Nga Rigels Seliman

Ditët e fundit, bulevardet e Tiranës, por edhe qyetet të tjera në Shqipëri, si dhe në vende të ndryshme të botës ku jetojnë shqiptarë, janë mbushur me pankarta, ndërsa imazhi elegant i flamingos është kthyer në simbolin e një kauze që pretendon të mbrojë Zvërnecin nga “thundra” e zhvillimit ekonomik. Shqiptarët kanë dalë në protestë kundër planeve të dhëndrit të presidentit të Shteteve të Bashkuara të Amerikës (SHBA), Donald Trump, Jared Kushner, për të zhvilluar një resort luksoz në ishullin e paprekur të Sazanit dhe në bregdetin e Zvërnecit pranë Vlorës, investim ky që do të mbështet edhe nga investitorë nga Katari dhe investitorë vendas, dhe që mund të përfshijë deri në 10 mijë dhoma hoteli dhe vila,

Lëvizja është quajtur nga shoqëria civile dhe media ndërkombëtare si “revolucioni i flamingove”, pasi zona përbën një habitat të rëndësishëm për këta zogj karakteristikë.

Slogane emocionale, thirrje për apokalips mjedisor dhe një alarm i përgjithshëm se çdo investim në zonën e Zvërnecit (Vjosë-Nartës) do të sjellë fundin e faunës. Por, pas këtij tymnaje sentimentalizmi ekologjik, fshihet një paradoks i madh shoqëror dhe ekonomik që meriton një përgjigje të ftohtë: Pse Franca dhe Spanja kanë arritur të kenë edhe industri turistike të nivelit të lartë, edhe koloni gjigante flamingosh, ndërsa Shqipërisë i kërkohet të zgjedhë vetëm njërën?

Përgjigja ndaj këtij ekuacioni nuk gjendet te ligjësitë e natyrës, por te një hipokrizi e thellë shoqërore që po tenton të mbajë peng të ardhmen ekonomike të vendit.

Miti i “natyres së paprekur”, shembulli i Europës

Argumenti se prania e investimeve dhe turizmit elitar eliminon automatikisht speciet e mbrojtura është një gënjeshtër shkencore dhe historike. Kolonitë më të mëdha të flamingove në Europë nuk jetojnë në xhungla të izoluara nga njerëzimi, por në shtete që përfaqësojnë superfuqitë e turizmit dhe industrisë botërore.

Camargue (Francë): Shtëpia e njërës prej kolonive më të famshme të flamingove në Mesdhe ndodhet në një rajon ku industria e kripës, bujqësia intensive dhe miliona turistë ndajnë të njëjtën hapësirë çdo vit.

Doñana dhe Delta e Ebro-s (Spanjë): Spanja, vendi që pret mbi 80 milionë turistë në vit dhe që ka transformuar bregdetin e saj në një motor ekonomik, ka arritur të ruajë popullatat e flamingove duke ndërtuar paralelisht resorte të përmasave globale.

Këto vende nuk zgjodhën të mbeten muze të hapur të varfërisë për të shpëtuar zogjtë. Ata aplikuan inxhinieri mjedisore, rregulla të rrepta dhe, mbi të gjitha, kapitalizuan mbi bukuritë e tyre. Atëherë, mbi çfarë logjike pretendojnë “shpëtimtarët” tanë se Shqipëria nuk e ka kapacitetin intelektual dhe ligjor për të bërë saktësisht të njëjtën gjë?

Hipokrizia e resorteve të jashtme dhe “kopshtit zoologjik” shqiptar

Ajo që e bën këtë valë protestash jo vetëm të pabazë, por edhe thellësisht irrituese, është profili i vetë njerëzve që e udhëheqin apo e mbështesin atë nga kafenetë e kryeqytetit. Kemi të bëjmë me një elitë apo pseudo-elitë që pushimet e veta luksoze i kalon pikërisht në resortet e strukturuara të Greqisë, në hotelet me pesë yje të Spanjës apo në plazhet e Italisë. Ata nuk e kanë problem të shpenzojnë mijëra euro në struktura turistike jashtë vendit, të cilat janë ndërtuar saktësisht mbi të njëjtat parime zhvillimi që sot po mallkohen në Tiranë. Por, kur vjen puna për Shqipërinë, të njëjtët njerëz kërkojnë që bregdeti ynë të mbetet i egër, i pashkelur, i prapambetur dhe pa asnjë investim.

Ky është një snobizëm i rrezikshëm: dëshira për ta parë Shqipërinë si një “kopsht zoologjik” ekologjik, ku ata mund të bëjnë ndonjë foto ekzotike fundjave për rrjetet sociale, ndërsa pjesën tjetër të vitit jetojnë në komoditetin e botës moderne.

Ata që protestojnë me aq zell duket se nuk e duan zhvillimin e Shqipërisë sepse vetë nuk “vuajnë për bukën e gojës”. Ata nuk e dinë se çfarë do të thotë mungesë e vendeve të punës për banorët e zonave bregdetare, të cilët prej dekadash kanë parë vetëm emigrimin si të vetmen rrugë shpëtimi.

Zhvillim që respekton natyrën, jo izolim nga frika

Asnjë mendje normale nuk kërkon shkatërrimin e Zvërnecit dhe zonës Vjosë-Nartës, apo betonizimin pa kriter. Nëse ka shkelje ligjore, ato duhen ndëshkuar me rreptësi. Nëse studimet mjedisore kërkojnë rishikim të projekteve, kjo duhet bërë me rigorozitet shkencor. Por, të thuash “jo” apriori për çdo investim strategjik, vetëm sepse po përdoret flamingoja si mburojë emocionale, është thjesht budallallëk dhe sabotim i hapur ekonomik.

Shqipëria ka një avantazh të qartë konkurrues në turizëm. Brezat e rinj kanë nevojë për vende pune dinjitoze, industri të mikpritjes së nivelit të lartë dhe infrastrukturë moderne që thith kapital të huaj. Ne nuk mund të ushqejmë ekonominë e vendit dhe as të mbajmë rininë këtu duke u mjaftuar thjesht me numërimin e flamingove në kënetë.

Sfida e vërtetë e një shteti serioz nuk është të ndalojë zhvillimin për të ruajtur natyrën, por të jetë aq i zgjuar sa t’i bëjë të dyja bashkë, siç ka bërë e gjithë Europa Perëndimore. Sloganet e sotme në bulevard nuk po mbrojnë natyrën; ato po mbrojnë status-quo-në e një vendi që disa preferojnë ta shohin të prapambetur, mjaft që të mbetet “autentik” për sytë e tyre të ngopur me luks jashtë shtetit. Është koha të ndajmë ekologjinë reale nga hipokrizia urbane: Shqipëria ka të drejtë të zhvillohet, ndërkohë që flamingot do të vazhdojnë të fluturojnë, saktësisht ashtu siç bëjnë në çdo cep të zhvilluar të Mesdheut.

Nga Rigels Seliman

Në teatrin e absurdit politik shqiptar, premiera e radhës kishte vetëm një aktor, një regjisor dhe një spektator që duartrokiste veten: Sali Berishën. Rikofirmimi i tij me 95% të votave në krye të asaj që ka mbetur nga Partia Demokratike nuk është thjesht një ngjarje politike; është një udhëtim nostalgjik drejt metodave të votimeve alla-enveriste, ku rezultati dihet para se të shtypet fleta e votimit. “Shoku Sali” doli në garë me rivalin e tij më të fortë dhe më të rrezikshëm: Sali Berishën. Dhe, me një heroizëm që të kujton kohërat e shkuara, arriti ta mposhtë atë!

Gara me hije dhe demokracia me “ndrydhje”

Triumfi i Berishës pa garë është certifikata e vdekjes së pluralizmit të brendshëm në atë parti që dikur lindi si shpresa e lirisë. Duke skualifikuar me laps të trashë pesë kandidatë që guxuan të mendonin se në një parti mund të ketë garë (mes të cilëve Ervin Salianjin e Evi Kokalarin), Berisha tregoi se koncepti i tij për demokracinë është i thjeshtë: “Demokracia jam unë, të tjerët janë thjesht numra për të plotësuar kuorumin.” Por shifrat, ky mallkim i ftohtë matematikor, nuk gënjejnë dot aq bukur sa fjalimet e ballkonit:

17 mijë vota më pak se Lulzim Basha në vitin 2017.
Mbi 12 mijë anëtarë që bojkotuan hapur procesin.
Një numër anëtarësie që u mbajt sekret si të ishte plani i ndonjë bunkeri bërthamor, vetëm për t’u shpallur kur kutitë ishin mbushur mjaftueshëm.

Kur Sali Berisha merr më pak vota se Lulzim Basha në ditët e tij më të këqija, kjo tregon se “revolucioni” nuk po marshon përpara, por po zvogëlohet rreth oborrit të të njëjtëve njerëz.

“Do t’ju mbaj shënim!”- Dashuria e liderit suprem

Pjesa më kulmore, ku tragjedia thyhet në komedi të zezë, është kërcënimi i veshur me “kujdes prindëror” ndaj 1055 anëtarëve që guxuan të votonin kundër apo të abstenonin. Deklarata e Berishës se “vota e tyre do të mbahet shënim” të kujton mbledhjet e ish-Byrosë Politike, ku çdo shikim i vëngërt apo hezitim analizohej për “devijim ideologjik”. Në botën e Berishës, vota kundër nuk është e drejtë demokratike, është një “hezitim” që duhet shëruar nën udhëheqjen e tij të ndritur. Mesazhi është i qartë: Unë ju shoh, unë ju di, dhe unë nuk harroj.

Një partizim në rrudhje e sipër

Ndryshimet e pritshme në statut në Kuvendin Kombëtar pas një jave nuk janë gjë tjetër veçse qepja e një kostumi të ri ligjor për trupin e plakur të një partie që po kthehet në pronë private. Ndërsa rivalët enden dyerve të Gjykatave të Tiranës për të kërkuar një drejtësi që në atë shtëpi politike ka humbur me kohë, Shoku Sali përgatit fazën tjetër të monologut të tij. I mbyllur në kalanë e vet, i vetëshpallur fitimtar mbi asgjënë, Sali Berisha sot udhëheq një PD më të vogël, më të izoluar, por mbi të gjitha, më të frikësuar. Ai fitoi 95% të votave, por humbi të ardhmen. Sepse një parti që ka frikë nga gara e brendshme, nuk mund të jetë kurrë gati për të fituar përballë një populli.

Nga Rigels Seliman

Kreu i Partisë Demokratike, Sali Berisha na është rikthyer si “Krishti” politik i Fatmir Mediut. Por ndërsa Krishti i ungjijve u ringjall për të shpëtuar njerëzimin, ky “Krishti shqiptar” ringjallet vetëm për të shpëtuar veten nga gjyqet dhe për të mbajtur karrigen gjallë. Ai nuk ngjitet në qiell, por zbret çdo ditë në gjykatë e prokurori dhe lëmin e selisë së PD. Në vend të kryqit ka dosje në SPAK dhe damkën e “non-gratë-s” së SHBA-së dhe Britanisë së Madhe mbi shpinë, dhe në vend të apostujve ka politikanë të konsumuar që mezi presin të kapin një kockë pushteti.

Mediu, apostulli i “Gërdecit”

Dhe kush ia thotë këto fjalë hyjnore? Pikërisht Fatmir Mediu, kreu (PR) i një partie që ekziston vetëm në letra dhe që mbahet gjallë me serum nga karriget e koalicioneve. Ky është po ai Mediu që historia e njeh si “ministër të Gërdecit” – tragjedia që la gjurmë gjaku e hiri, jo ringjallje. Apostulli i Berishës predikon “shpresë”, ndërkohë që vetë s’ka larë ende duart nga përgjegjësitë e veta. Çdo fjalë e tij tingëllon si batutë e hidhur për qytetarët që kujtojnë se çfarë humbën në atë shpërthim.

Opozita mes kryqit dhe varrit politik

Kur Berisha e Mediu flasin për ringjalljen e opozitës, duket sikur shohim një film bardh e zi, që transmetohet për herë të njëmijtë. Ringjallje nuk ka – ka vetëm një rikthim në varreza politike, ku dy figura të konsumuara përpiqen të ringjallin një trup pa frymë. Në vend të një shëlbimi, opozita e tyre duket si një Golgotë moderne, ku qytetarët kryqëzohen mes korrupsionit, skandaleve dhe premtimeve boshe. Ata janë mjeshtër të predikimit, por dështakë në veprim.

Ungjilli i vjetër i politikës shqiptare

Berisha e Mediu janë si dy profetë të rremë që recitojnë nga një ungjill i vjetër, i grisur e i zverdhur nga koha. Ata flasin për shpresë, ndërkohë që vetë janë simboli i një politike që ka vrarë shpresën. Ata flasin për ringjallje, ndërkohë që kanë varrosur të ardhmen e një brezi të tërë. Në vend të një opozite moderne, ata ofrojnë një muze politik, ku çdo vizitor del i zhgënjyer dhe i lodhur. Pra nëse Berisha është “Krishti”, atëherë Mediu është “apostulli i Gërdecit”, dhe së bashku nuk sjellin ringjallje, por vetëm një teatrin grotesk ku populli është spektator i lodhur. Dhe pyetja mbetet: deri kur do të rishfaqet ky film i vjetër, ku protagonistët janë gjithmonë ata që duhej të ishin larguar prej kohësh?

The post Berisha dhe Mediu, dy shenjtorë të rremë në një opozitë pa shpresë first appeared on JavaNews.al.