Legjenda e Manchester Unitedit, Roy Keane, ka shprehur shqetësime për formën e Bukayo Sakas vetëm pak ditë para nisjes së Kupës së Botës 2026.
Ish-mesfushori irlandez beson se ylli i Arsenalit nuk po duket në nivelin që e bën një zgjedhje të padiskutueshme për formacionin titullar të Anglisë në ndeshjen hapëse ndaj Kroacisë.
Duke analizuar paraqitjen e Anglisë në miqësoren ndaj Kosta Rikës, Keane vuri në pah mungesën e rrezikshmërisë së zakonshme te Saka.
"Nuk e di. E vetmja gjë që kam parë nga Saka janë disa raste kur kishte mundësi të kalonte kundërshtarët, por për mendimin tim ai e ka humbur pak atë shkëndijë", deklaroi Keane.
Sipas tij, problemet fizike që sulmuesi anglez ka kaluar në fund të sezonit mund të kenë ndikuar në formën e tij aktuale.
"Koha nuk është e mirë nëse ai ka ende ndonjë problem fizik. Ndoshta kjo mund t’i kushtojë pak", shtoi ish-kapiteni i Manchester Unitedit.
Keane vazhdoi kritikat duke theksuar se Saka nuk po tregon më të njëjtën vendosmëri në situatat një kundër një.
"Mendoj se e ka humbur shkëndijën. Kishte disa raste pranë zonës ku mund të kalonte kundërshtarët dhe nuk e bëri këtë. Kjo mund të jetë pak shqetësuese për trajnerin", u shpreh ai.
Saka humbi disa javë në fund të sezonit për shkak të një dëmtimi, periudhë gjatë së cilës Noni Madueke mori më shumë hapësira në formacionin e Anglisë.
Përzgjedhësi Thomas Tuchel ka opsione të tjera në repartin ofensiv, por mbetet të shihet nëse ai e konsideron Sakën plotësisht të gatshëm për sfidën e parë të Anglisë në Kupën e Botës kundër Kroacisë.
Pavarësisht dyshimeve të Keane, Saka mbetet një nga lojtarët më të rëndësishëm të "Tre Luanëve" dhe pritet të ketë një rol kyç në ambiciet e Anglisë për sukses në Botërorin 2026. /Telegrafi/
Spanja ka marrë një lajm shumë të mirë vetëm pak ditë para ndeshjes së tyre të parë në Kupën e Botës 2026, pasi Lamine Yamal dhe Nico Williams janë rikthyer në stërvitje të plotë me skuadrën.
Dy yjet e repartit ofensiv kishin qenë në dyshim për përballjen e parë të Grupit H ndaj Kepit të Gjelbër, por prania e tyre në seancën stërvitore të së enjtes në Chattanooga, Tennessee, ka rritur ndjeshëm optimizmin në kampin spanjoll.
Lajmi përbën një lehtësim të madh për trajnerin Luis de la Fuente, i cili kishte ndjekur me kujdes procesin e rikuperimit të dy futbollistëve më të rrezikshëm në repartin sulmues.
Yamal, Nico Williams dhe Victor Munoz munguan në ndeshjen e fundit miqësore ndaj Perusë për shkak të problemeve fizike. Ndërsa pjesa tjetër e ekipit udhëtoi për atë takim, tre lojtarët mbetën në kampin stërvitor për t’iu nënshtruar programeve intensive të rehabilitimit.
Shqetësimi më i madh ishte për Lamine Yamal. Talenti i Barcelonës nuk ka zhvilluar një ndeshje zyrtare që nga 22 prilli për shkak të një dëmtimi në kofshën e majtë.
18-vjeçari konsiderohet një nga armët kryesore të Spanjës dhe mungesa e tij kishte ngritur frikën se mund të humbiste të paktën ndeshjet e para të turneut.
Megjithatë, situata tashmë duket shumë më pozitive. Luis de la Fuente kishte deklaruar javën e kaluar se pret që Yamal të jetë i gatshëm për ndeshjen hapëse të Botërorit, megjithëse kishte lënë të kuptohej se minutat e tij mund të menaxhohen me kujdes.
Edhe një paraqitje e shkurtër e yllit të Barcelonës do të konsiderohej një fitore e madhe për spanjollët, të cilët synojnë ta nisin turneun me fitore.
Atmosfera në kampin e Spanjës ishte mjaft pozitive pas rikthimit të dy futbollistëve. Bashkëlojtarët i pritën Yamalin dhe Nico Williams me humor dhe duartrokitje në fillim të seancës stërvitore, ndërsa festa vazhdoi edhe për ditëlindjen e portierit Unai Simon.
Me Yamalin dhe Williamsin sërish në dispozicion, Spanja tashmë mund të fokusohet plotësisht te përgatitjet taktike për ndeshjen e parë të Kupës së Botës.
Kampionët e Evropës konsiderohen ndër favoritët kryesorë për triumfin në Botërorin 2026 dhe rikthimi i dy yjeve ofensivë vetëm sa forcon edhe më shumë ambiciet e tyre për të shkuar larg në turne. /Telegrafi/
Ish-mbrojtësi i Belgjikës, Toby Alderweireld, beson se Jeremy Doku është lojtari kyç i kombëtares belge dhe futbollisti që mund të bëjë diferencën në Kupën e Botës 2026.
Në një intervistë për Goal, ish-ylli i Tottenham Hotspur lavdëroi anësorin e Manchester Cityt, duke e cilësuar si talismanin kryesor të Belgjikës.
"Po, sigurisht. Disa njerëz flasin për Jeremy Dokun që nuk i ka statistikat e golave dhe asistimeve si lojtarët më të mëdhenj në botë. Por mos harroni sa i rrezikshëm është ai", deklaroi Alderweireld.
Sipas tij, prania e Dokut në fushë detyron kundërshtarët t'i kushtojnë vëmendje të veçantë, duke krijuar hapësira për bashkëlojtarët e tij.
"Ekipet kundërshtare vendosin një, dy ose edhe tre lojtarë pranë tij. Kjo do të thotë se hapësira krijohet diku tjetër dhe lojtarët e tjerë përfitojnë nga kjo. Mendoj se ai është talismani ynë kryesor".
Alderweireld theksoi se forca më e madhe e Dokut është mentaliteti i tij për të mos u dorëzuar kurrë.
"Ai është shumë i mirë, shumë i shpejtë dhe i fortë. Kur tenton një driblim dhe nuk ka sukses, ai e provon përsëri, pastaj përsëri dhe përsëri. Kjo është cilësia e tij. Ai nuk mendon: 'Dështova një herë, tani do ta luaj më sigurt'. Jo, ai vazhdon të sfidojë kundërshtarët. Për këtë arsye ai është lojtari ynë kryesor në këtë Kupë Bote".
Ish-mbrojtësi belg shtoi se Doku është një futbollist që i bën tifozët të shkojnë në stadium vetëm për ta parë atë në aksion.
"Edhe pa parë golat dhe asistet e tij, është kënaqësi ta shikosh. Njerëzit shkojnë në stadium për të. Kur dikush vendos të shohë një ndeshje të Belgjikës, mendon: 'Le ta shohim përsëri Dokun dhe mënyrën se si i kalon kundërshtarët'. Është bukur për t'u parë. Ky është futboll i pastër. Doku është futboll i pastër", përfundoi Alderweireld. /Telegrafi/
Legjenda e futbollit nigerian, Jay-Jay Okocha, ka marrë më në fund vlerësimin që shumë tifozë besojnë se e meritonte prej kohësh, duke u shpallur retrospektivisht Lojtari i Ndeshjes për paraqitjen e tij të jashtëzakonshme në fitoren historike 3-2 të Nigerisë ndaj Spanjës në Kupën e Botës 1998.
Okocha u nderua me çmimin retrospektiv Michelob ULTRA Superior për ndeshjen e zhvilluar në Nantes, e cila mbetet një nga surprizat më të mëdha në historinë e Botërorëve.
Mesfushori ofensiv shkëlqeu atë ditë me driblime magjike, kontroll të jashtëzakonshëm të topit dhe pasime vizionare që krijuan vazhdimisht probleme për mbrojtjen spanjolle. Megjithatë, në atë kohë vëmendja më e madhe e mediave ishte përqendruar te goli vendimtar i Sunday Oliseh, i cili siguroi fitoren e famshme të Nigerisë.
Ky vlerësim vjen si pjesë e një projekti të veçantë të realizuar nga Michelob ULTRA dhe COPA90, i cili po rikthen në vëmendje paraqitjet më të mira individuale në ndeshjet e Kupës së Botës të zhvilluara para vitit 2002.
Arsyeja është se çmimet zyrtare të Lojtarit të Ndeshjes u prezantuan nga FIFA vetëm në Kupën e Botës 2002, duke bërë që shumë paraqitje ikonike të mbeteshin pa një vlerësim individual zyrtar.
Në kuadër të këtij projekti janë analizuar plot 580 ndeshje të Botërorëve të mëparshëm, me qëllim që të identifikohen futbollistët që lanë gjurmë me performancat e tyre.
Tashmë 52-vjeçar, Okocha e përshkroi këtë njohje si një moment shumë të veçantë për të.
“Është gjithmonë bukur kur puna dhe performanca jote vlerësohen, edhe nëse kjo ndodh shumë vite më vonë”, ka thënë ish-ylli nigerian.
Për shumë tifozë të futbollit, ky çmim vetëm sa konfirmon atë që ata besonin prej kohësh: Jay-Jay Okocha ishte figura qendrore e një prej fitoreve më të paharrueshme në historinë e Nigerisë në Kupën e Botës. /Telegrafi/
Julian Quinones do të mbetet përgjithmonë në histori si futbollisti që shënoi golin e parë të Kupës së Botës 2026.
Sulmuesi i Meksikës realizoi në minutën e nëntë të ndeshjes hapëse ndaj Afrikës së Jugut në stadiumin legjendar Azteca, duke i dhënë avantazhin vendasve dhe duke hyrë në librat e historisë së futbollit.
Por kush është njeriu që shënoi golin e parë të Botërorit?
Nga Kolumbia te statusi i heroit meksikan
Julian Quinones është një sulmues 29-vjeçar që aktivizohet te Al-Qadsiah në Arabinë Saudite dhe për Kombëtaren e Meksikës. Ai ka lindur dhe është rritur në Kolumbi, por në moshën 18-vjeçare u transferua te Tigres, ku hodhi hapat e parë drejt ngritjes së tij në futbollin elitar.
Në maj të vitit 2023 ai refuzoi një ftesë nga Kombëtarja e Kolumbisë, për të cilën kishte luajtur më parë me ekipin U20, duke zgjedhur të përfaqësojë Meksikën. Debutimi i tij me fanellën meksikane erdhi në nëntor të po atij viti.
Para transferimit në Arabinë Saudite gjatë vitit 2024, Quinones luajti me sukses edhe për Atlasin dhe Club América, duke u shndërruar në një nga sulmuesit më të mirë të kampionatit meksikan.
E la në hije edhe Cristiano Ronaldon
Transferimi i tij te Al-Qadsiah për 13.8 milionë euro u bë shitja më e shtrenjtë në historinë e një klubi meksikan.
Në sezonin e tij të parë në Ligën Profesionale Saudite ai realizoi 20 gola, ndërsa në sezonin 2025/26 shpërtheu me plot 33 gola në kampionat.
Kjo paraqitje fantastike i siguroi Këpucën e Artë të ligës saudite, duke lënë pas emra të mëdhenj si Ivan Toney me 32 gola dhe Cristiano Ronaldo me 28 gola.
Një gol për histori në Azteca
Megjithatë, momenti më i madh i karrierës së tij erdhi para 83 mijë tifozëve në stadiumin Azteca.
Pas një gabimi të mbrojtjes së Afrikës së Jugut pranë zonës së penalltisë, Quinones përfitoi nga rasti, depërtoi në qendër dhe finalizoi me qetësi përmes këmbëve të portierit kundërshtar.
Ishte goli që hapi Kupën e Botës 2026 dhe që e bëri sulmuesin e Meksikës pjesë të historisë së futbollit botëror.
Pavarësisht se deri ku do të arrijë Meksika në këtë Botëror, emri i Julian Quinones tashmë është i skalitur përgjithmonë në histori si autori i golit të parë të Kupës së Botës 2026. /Telegrafi/
Meksikë-Afrikë e Jugut ngre siparin e Botërorit. Ndeshja hapëse, luhet sot më 11 qershor, duke nisur nga ora 21:00. Meksika që është edhe një nga vendet mikpritëse të Kupës së Botës duket më favorite edhe për historinë që ka te pjesëmarrjet në këtë aktivitet. Statistikat janë në anën e skuadrës meksikane që nuk e ka […]
Është një detyrë tepër e vështirë të përzgjedhësh mijëra lojtarë nga 22 turne të zhvilluar përgjatë pothuajse një shekulli për të renditur 10 legjendat më të mëdha të historisë së Kupës së Botës. Pesë ose gjashtë emrat e parë duken të qartë edhe pse renditja mbetet gjithmonë e debatueshme, por janë pikërisht vendet e mbetura […]
Kapiteni i përfaqësueses së Bosnjës dhe Hercegovinës, Edin Dzeko, ka shkruar një mesazh prekës në platformën e njohur mediatike "The Players' Tribune", e cila u jep mundësi sportistëve të rrëfejnë historitë e tyre personale.
Dzeko e shfrytëzoi këtë platformë për t’iu drejtuar fëmijëve të Bosnjës dhe Hercegovinës me një letër emocionale, pak para paraqitjes së kombëtares së tij në Kupën e Botës 2026, që do të zhvillohet në Shtetet e Bashkuara të Amerikës, Meksikë dhe Kanada.
Në "The Players' Tribune", sportistët më të njohur të botës ndajnë histori në vetën e parë për karrierën e tyre, jetën private, sfidat, lëndimet, shëndetin mendor, sukseset dhe dështimet.
Më poshtë e gjeni të plotë letrën e Dzekos, të titulluar: "Letër drejtuar fëmijëve të Bosnjës dhe Hercegovinës":
Të dashur fëmijë të Bosnjës dhe Hercegovinës,
Kam vetëm një mesazh për ju.
Asgjë nuk është e pamundur.
Asgjë.
Jemi me fat që jemi boshnjakë. Nuk po e them këtë vetëm si një burrë që arriti ta jetonte ëndrrën e tij, por si një djalë që i mbijetoi luftës dhe që shumë lehtë mund të kishte pasur një fat tjetër.
Nuk më pëlqen të flas për Rrethimin e Sarajevës, por është e rëndësishme që ju të kuptoni se si ishte në të vërtetë. Isha gjashtë vjeç kur filloi. Mbaj mend kur ranë sirenat e para dhe nëna ime më kapi, ndërsa u fshehëm pas dollapit të këpucëve. Kjo ishte dita e parë. Vazhdoi për katër vjet. Nuk e kuptonim plotësisht se çfarë po ndodhte, por çdo ditë ishim të tmerruar.
Kur shtëpia jonë u bë shumë e pasigurt që të qëndronim aty, u zhvendosëm në apartamentin e gjyshërve të mi. Mendoj se ishte rreth 40 metra katrorë. Ishim 15 veta – kushërinj, halla, xhaxhallarë – të gjithë flinim në dysheme.
Ne luanim Monopoli. A e dini këtë lojë? Ishte e rrezikshme të dilje jashtë, sepse snajperët kishin rrethuar qytetin, kështu që unë dhe kushërinjtë e mi uleshim në dysheme pranë ballkonit dhe luanim me orë të tëra. Dëgjonim sirenat dhe bombat. Ndonjëherë toka dridhej dhe pjesët e lojës përfundonin në të gjithë dyshemenë.
Por sa herë që luanim, kishte momente të vogla kur humbisnim në lojë. Për disa minuta, e harronim luftën.
Do të harronim se bota po shembej përreth nesh.
Për vetëm një moment, na lejohej të ishim thjesht fëmijë.
Ne me të vërtetë donim të luanim futboll jashtë. Çdo ditë shihnim njerëz të pafajshëm që transportoheshin me ambulanca. Por si e mbyll një fëmijë brenda për katër vjet? Nuk mundesh dhe prindërit tanë e dinin këtë. Herë pas here, kur dukej se kishte qetësi, nëna ime hapte derën e përparme dhe unë dilja të luaja me fëmijët e tjerë të lagjes.
Nuk do ta harroj kurrë shikimin që kishte kur e hapte atë derë. Kishte një buzëqeshje të lehtë, sepse ishte shumë e lumtur që më shihte duke luajtur. Pastaj ia shikoja sytë dhe mund ta kuptoja sa e shqetësuar ishte se mos unë nuk do të kthehesha më kurrë.
Të gjithëve na duhej të dilnim herë pas here. Na mbaronte uji vazhdimisht, kështu që duhej të merrnim kova dhe të rreshtoheshim në njërën prej rrugëve për t’i mbushur. Ashensorët ishin jashtë funksionit. Nuk kishte energji elektrike. Kështu që ecnim.
Kati i tretë...
Kati i katërt...
Edhe gjashtë të tjerë kishin mbetur.
Duhet të kem qenë fëmija më në formë në Sarajevë.
Ushqimi ishte gjithashtu një luftë. Prindërit tanë rrezikuan jetën e tyre për të. Por ndonjëherë këto kuti me ushqim binin nga qielli, sikur me magji. I quanim kutitë tona të drekës. Nuk e dinim nga vinin dhe nuk na interesonte. Ishin racione ushtarake. Për ne, kishin shije të jashtëzakonshme. Kur ha të njëjtat gjëra çdo ditë, gjalpi i kikirikut ndihet si një dhuratë nga qielli.
Në fund, mbijetuam. Duke parë prapa, jam i habitur se sa të fortë ishim. Ishim thjesht fëmijë të vegjël. Por lufta nuk kishte kuptim. Të gjithë ata njerëz të pafajshëm u vranë, dhe për çfarë?
Për para.
Për pushtet.
Për ego.
Për asgjë.
Kur ka luftë në lajme sot, ndihem keq.
Nuk dua ta shoh askund.
Për ndonjë arsye, të rriturit nuk mësojnë kurrë.
Isha pothuajse 10 vjeç kur mbaroi rrethimi. Nuk kisha asnjë plan të bëhesha futbollist.
Më dukej aq e pamundur saqë as nuk ëndërroja për të. E shihni, gjithçka ishte shkatërruar. Fushat me bar që shihni sot ishin djegur deri në themel. Vazhdova të luaja futboll vetëm sepse e doja. Babai im më çonte në një palestër sportive në një shkollë, ku stërvitesha muajt e parë. Më në fund, ata pastruan tokën dhe filluan të vizatonin vija të bardha në këto fusha me tokë të djegur.
Puna e babait tim në atë kohë ishte të shpërndante ëmbëlsira dhe bukë, por kur u bashkova me klubin tim të parë, ai bënte pushim nga puna për të më çuar në stërvitje. Gjatë rrugës, më thoshte të isha i sjellshëm dhe t’i trajtoja të gjithë njësoj, pavarësisht se nga ishin apo çfarë bënin. Nuk e harrova kurrë këtë. Ai kishte qenë lojtar në divizionet më të ulëta dhe ishte heroi im.
Sa herë që dilja nga makina, ai më jepte një banane dhe më thoshte:
“Paç fat, bir”.
Në fundjavë, shikonim futboll së bashku në televizor. (Gjë që ishte një pushim i rrallë nga telenovelat meksikane të përditshme që shikoja me nënën time.)
Në atë kohë, Serie A ishte liga më e mirë. A keni dëgjuar për Shevchenkon, sulmuesin e Milanit? Më pëlqente shumë “Sheva”. Më pëlqente Italia. Mua më dukej si një vend përrallor në anën tjetër të botës. Të luaja futboll atje as nuk mund ta imagjinoja. Më dukej shumë e pabesueshme.
E vetmja gjë që shpresoja ishte të luaja për ekipin e parë të klubit tim, Zeljeznicar. Një nga trajnerët e mi filloi të më quante Sheva, sepse isha biond dhe shënoja shumë gola. Unë thashë: “Hëm, do ta pranoj”.
Pastaj një ditë, kur isha 19 vjeç, një trajner tjetër erdhi dhe tha se donte të më sillte në Republikën Çeke. Nuk doja të largohesha nga Bosnja, por ai më tha se do të kisha një shans më të mirë për të përmbushur ëndrrën time atje.
Të them të drejtën, as nuk e dija se cila ishte ëndrra ime. Doja vetëm të përmirësohesha. Kisha besim në vetvete. Pjesa më e fortë e trupit tim ishte mendja ime.
Kur mbërrita në Teplice, i thashë vetes:
“Edin, duhet t’i tejkalosh këta djem në stërvitje, përndryshe do të të largojnë”.
Më kishin blerë për 25 mijë euro.
Rreth dy vjet më vonë, nënshkrova për Wolfsburg.
Kur luajtëm kundër Milanit, ndërrova fanellat me Shevën.
Pastaj Manchester City më nënshkroi për 37 milionë.
Pastaj iu bashkova Romës.
U rrita me luftë.
Papritmas, po jetoja një përrallë.
Asgjë nuk është kurrë e pamundur.
As duke e çuar Bosnjën në Kupën e Botës.
A e mbani mend vitin 2014? Shumica prej jush ndoshta nuk kishit lindur ende. Por kur u kualifikuam për Kupën e Botës për herë të parë, ishte dita më e madhe e jetës sonë.
Më kujtohet që luajtëm ndeshjen vendimtare kualifikuese në një stadium të vjetër në Lituani dhe, kur gjyqtari fishkëlleu për herë të fundit, një grup boshnjakësh filluan të hidheshin mbi mure për të vrapuar në fushë.
Por muret ishin rreth dy metra të larta dhe atyre iu desh të hidheshin mbi beton.
Më kujtohet që u ktheva dhe i pashë të gjithë duke vrapuar drejt nesh, duke menduar:
“Zot i madh, këta djem janë të çmendur”.
Dhe pastaj pashë një djalë që vraponte pak më ngadalë se të tjerët.
Ai po çalonte drejt meje me lot në sy.
Ishte babai im.
Unë thashë:
“Babi, çfarë ka ndodhur?”
Ai tha:
“E lëndova këmbën kur rashë. Por mos u shqetëso. Tani për tani, nuk ndiej dhimbje!”
Ne thjesht u përqafuam dhe qamë.
Fatkeqësisht, fati nuk ishte në anën tonë në Brazil. Nuk do ta mbani mend këtë, por unë shënova një gol kundër Nigerisë që duhej të ishte pranuar, dhe në ato ditë nuk kishte VAR, kështu që u eliminuam nga grupi. Por të paktën vendi ynë i vogël luajti në Maracana.
Të paktën i treguam botës se kush jemi.
Dhe tani jemi kthyer.
E dini çfarë është qesharake?
Mbusha 40 vjeç në mars dhe ende nuk e kam festuar.
Jam mysliman dhe ishte Ramazan, dhe pastaj kishim disa punë për të bërë kundër Uellsit dhe Italisë.
Kështu që mendova:
“Në rregull, do ta bëj KËTË festën time”.
Më kujtohet kur ishim duke humbur 1-0 ndaj Uellsit dhe shikova tabelën e rezultateve.
85:00.
Panik.
Po na mbaronte koha.
Pastaj fituam një goditje nga këndi dhe një djalë i vogël po më markonte.
Unë thashë:
“Oh, shkëlqyeshëm!”
E dërgova topin në rrjetë dhe, ndërsa po festoja, m’u kujtua se kisha qenë në katër seri penalltish gjatë karrierës sime.
I kisha humbur të gjitha.
Falë Zotit, të rinjtë tanë dinë si t’i gjuajnë penalltitë.
Ata nuk i mendojnë shumë gjërat si ne veteranët.
Kur luajtëm kundër Italisë në Zenicë, kisha shumë frikë nga Donnarumma.
Ai është shumë i madh, e kupton?
Sinqerisht, nuk jam i sigurt nëse do të kisha shënuar kundër tij në gjuajtjet e penalltive, por pastaj lëndova shpatullën e djathtë në minutën e fundit të kohës shtesë dhe më duhej të dilja nga loja.
Në fakt, nuk e pashë penalltinë e parë, sepse trajneri ynë ende po ma lidhte krahun në gjoks.
Isha ulur në stol dhe të gjithë trajnerët po ma bllokonin pamjen.
Kur topi u vendos për gjuajtje, dëgjova turmën të ulërinte dhe mendova:
“E di çfarë? Ndoshta është fat. Nuk do të shikoj. Nuk mund të shikoj. Më lejoni të dëgjoj turmën. Më lejoni të dëgjoj njerëzit e mi”.
Pastaj Italia dështoi.
Zhurma ishte shumë e fortë.
Kur ata humbën edhe një tjetër, zhurma ishte e çmendur.
Unë thjesht po lutesha dhe lutesha.
E vetmja gjë që shihja ishin shpinat e trajnerëve tanë.
Pastaj, kur Esmiri u afrua për të gjuajtur penalltinë vendimtare, trajneri ynë u kthye dhe tha:
“As unë nuk mund ta shikoj”.
Ai erdhi tek unë dhe më përqafoi si një ari.
Ne i bashkuam kokat, mbyllëm sytë dhe thjesht dëgjuam...
Dhe pastaj dëgjuam tingullin më të çuditshëm ndonjëherë.
E dëgjuam Esmirin duke goditur topin.
Turma thirri:
“Ahhhhhhh....”
Donnarumma e preku topin.
Turma thirri:
“Ohhhhhh…”
Stadiumi heshti për një moment.
Ishte milisekonda më e gjatë e jetës sime.
Dhe pastaj...
Një shpërthim.
Britma, fishekzjarrë, tym dhe festë.
Njerëz që hidheshin përreth.
I gjithë stoli ynë vrapoi në fushë.
E përqafova trajnerin tim edhe më fort, shikova drejt qiellit dhe pastaj lëshova britmën më të madhe të jetës sime.
Vendi ynë i vogël po shkonte përsëri në Kupën e Botës.
Të arrish këtu nuk ka qenë kurrë e lehtë.
Ende nuk është e lehtë kur je 40 vjeç, kur shpina të dhemb të nesërmen në mëngjes dhe duhet të kërkosh përsëri qetësues dhimbjesh.
Por sa herë që trupi im dëshiron të dorëzohet, kujtoj të gjitha festat që kam humbur, të gjithë muajt që kam kaluar larg familjes sime, të gjitha pushimet verore që ua kam kushtuar turneve ndërsa miqtë e mi shkonin për të pirë kokteje në plazh.
Mendërisht, është shumë e vështirë.
Kritikat ende dhembin.
Por kur dal në fushë, ende ndihem si një fëmijë, si një nga ju, me flutura në stomak dhe yje në sy.
Dhe çdo herë kthehem te e njëjta gjë.
Ia vlen.
Të gjitha.
Pa momentet e këqija, ato të mirat nuk vijnë kurrë.
Kur e mundëm Italinë, shkova të shihja disa nga djemtë e mi, ata me të cilët kisha luajtur në Serie A.
Pastaj shkova të gjeja familjen time në tribuna.
E putha gruan time.
I përqafova prindërit e mi.
Pa ta, asgjë nga kjo nuk do të kishte ndodhur.
Atë natë, vetëm të qenit në Zenicë ishte e pabesueshme.
Sa më shumë që jam larg Bosnjës, aq më shumë e dua atë.
Kanë kaluar 20 vjet tani.
Nëntë prej tyre në Itali.
Fëmijët e mi kanë lindur në Romë.
Është ende shtëpia ime e dytë.
Por sa herë që vizitoj prindërit e mi në Sarajevë, dhe nëna ime po gatuan, dhe të gjithë janë aty, jam thjesht shumë i lumtur.
Duke veshur këtë fanellë, zemra ime rreh në një mënyrë tjetër.
Po luaj për popullin tim.
Po luaj për djemtë dhe vajzat në rrugët e Sarajevës.
Po luaj për të gjitha kulturat dhe besimet e ndryshme që e bëjnë vendin tonë kaq të bukur, edhe nëse disa njerëz ende përpiqen të na ndajnë.
Ata kurrë nuk do të kenë sukses.
Jo për shkakun tim.
Jo për shkak të të rriturve.
Ne nuk mësojmë kurrë.
Është për shkakun tuaj, fëmijë...
Ju nuk ndryshoni kurrë.
Më bëni një nder të fundit, në rregull?
Pavarësisht nëse jetoni në Sarajevë, në Romë apo në Shën Luis...
Nëse jeni myslimanë apo hebrenj, katolikë apo ortodoksë...
Afrika e Jugut ka hyrë në histori në mënyrën më të padëshiruar të mundshme, duke u bërë kombëtarja e parë që merr dy kartonë të kuq në një ndeshje hapëse të Kupës së Botës.
Mesfushori Sphephelo Sithole ishte lojtari i parë që u përjashtua nga loja në minutën e 49-të të ndeshjes ndaj Meksikës, ndërsa situata për “Bafana Bafana” u përkeqësua edhe më shumë kur veterani Themba Zwane u ndëshkua me karton të kuq në minutën e 84-t.
Afrika e Jugut u mposht me rezultat 2-0 nga Meksika në ndeshjen e parë të Botërorit 2026, por përveç humbjes, regjistroi edhe një rekord negativ në historinë e turneut.
“Bafana Bafana” u bë gjithashtu kombëtarja e parë që merr dy kartonë të kuq në një ndeshje të vetme të Kupës së Botës që nga turneu i vitit 2006.
Hera e fundit që ndodhi një gjë e tillë ishte në ndeshjen e famshme mes Portugalisë dhe Holandës në Kupën e Botës 2006, e njohur si një nga përballjet më kaotike në historinë e kompeticionit, ku të dyja kombëtaret mbetën me nga një lojtar më pak pas kartonëve të kuq.
Kështu, Afrika e Jugut do të mbahet mend për një statistikë të padëshiruar, teksa kërkon të rikuperohet në ndeshjet e ardhshme të grupit. /Telegrafi/
Botërori 2026 ka nisur me spektakël në ndeshjen hapëse, që u dhurua vetëm nga Meksika. Në “Azteca”, organizatorët arritën të triumfonin me rezultatin 2-0, duke e nisur me tre pikë këtë Kupë Bote. Takimi hapës u zhbllokua që në minutën e 9-të nga Quinones, duke sjellë festë në të gjithë popullin meksikan. “Bafana Bafana” nuk […]
Faza e grupeve të Kupës së Botës 2026 pritet të sjellë një nga turnetë më të ngjeshur dhe më spektakolarë në histori, me 72 ndeshje të zhvilluara brenda pak më shumë se dy javësh, nga 11 deri më 27 qershor. Mes një orari të ngarkuar dhe shumë përballjeve çdo ditë, disa ndeshje cilësohen si “të […]
Një 33-vjeçar ka humbur jetën të enjten mbrëma si pasojë e lëndimeve të marra pasi ka rënë nga një pemë qershie në fshatin Leshan të Suharekës.
Lajmi është konfirmuar nga zëdhënësi i Policisë së Kosovës për rajonin e Prizrenit, Shaqir Bytyqi, i cili bëri të ditur se viktima fillimisht ishte dërguar për trajtim mjekësor në Spitalin Rajonal të Prizrenit, e më pas në Qendrën Klinike Universitare të Kosovës (QKUK) në Prishtinë, ku është konstatuar vdekja e tij.
Sipas Policisë, ngjarja ka ndodhur rreth orës 20:30.
“Më datën 11.06.2026, rreth orës 20:30, Policia është njoftuar nga Emergjenca e Suharekës se F.B., mashkull rreth 33 vjeç, është marrë me autoambulancë nga shtëpia e tij në fshatin Leshan, Komuna e Suharekës, pas një rënieje nga një pemë qershie nga lartësia rreth 5-6 metra”, ka deklaruar Bytyqi.
Ai shtoi se, pavarësisht përpjekjeve të mjekëve, i lënduari nuk ka arritur t’u mbijetojë plagëve të marra.
“I njëjti fillimisht është dërguar në Spitalin Rajonal të Prizrenit, më pas në QKUK – Prishtinë, ku rreth orës 21:15 është konstatuar vdekja e tij”, tha Bytyqi.
Në vendin e ngjarjes kanë dalë njësitë relevante policore dhe hetuesit kompetentë, të cilët në koordinim me Prokurorin e Shtetit kanë nisur hetimet për zbardhjen e rrethanave të rastit.
Sipas Policisë, rasti është iniciuar si “Hetim i vdekjes”, ndërsa trupi i pajetë është dërguar në Institutin e Mjekësisë Ligjore në Prishtinë për obduksion.
Goli i Raul Jimenez kundër Afrikës së Jugut në ndeshjen hapëse të Kupës së Botës 2026 ishte shumë më tepër sesa thjesht një gol. Ishte kulmi i një historie të jashtëzakonshme mbijetese, sakrifice dhe rikthimi.
Në fitoren 2-0 të Meksikës, sulmuesi 35-vjeçar vulosi suksesin e skuadrës së tij me golin e dytë të mbrëmjes, duke u bërë një nga protagonistët e startit të Kampionatit Botëror.
Por vetëm pak vite më parë, askush nuk ishte i sigurt nëse ai do të luante sërish futboll.
Nga lufta për jetën te rikthimi në fushë
Në nëntor të vitit 2020, gjatë një ndeshjeje të Ligës Premier mes Wolverhamptonit dhe Arsenalit, Jimenez pësoi një nga dëmtimet më të rënda që ka parë futbolli modern.
Një përplasje e fortë me David Luiz i shkaktoi frakturë të kafkës dhe gjakderdhje në tru. Sulmuesi meksikan humbi ndjenjat në fushë dhe u dërgua me urgjencë në spital, ku iu nënshtrua një operacioni jetik.
Mjekët më vonë i treguan se kishte qenë shumë pranë tragjedisë. “Më thanë se ishte një mrekulli që isha ende këtu”, kujtonte ai vite më vonë.
Shumë specialistë dyshonin se karriera e tij kishte marrë fund. Por Jimenez nuk u dorëzua. Pas nëntë muajsh rehabilitim të gjatë dhe të vështirë, ai u rikthye në fushën e lojës, duke sfiduar çdo parashikim.
Shiriti në kokë, simbol i një fitoreje më të madhe
Që nga rikthimi, Jimenez luan me një shirit të posaçëm mbrojtës në kokë, i cili mbron zonën e dëmtuar. Për shumë tifozë ai është bërë pjesë e identitetit të tij, por për sulmuesin është një kujtesë e përditshme e betejës që fitoi jashtë fushës.
Sot, në moshën 35-vjeçare, ai jo vetëm që vazhdon të luajë në nivel të lartë, por po shkruan edhe kapituj të rinj në historinë e futbollit meksikan.
Goli ndaj Afrikës së Jugut ishte i pari i tij në një Kupë Bote dhe një moment që simbolizon më së miri rrugëtimin e tij.
Raul Jimenez fillimisht mbijetoi. Më pas u rikthye. Dhe tani, në skenën më të madhe të futbollit, ai ka vendosur vulën e historisë së tij të jashtëzakonshme. /Telegrafi/
Një aksion shpëtimi me helikopterin “Bell 212” të Ministrisë së Punëve të Brendshme të Malit të Zi në zonën e Bjeshkëve të Nemuna, Prokletijeve është shoqëruar me një incident serioz teknik.
Sipas informacioneve të para, mjeti ajror ka pësuar defekt në të dy motorët gjatë fluturimit, raporton tvteuta.
Pavarësisht situatës jashtëzakonisht të rrezikshme, piloti ka arritur të mbajë kontrollin e helikopterit dhe të realizojë një ulje emergjente të suksesshme në tokë.
Burime të informuara bëjnë të ditur se, falë aftësive profesionale dhe reagimit të shpejtë, piloti ka arritur të kryejë manovrën e autorotacionit dhe ta ulë helikopterin pranë rrugës lokale Guci–Grebajë.
Nga ky veprim janë shpëtuar gjithsej shtatë persona – tre anëtarë të ekuipazhit dhe katër pjesëtarë të Shërbimit Malor të Shpëtimit.
Ky incident, i cili mund të kishte përfunduar me pasoja tragjike, është shndërruar në një shembull të jashtëzakonshëm profesionalizmi dhe guximi të pilotit, si dhe përkushtimit të ekipeve të shpëtimit që çdo ditë rrezikojnë jetën për të shpëtuar të tjerët. /Telegrafi/
Portieri i Spanjës, Unai Simon, mbush sot 29 vjeç dhe vazhdon të jetë zgjedhja e parë e përzgjedhësit Luis de la Fuente sa i përket portës së "Stuhisë së Kuqe".
Edhe pse muajt e fundit janë ngritur diskutime nga jashtë për konkurrencën në portë, brenda kombëtares spanjolle nuk ka pasur asnjëherë dyshime se gardiani i Athletic Bilbaos mbetet numri një.
De la Fuente e bëri të qartë edhe gjatë qëndrimit të ekipit në Puebla të Meksikës, kur u pyet sërish për pozicionin e portierit, pasi të ftuar janë edhe David Raya dhe Joan Garcia, dy portierë statues te klubet gjigante si Arsenal dhe Barcelona.
“Vendimi për portierin është marrë kohë më parë”, deklaroi përzgjedhësi spanjoll, duke iu referuar një zgjedhjeje që daton që nga qershori i vitit 2023.
Besimi i plotë i De la Fuentes
Kur De la Fuente mori drejtimin e Spanjës, Simón ishte i dëmtuar dhe vendin e titullarit e mbante Kepa Arrizabalaga. Megjithatë, pas rikthimit të portierit bask për fazën finale të Ligës së Kombeve në vitin 2023, përzgjedhësi vendosi t'i besojë atij portën e "La Roja".
Që nga ai moment, asgjë nuk ka ndryshuar. Simón është shndërruar në një nga liderët e skuadrës, duke mbajtur rolin e zëvendëskapitenit dhe duke qenë një prej figurave më të rëndësishme në dhomat e zhveshjes.
Paraqitjet e tij kanë qenë vendimtare në sukseset e fundit të Spanjës, veçanërisht në triumfin në Ligën e Kombeve dhe në Kampionatin Evropian, ku ai ishte një nga lojtarët më të spikatur të ekipit.
Shfaqja e talentit Joan García dhe transferimi i tij te Barcelona nxiti diskutime në mediat spanjolle për një konkurrencë të mundshme në portë. Forma e jashtëzakonshme e David Raya me Arsenalin, po ashtu shtoi diskutimet.
Megjithatë, sipas raportimeve nga kampi spanjoll, përzgjedhësi De La Funte nuk e ka vënë kurrë në dyshim statusin e Simonit.
Në mars, De la Fuente thirri katër portierë në kombëtare, duke përfshirë Joan Garcían, por kjo nuk ndryshoi hierarkinë e vendosur prej kohësh. Brenda ekipit kombëtar ka qenë gjithmonë e qartë se Unai Simón mbetet zgjedhja e parë.
De la Fuente gjithmonë mburret për cilësinë e portierëve të tij dhe kërkon që David Raya të merret në konsideratë, por zgjidhja e parë nuk ndryshon.
Tani, portieri nga Álava po përgatitet për Kupën e tij të dytë të Botës. Ai do të bëhet vetëm portieri i tretë i Athletic Bilbaos që mbron portën e Spanjës në më shumë se një Kampionat Botëror, duke iu bashkuar emrave legjendarë si Andoni Zubizarreta dhe Iker Casillas.
Me 60 paraqitje të afërta për kombëtaren që nga debutimi i tij në vitin 2020, Simón vazhdon të jetë një nga shtyllat kryesore të Spanjës dhe, sipas stafit teknik, nuk ka pasur kurrë një debat real për vendin e tij në formacion. /Telegrafi/
Deputeti i AAK-së dhe një nga ish-komandantët e UÇK-së, Ramush Haradinaj, ka bërë të ditur se ka ndërruar jetë Sahit Jashari, të cilin e ka cilësuar si një nga nismëtarët e luftës çlirimtare dhe bashkëluftëtar të komandantit legjendar Adem Jashari dhe Hamza Jasharit.
Përmes një reagimi, Haradinaj tha se lajmi për vdekjen e Sahit Jasharit është i rëndë për bashkëluftëtarët, familjarët dhe të gjithë ata që patën rastin të bashkëveprojnë me të, që nga përpjekjet për liri e deri në procesin e shtetndërtimit.
“Sahit Jashari ishte ndër nismëtarët e luftës çlirimtare, bashkëluftëtar i komandantit legjendar Adem Jashari dhe Hamzës. Ndarja e tij nga jeta është lajm i rëndë për ne bashkëluftëtarët, për familjarët dhe për të gjithë ata që patën rastin të bashkëveprojnë me të, që nga përpjekjet tona për liri e deri në shtetndërtim”, ka shkruar Haradinaj.
Ai u ka shprehur ngushëllime familjes Jashari, bashkëluftëtarëve dhe miqve të të ndjerit.
“I përhershëm qoftë kujtimi për Sahit Jasharin! I qoftë i lehtë dheu i Kosovës!”, ka shkruar tutje Haradinaj.
Me fillimin e Kampionatit Botëror 2026, edhe TV Dukagjini sjell për shikuesit emisionin special “Dueli Botëror”, i cili do të transmetohet çdo mbrëmje gjatë gjithë turneut më të madh të futbollit.
Nën moderimin e Ndrec Gjonajt dhe Kadrie Canollit, emisioni do të ofrojë analiza, diskutime, komente dhe gjithçka që ndodh në Botërorin 2026, me fokus te ndeshjet, yjet e turneut dhe momentet më interesante të ditës.
Si zakonisht, pjesë e panelit do të jenë dy nga analistët më të njohur të futbollit në vend, Faruk Statovci dhe Liridon Leci, të cilët do të analizojnë në detaje zhvillimet e Kampionatit Botëror dhe performancat e kombëtareve pjesëmarrëse.
Megjithatë, organizatorët kanë rezervuar edhe një surprizë për publikun. Mysafiri i tretë i përhershëm i panelit ende nuk është zbuluar, ndërsa nga TV Dukagjini bëjnë të ditur se emri i tij do të prezantohet në ditët në vijim.
“Dueli Botëror” premton të jetë adresa kryesore për të gjithë adhuruesit e futbollit gjatë Kupës së Botës 2026, duke sjellë analiza profesionale, debate interesante dhe të ftuar specialë çdo mbrëmje. /Telegrafi/
Afrika e Jugut hyri në historinë e Kupës së Botës, por në mënyrën më të padëshiruar të mundshme, duke u bërë kombëtarja e parë që merr dy kartonë të kuq në një ndeshje hapëse të turneut.
Mesfushori Sphephelo Sithole ishte lojtari i parë që u përjashtua, pasi gjyqtari i tregoi kartonin e kuq në minutën e 49-të të përballjes ndaj Meksikës.
Problemet disiplinore të skuadrës afrikane u thelluan edhe më shumë në pjesën e dytë, kur veterani Themba Zëane u ndëshkua gjithashtu me karton të kuq në minutën e 84-të.
Me këto dy përjashtime, “Bafana Bafana” u bë kombëtarja e parë që merr dy kartonë të kuq në një ndeshje të Kupës së Botës që nga turneu i vitit 2006.
Rasti i fundit i ngjashëm datonte 20 vjet më parë, kur Portugalia dhe Holanda mbyllën ndeshjen e tyre famëkeqe të fazës së 1/8 së finales me nga dy lojtarë të përjashtuar secila, në një nga sfidat më kaotike në historinë e Botërorëve.
Përndryshe, takimin e radhës Afrika e Jugut do ta zhvillojë ndaj Republikës Çeke./Telegrafi/
Nisja e Kampionatit Botëror 2026 ka sjellë jo vetëm emocione futbolli, por edhe komente ironike në rrjetet sociale dhe mediat ndërkombëtare.
Tabloidi britanik “The Sun” ka publikuar një postim që është bërë viral, duke tallur mungesën e Italisë në Botërorin e këtij viti.
Në publikim shfaqen një fotografi e superyllit kolumbian të muzikës, Shakira, dhe një tjetër e sulmuesit të ri italian, Pio Esposito.
“The Sun” ka shoqëruar fotot me një koment ironik që ka tërhequr vëmendje të madhe online.
“Shakira ka marrë pjesë në më shumë Kampionate Botërore se Italia gjatë 20 viteve të fundit”, shkruhej në postim, i cili shoqërohej edhe me dy emoji që qeshin.
Komenti lidhet me faktin se këngëtarja kolumbiane ka qenë pjesë e disa edicioneve të Kupës së Botës, qoftë përmes himneve zyrtare apo performancave në ceremonitë hapëse, ndërsa Italia ka munguar në disa turne të mëdhenj vitet e fundit.
Postimi ka ngjallur reagime të shumta në rrjetet sociale, me shumë tifozë që e konsideruan një thumbim të fortë ndaj katër herë kampionëve të botës, të cilët nuk arritën të sigurojnë pjesëmarrjen në Botërorin 2026.
Italia vazhdon të mbetet një nga kombëtaret më të suksesshme në historinë e futbollit, por mungesa e saj në turnetë e fundit ka qenë shpesh objekt diskutimesh dhe talljesh në mediat sportive ndërkombëtare. /Telegrafi/
Login
