Gjirokastra ndryshe nga vitet e mëparshme po shikohet si një destinacion disa orësh, maksimumi njëditor, por pa gjeneruar netë qëndrimi, që ndryshe përkthehet në të ardhura të munguara si për njësitë hoteliere, ashtu edhe për pushtetin lokal. Ky trend pranohet edhe nga kryetari i Shoqatës së Hotelerisë në Gjirokastër, i cili jep edhe arsyet e kësaj situate. Gentian Bineri thotë se: “Turistët…
18 familje të Durrësit u bënë me shtëpi të reja, pas zhvillimit të shorteut publik për shpërndarjen e apartamenteve në Zonën e Re për Zhvillim në Spitallë. Kryetarja e bashkisë Durrës, Emiriana Sako bëri të ditur se apartamentet e shpërndara u përkasin familjeve përfituese nga procesi i rindërtimit. “U zhvillua shorteu publik ku u shpërndanë apartamentet të cilat i përkasin banorëve përfitues…
Agjencia për Media dhe Informim bën me dije se COREPER jep dritën jeshile për mbylljen e negociatave për tre kapitujt e parë të anëtarësimit të Shqipërisë në Bashkimin Europian. Komiteti i Përfaqësuesve të Përhershëm të Shteteve Anëtare të Bashkimit Europian (COREPER) miratoi sot Pozicionin e Përbashkët të Bashkimit Europian për mbylljen provizore të negociatave të anëtarësimit të Shqipërisë për…
Një fluturim i kompanisë Ryanair drejt Gjermanisë jugore u detyrua të kthehej të premten në qytetin grek të Selanikut, pasi një dritare pasagjerësh u thye pak kohë pas ngritjes. Diferenca e presionit tërhoqi kokën dhe shpatullat e burrit që ishte ulur pranë dritares jashtë avionit, duke shkaktuar një përpjekje të dëshpëruar shpëtimi. Udhëtarët dëgjuan një zhurmë të fortë gjatë fluturimit të së…
Franca ka arritur në gjysmëfinale të Kupës së Botës duke shënuar 16 gola dhe duke pësuar vetëm dy, një demonstrim i dukshëm i superioritetit ndaj konkurrencës. Prodhimi sulmues i ekipit është mbresëlënës dhe pasqyron potencialin e madh në dispozicion të trajnerit Didier Deschamps. Megjithatë, ndoshta të dhënat më domethënëse lidhen me golat e pësuar: vetëm një në ndeshjen hapëse kundër Senegalit…
Nga Gazeta ‘Si’- Presidenti i Shteteve të Bashkuara, Donald Trump, ka deklaruar se ka lënë udhëzime të qarta për mënyrën se si duhet të reagojë SHBA-ja në rast se Irani arrin të realizojë një atentat ndaj tij, duke paralajmëruar Teheranin me pasoja të rënda.
Në një intervistë për New York Post, Trump tha se ka qenë prej kohësh në shënjestër të autoriteteve iraniane dhe se administrata amerikane është e përgatitur për çdo skenar.
“Jam në listën e tyre prej shumë kohësh. Kjo është ajo me të cilën përballemi”, u shpreh presidenti amerikan.
Ai zbuloi se ka lënë urdhra të drejtpërdrejtë për reagimin e SHBA-së nëse do të ndodhte një atentat ndaj tij.
“Kam lënë urdhra që, nëse ndodh diçka, thjesht t’i bombardojnë, fjalë për fjalë, në një nivel që nuk e kanë parë kurrë më parë”, deklaroi Trump.
Komentet e tij vijnë pas raportimeve se Izraeli ka ndarë me Shtetet e Bashkuara informacione të inteligjencës që lidhen me një plan të dyshuar iranian për atentat ndaj presidentit amerikan.
Ka mbrëmje që përfundojnë me duartrokitje dhe ka të tjera që vazhdojnë të jehojnë edhe pasi tingulli i fundit është shuar. Janë ato koncerte që nuk maten vetëm me repertorin e interpretuar apo me emrat që ngjiten në skenë, por me mënyrën se si arrijnë ta shndërrojnë një sallë koncertale në një hapësirë ku historia, kultura dhe emocionet bashkëjetojnë për disa çaste. Pikërisht një atmosferë e tillë mbizotëroi në mbrëmjen e fundit të sezonit artistik të Filharmonisë së Kosovës, ku muzika nuk u dëgjua vetëm si interpretim, por si një rrëfim që lëvizte nga një epokë në tjetrën, nga një kontinent në tjetrin dhe nga një identitet muzikor te tjetri.
Që në minutat e para, para se dirigjenti të ngrinte shkopin dhe para se orkestrantët të bashkonin tingullin e instrumenteve në frymën e parë të mbrëmjes, në sallë ndihej ajo heshtje karakteristike që paraprin koncertet me peshë. Ishte heshtja e një publiku që nuk priste vetëm një program koncertal, por përmbylljen e një sezoni të tërë artistik. Një sezoni që për Filharmoninë e Kosovës ka qenë ndër më intensivët e viteve të fundit, me prezantime të shumta brenda dhe jashtë vendit, bashkëpunime me dirigjentë e solistë ndërkombëtarë dhe një repertor që vazhdimisht ka zgjeruar horizontin artistik të institucionit.
Në këtë atmosferë mori jetë koncerti “Americana – Një udhëtim muzikor nga Gershwin te Bernstein”, një program i konceptuar jo vetëm si homazh për 250-vjetorin e Shteteve të Bashkuara të Amerikës, por edhe si një udhëtim nëpër historinë e muzikës amerikane. Përmes veprave të George Gershwin, William Grant Still, Leonard Bernstein dhe kompozitorit kosovar Valton Beqiri, publiku u ftua të përjetonte një mozaik tingujsh ku simfonizmi klasik, jazz-i, Broadway, ritmet popullore dhe muzika bashkëkohore krijonin një dialog të përbashkët. Nën drejtimin e maestros japonez Toshio Yanagisawa, ky udhëtim muzikor u shndërrua në një mbrëmje që i dha një përmbyllje dinjitoze sezonit artistik 2025/2026 të Orkestrës së Filharmonisë së Kosovës.
Ky udhëtim muzikor u jetëzua nga Orkestra e Filharmonisë së Kosovës, nën dirigjimin e maestros japonez Toshio Yanagisawa, me një interpretim që dëshmoi pjekurinë artistike dhe bashkëpunimin e ndërtuar ndër vite mes dirigjentit dhe orkestrës. Përmes një komunikimi të natyrshëm në skenë, çdo seksion kontribuoi në ndërtimin e një interpretimi të balancuar, ku ngjyrimet orkestrale, dinamika dhe ritmi i veprave u sollën me ndjeshmëri dhe siguri interpretuese.
Në këtë koncert performuan violinistët e seksionit të parë Visar Kuçi (koncertmjeshtër), Gezim Latifi, Rron Bakalli, Mërgime Sadikaj, Avni Thaçi, Mrika Hoxha, Endrit Mala, Arion Ballata, Liridon Ballata, Arsim Mustafa dhe Arsim Gashi, si dhe seksioni i dytë i violinave i përbërë nga Valbon Haxhibeqiri, Erlinda Gashi, Blerta Halimi, Pleurat Doli, Shpend Ballata, Shqipe Bajraktari, Njomza Krasniqi, Fjollë Kosha dhe Shkodran Aliu.
Në seksionin e violave interpretuan Arianit Shehu, Lumnije Osmani, Vjosa Hoxha, Njomze Bislimi, Lirdina Kukaj, Ardian Shala, Enteka Qarkaxhija dhe Vesa Doli, ndërsa në violonçel performuan Adorel Haxhiaj, Vjosa Berisha, Arian Zherka, Fjolla Asllanaj, Narta Zeqiri dhe Aurora Kabashi. Seksioni i kontrabasëve u përfaqësua nga Lulzim Lushtaku, Feriz Feka, Igor Mitasev dhe Çlirimtar Alija.
Ngjyrimet e frymorëve u sollën nga Zane Abazi, Enkelejda Zajmi Gorani dhe Kaltrina Krasniqi në flaut (pikolo), Vladimir Lazarevski, Albin Abazi, Maja Çanakjevikj dhe Bri Anglez në oboe, Shkumbin Bajraktari, Uran Bllaca, Lum Haxhijakupi dhe Faton Halimi në klarinetë (bas-klarinetë), si dhe Meriton Ferizi, Yllzim Bytyqi dhe Orges Malaj në fagot (kontrafagot).
Seksioni i tunxhit përbëhej nga Ilir Kodhima, Besmir Behluli, Fitim Halimi dhe Ardita Ibrahimi në korno, Avni Krasniqi, Aleksander Zlatevski, Ardit Pira dhe Anda Krelani në trumpetë, Betim Krasniqi, Rejhan Rexha dhe Ilir Livoreka në trombon, ndërsa në tubë performoi Meriton Ferati.
Në interpretim morën pjesë gjithashtu Mersiha Shukri në harpë, Andi Duraku në piano dhe celestë, Rron Rrustemi në saksofon, Dardan Gjinolli (soprano saksofon), Kushtrim Rexhepi (alt saksofon), Patris Berisha në timpane, si dhe perkusionistët Atanas Aleksov, Martin Vuçikj, Vlatko Nushev, Kennan Bytyqi dhe Luftarak Buza, të cilët i dhanë programit ritmin dhe energjinë karakteristike që kërkonin veprat e mbrëmjes.
Me një ansambël të tillë artistësh, koncerti mori dimensionin e një rrëfimi muzikor ku secili instrument kishte zërin dhe rolin e vet. Nga delikatesa e harkorëve te fuqia e tunxhit, nga ngjyrimet e frymorëve te ritmet energjike të perkusionit, çdo seksion kontribuoi në ndërtimin e një mozaiku tingullor që lëvizte vazhdimisht mes elegancës, dramatizmit dhe gjallërisë. Nën drejtimin e Toshio Yanagisawa, orkestra dëshmoi jo vetëm disiplinë interpretuese, por edhe aftësinë për ta shndërruar çdo vepër në një përjetim të veçantë artistik, duke ruajtur gjatë gjithë mbrëmjes një komunikim të natyrshëm mes dirigjentit, muzikantëve dhe publikut.
Programi i mbrëmjes ishte ndërtuar me kujdes për të shpalosur shumëllojshmërinë e muzikës amerikane, duke e çuar publikun nëpër periudha dhe stile të ndryshme që kanë formësuar identitetin e saj. Çdo vepër përfaqësonte një botë më vete, por së bashku krijonin një rrëfim të vetëm, ku tradita simfonike ndërthurej me jazz-in, ritmet popullore dhe teatrin muzikor, duke dëshmuar pasurinë dhe dinamizmin e kësaj trashëgimie artistike.
Ky udhëtim nisi me “An American in Paris” të George Gershwin, një prej veprave më të dashura të repertorit simfonik amerikan. E frymëzuar nga përjetimet e kompozitorit gjatë qëndrimit në kryeqytetin francez, vepra ndërton një tablo plot gjallëri, ku ritmi i qytetit, eleganca e bulevardeve pariziene dhe fryma karakteristike e jazz-it amerikan shkrihen natyrshëm me gjuhën simfonike. Përmes lëvizjeve “Morning Walk”, “Left Bank”, “Blues”, “Nostalgia” dhe “Finale”, orkestra krijoi një atmosferë që lëvizte mes gëzimit, reflektimit dhe energjisë, duke e bërë publikun pjesë të këtij udhëtimi imagjinar.
Pas ngjyrave plot jetë të Gershwin-it, atmosfera mori një dimension më lirik me “Serenade for Orchestra” të William Grant Still, kompozitorit që konsiderohet një prej figurave më të rëndësishme të muzikës klasike amerikane. Më pas, repertori u pasurua me krijimtarinë vendore përmes veprës “Vallja për Orkestër Simfonike” të kompozitorit Valton Beqiri, duke krijuar një urë të natyrshme mes muzikës shqiptare dhe asaj amerikane, si dëshmi se arti i kapërcen kufijtë gjeografikë dhe kulturorë.
Në pjesën e dytë të koncertit, publiku u përball me një prej kulmeve të mbrëmjes, “Symphonic Dances from West Side Story” të Leonard Bernstein, një vepër që kërkon virtuozitet të jashtëzakonshëm nga çdo muzikant i orkestrës. Ritmet e vrullshme, kontrastet dramatike dhe energjia skenike e kësaj kryevepre u sollën me intensitet nga Filharmonia e Kosovës, duke kulmuar më pas me interpretimin e marshit të njohur “The Stars and Stripes Forever” të John Philip Sousa, i cili i dha koncertit një përmbyllje festive dhe simbolike.
Pas një mbrëmjeje që solli në Prishtinë një panoramë të gjerë të muzikës amerikane dhe që shënoi fundin e një tjetër sezoni artistik të suksesshëm për Filharmoninë e Kosovës, emocionet e skenës vazhduan edhe përtej interpretimit.
Pas një mbrëmjeje që solli në skenë një panoramë të gjerë të muzikës amerikane dhe i dha fund një sezoni të ngjeshur artistik, për KultPlus foli dirigjenti Toshio Yanagisawa, duke rikthyer në kujtesë jo vetëm emocionet e koncertit të fundit, por edhe rrugëtimin e gjatë që ka ndarë me Filharmoninë e Kosovës. Marrëdhënia e tij me këtë institucion nis që në vitin 2007, në një periudhë kur orkestra ishte shumë më e vogël dhe përballej me sfida të shumta infrastrukturore e profesionale. Sot, pas afro dy dekadash bashkëpunimi, Yanagisawa e sheh Filharmoninë e Kosovës si një institucion që ka kaluar një transformim të jashtëzakonshëm dhe që vazhdon të ecë përpara me hapa të sigurt.
“Unë kam ardhur këtu në vitin 2007. Në atë kohë Filharmonia e Kosovës kishte vetëm 20 muzikantë. Por më pas Filharmonia e Kosovës po rritej dhe unë punoj me ta gati 18-19 vite. Tani numri i muzikantëve në Filharmoni vetëm po rritet”, u shpreh Yanagisawa.
Duke rikujtuar fillimet e tij në Kosovë, dirigjenti japonez solli edhe pamje nga një periudhë kur puna artistike shpesh zhvillohej në kushte shumë më të vështira sesa sot. Përtej sfidave muzikore, atëherë ekzistonin edhe vështirësi elementare që ndikonin drejtpërdrejt në procesin e provave dhe përgatitjen e koncerteve. Megjithatë, pikërisht ato vite, sipas tij, dëshmojnë edhe për përkushtimin e muzikantëve dhe dëshirën e tyre për të ndërtuar një institucion të qëndrueshëm artistik.
“Kur kam ardhur për herë të parë ka qenë shumë e vështirë të bëhej muzikë. Në orën pesë ose shtatë nuk kishte energji elektrike dhe në kohën e dimrit bëhej natë shumë shpejt. Ne duhej t’i përfundonim provat para territ. Por tani është shumë më mirë”, tha Yanagisawa.
Për dirigjentin, zhvillimi i Filharmonisë së Kosovës nuk matet vetëm me rritjen e numrit të muzikantëve, por edhe me mënyrën se si është përmirësuar procesi artistik dhe profesionalizmi i orkestrës. Ai theksoi se gjatë viteve puna është bërë gjithnjë e më efikase, duke shkurtuar kohën e përgatitjes për koncerte, por duke ruajtur gjithmonë në qendër cilësinë e interpretimit.
“Filharmonia e Kosovës gjithmonë po shkon më përpara. Kur unë erdha këtu në vitin 2007, në atë kohë provat i bënim për një muaj, por gradualisht e kemi shkurtuar kohën: dy javë, pastaj tri javë, tani për një javë. Por ne duhet të përqendrohemi në kualitet, edhe pse shpejtësia është e pranishme. Unë mendoj se progresi është shumë i rëndësishëm për orkestrën dhe unë e shikoj atë progres”, u shpreh ai.
Duke folur për koncertin përmbyllës “Americana – Një udhëtim muzikor nga Gershwin te Bernstein”, Yanagisawa vlerësoi veçanërisht raportin artistik që ka krijuar me muzikantët e Filharmonisë së Kosovës. Për të, çdo rikthim në Prishtinë është një mundësi për të vazhduar një dialog muzikor që është ndërtuar ndër vite, një komunikim ku përvoja, emocionet dhe karakteri i veçantë i secilit artist bashkohen në një interpretim të vetëm.
“Bashkëpunimi gjatë performancës sonte me orkestrën është i jashtëzakonshëm. Unë jam shumë i lumtur me ta. Edhe pse kemi shumë dallime në kulturat tona, pasi orkestra nuk është japoneze ashtu siç jam unë, ndonjëherë unë vrapoj, në mënyrë figurative, pas tyre për mënyrën e ngrohtë që ata e përcjellin në muzikë dhe në bashkëpunim”, tha dirigjenti.
Gjatë kësaj bisede, Yanagisawa foli edhe për një tjetër bashkëpunim të rëndësishëm me skenën muzikore kosovare, atë me kompozitorin Valton Beqiri. Duke vlerësuar krijimtarinë e tij, dirigjenti tregoi se kishte insistuar që Beqiri të krijonte një vepër që do të mund të bëhej pjesë e repertorit të tij artistik. Sipas tij, kjo vepër nuk mbeti vetëm në një interpretim të vetëm, por u bë pjesë e udhëtimeve të tij muzikore, duke u prezantuar në skena të ndryshme dhe në kontekste të ndryshme ndërkombëtare. Për Yanagisawan, përfshirja e krijimtarisë së kompozitorëve vendorë në programet koncertale është një mënyrë e rëndësishme për ta bërë muzikën të udhëtojë përtej kufijve.
Në këtë frymë të një rrugëtimi të përbashkët artistik u ndërtua edhe koncerti i fundit i sezonit, ku vepra e Valton Beqirit u vendos natyrshëm përkrah emrave të mëdhenj të muzikës amerikane, duke krijuar një dialog mes krijimtarisë kosovare dhe repertorit ndërkombëtar.
Për koncertin përmbyllës të sezonit artistik 2025/2026 dhe zgjedhjen e programit “Americana – Një udhëtim muzikor nga Gershwin te Bernstein”, për KultPlus foli edhe drejtori artistik i Filharmonisë së Kosovës, Dardan Selimaj, i cili theksoi se ky program ishte konceptuar si një mënyrë për ta shënuar 250-vjetorin e Shteteve të Bashkuara të Amerikës, por njëkohësisht edhe si një sfidë artistike për orkestrën.
Sipas tij, përzgjedhja e veprave të mëdha të repertorit amerikan, veçanërisht “An American in Paris” të George Gershwin dhe “Symphonic Dances from West Side Story” të Leonard Bernstein, ishte një zgjedhje që kërkonte përkushtim të madh nga muzikantët, por që i dha sezonit një përmbyllje të fuqishme.
“Americana është koncerti përmbyllës i sezonit 2025/2026. Këtë vit, për shkak të 250-vjetorit të Shteteve të Bashkuara të Amerikës, kemi vendosur që koncertin e fundit t’ia dedikojmë muzikës amerikane. Kemi zgjedhur, në mesin e pesë veprave, dy vepra që janë shumë kërkuese, si ‘An American in Paris’ nga George Gershwin dhe ‘Symphonic Dances from West Side Story’ nga Leonard Bernstein. Janë dy vepra shumë sfiduese për orkestrën, por që ia vlen që sezoni të përmbyllet me dy vepra të tilla të muzikës amerikane”, u shpreh Selimaj.
Duke bërë një përmbledhje të sezonit që po mbyllej, Selimaj theksoi se ky ka qenë një prej sezoneve më intensive në historinë e fundit të Filharmonisë së Kosovës, si për nga numri i koncerteve, ashtu edhe për nga prezantimet ndërkombëtare. Ai vlerësoi angazhimin e të gjithë ekipit artistik dhe institucional që ka bërë të mundur një kalendar kaq të pasur, duke paralajmëruar se edhe sezoni i ardhshëm do të vazhdojë me projekte të reja dhe me synimin për të çuar më tej zhvillimin e institucionit.
“Ka qenë një sezon jashtëzakonisht i ngjeshur, ndoshta si asnjëherë tjetër. Filharmonia ka shënuar numrin më të madh të prezantimeve ndërkombëtare, por edhe numrin më të madh të koncerteve në Kosovë. Mund të them që sezoni i ardhshëm do të jetë po aq i ngjeshur, me shumë pika të cilat do të jenë një hap para për zhvillimin e Filharmonisë së Kosovës, por edhe për skenën e muzikës klasike në Kosovë”, tha Selimaj.
Në këtë rrugëtim artistik, një rol të veçantë ka pasur edhe bashkëpunimi i vazhdueshëm me dirigjentin Toshio Yanagisawa, i cili ndër vite është bërë një prej figurave më të afërta me Filharmoninë e Kosovës. Nga ish-dirigjent permanent i institucionit, ai sot mban rolin e dirigjentit nderi, duke vazhduar të jetë pjesë e momenteve të rëndësishme artistike.
Selimaj theksoi se prania e Yanagisawas në koncertet kryesore është tashmë një traditë e rëndësishme për Filharmoninë, duke e cilësuar atë si një artist që ka ndjekur dhe ka kontribuar drejtpërdrejt në zhvillimin e orkestrës ndër vite.
“Toshio Yanagisawa është dirigjenti që ne e ftojmë të paktën një ose dy herë brenda sezonit. Si ish-dirigjent permanent i Filharmonisë së Kosovës, tani ai është dirigjent nderi dhe gjithmonë tentojmë që në datat e rëndësishme, në koncerte të rëndësishme, t’i mbyllim me prezencën e tij”, u shpreh Selimaj.
Me tingujt e fundit të “The Stars and Stripes Forever” dhe duartrokitjet e gjata të publikut, u mbyll një tjetër kapitull artistik për Filharmoninë e Kosovës. Ishte një mbrëmje që nuk shënoi vetëm fundin e sezonit 2025/2026, por solli edhe një dëshmi të fuqisë së muzikës për të ndërtuar ura mes vendeve, kulturave dhe brezave.
“Americana” mbeti si një udhëtim ku Kosova u takua me një prej traditave më të pasura muzikore në botë, duke dëshmuar se skena vendore tashmë është pjesë e një dialogu më të gjerë ndërkombëtar. Nga Gershwin te Bernstein, nga ritmet e jazz-it deri te gjuhët e reja simfonike, Filharmonia e Kosovës e përmbylli sezonin me një program që bashkoi historinë, energjinë dhe emocionin.
Por përtej notave të interpretuara, kjo mbrëmje ishte edhe një reflektim mbi rrugën e bërë ndër vite, nga një orkestër që dikur punonte në kushte të vështira, te një institucion që sot ngjitet në skenë me ambicie të qarta artistike dhe me një identitet gjithnjë e më të konsoliduar. Një rrugëtim ku çdo koncert, çdo bashkëpunim dhe çdo artist që ka kaluar në skenën e saj ka lënë një gjurmë në historinë e Filharmonisë së Kosovës.
Në fund të këtij sezoni, muzika u bë edhe një herë dëshmi se arti nuk njeh kufij. Ajo që nisi si një udhëtim përmes tingujve amerikanë përfundoi si një përjetim i përbashkët, ku publiku, muzikantët dhe krijuesit u bashkuan në të njëjtën hapësirë emocionale. Një mbrëmje që u largua nga skena, por që vazhdoi të jetojë përmes jehonës së saj./KultPlus.com
Këtë korrik, Vila 31 x Art Explora transformohet sërish në një hapësirë takimesh, shkëmbimesh dhe krijimtarie.
Programi i muajit sjell biseda, projeksione filmash, performanca dhe punëtori për fëmijë, ndërsa nga data 17- 19, Art Explora fton në Studiot e Hapura, për të hyrë në hapësirat e artistëve rezidentë, për të njohur punën e tyre nga afër dhe për të zbuluar historitë pas veprave.
Pas bisedës me shkrimtarin në rezidencë Roberto Ferrucci, dhe projektit “Authors meet Authors II”, kuruar nga Blerina Hankollari, sot në Vila 31 x Art Explora u zhvillua punëtoria për fëmijë “Forma dhe Struktura në Kolazh”, drejtuar nga Valentina Balli, në bashkëpunim me Galerinë Kombëtare të Arteve.
Java do të mbyllet me performancën “Homayun”, (12 korrik) një projekt i muzikës elektronike live nga Voiski, i organizuar nga Ambasada Franceze në Tiranë dhe KubFrance Tirana./atsh/KultPlus.com
Pas një procesi të plotë rinovimi dhe rikonfigurimi të hapësirave ekspozuese, Galeria Kombëtare e Kosovës ka rihapur dyert për publikun, duke shënuar një prej momenteve më të rëndësishme në historinë e saj institucionale. Rihapja u shoqërua me ekspozitën “Jo gjithë njerëzit ekzistojnë në të tashmen e njëjtë”, të kuruar nga artistja dhe kuratorja Hana Halilaj, një ekspozitë që nuk shënon vetëm rikthimin e institucionit në jetën publike, por edhe një mënyrë të re të leximit të koleksionit kombëtar dhe historisë së artit në Kosovë.
Në krye të ekipit të Galerisë Kombëtare të Kosovës qëndron ushtruesja e detyrës së drejtoreshës Alisa Gojani Berisha, ndërsa ekspozita është realizuar nga një ekip i gjerë profesionistësh, ku bëjnë pjesë koordinatori i koleksionit Naim Spahiu, konservatorja Elena Prieto Bello, producenti Skender Xhukolli, si dhe dhjetëra bashkëpunëtorë të tjerë në fushën e koleksionit, edukimit, hulumtimit, medias, dizajnit, financave, administratës dhe mirëmbajtjes. Projekti është mbështetur nga Ministria e Kulturës, Rinisë dhe Sportit e Republikës së Kosovës, me mbështetje shtesë nga Ministria e Punëve të Jashtme dhe Diasporës.
Në hyrje të ekspozitës, vizitorët përballen me një citim të filozofit francez Jacques Rancière nga vepra Koha e Peizazhit, ku peizazhi trajtohet si metaforë e rendit shoqëror dhe politik.
“Një rend shoqëror dhe politik mund të përshkruhet si peizazh. Ky është parimi që ushqen figurat e poetit dhe metaforat e filozofit e të burrështetasit. Çdo vend ka frymën e vet, e cila i jep jetë peizazhit dhe e bën atë ‘të lirë’. Po ashtu, ekziston një frymë e ligjeve: një grumbullim mënyrash të të jetuarit e të qenit, mbi të cilat mbështetet fuqia e vërtetë e ligjit. Natyra i frymëzon të dyja dhe secila mund të lexohet si metaforë e tjetrës.”
Ky citim shërben si hyrje konceptuale e ekspozitës, e cila shtrihet në një hark kohor prej më shumë se pesë dekadash, duke bashkuar veprat e koleksionit të përhershëm të Galerisë Kombëtare me praktika bashkëkohore artistike. Përmes këtij dialogu ndërmjet brezave, ekspozita eksploron mënyrat se si identiteti, kujtesa dhe përkatësia janë ndërtuar, sfiduar dhe rishkruar në kontekste të ndryshme historike e politike.
Ekspozita përshkon një hark kohor nga vitet 1970 deri në ditët e sotme, duke vendosur në dialog veprat e koleksionit të përhershëm të Galerisë Kombëtare me praktika bashkëkohore artistike. Përmes këtij takimi ndërmjet brezave, ajo krijon një lexim të ri të koleksionit, duke vënë në qendër mënyrat se si kujtesa, identiteti dhe përkatësia janë ndërtuar, sfiduar e riformuluar në periudha të ndryshme historike. Në një kohë kur Kosova ishte krahinë autonome brenda Jugosllavisë socialiste dhe shprehja politike ishte e kufizuar, rikthimi i vazhdueshëm te peizazhet, malet, fushat e viset rurale nuk ishte vetëm zgjedhje estetike. Brenda këtyre pikturave peizazhi shndërrohej në një sipërfaqe të koduar, ku mund të lexohej një pohim i heshtur i pranisë dhe i rezistencës. Duke u nisur nga kjo pikë, ekspozita zgjeron më tej dialogun drejt praktikave artistike bashkëkohore, ku marrëdhënia me vendin, kujtesën dhe transformimet politike e shoqërore merr forma të reja.
Rihapja e Galerisë Kombëtare shënon gjithashtu themelimin e hapësirës së parë institucionale të dedikuar për ruajtjen e koleksionit, një zhvillim i rëndësishëm për konservimin, studimin dhe interpretimin afatgjatë të trashëgimisë artistike të Kosovës. Për herë të parë, koleksioni do të ruhet në kushte profesionale, duke krijuar mundësi të reja jo vetëm për mbrojtjen e veprave, por edhe për hulumtime, ekspozime dhe lexime të reja të historisë së artit.
Në ceremoninë e hapjes, ushtruesja e detyrës së drejtoreshës së Galerisë Kombëtare të Kosovës, Alisa Gojani Berisha, e cilësoi këtë ditë si një moment historik për institucionin.
“Sot shënojmë një moment të rëndësishëm për institucionin tonë. Pas më shumë se katër dekadash, Galeria Kombëtare e Kosovës rihap dyert e saj, duke hapur një kapitull të ri në historinë e saj institucionale dhe kulturore. E themeluar në vitin 1979 si institucion qendror i artit pamor në vend, Galeria ka qenë gjithmonë një hapësirë e kujtesës, e dialogut dhe e zhvillimit të artit në Kosovë,’’ tha Berisha.
Ajo theksoi se ky është renovimi i parë i plotë që i është bërë institucionit që nga themelimi i tij.
“Për herë të parë ky institucion i është nënshtruar një renovimi të plotë. Krahas transformimit të hapësirave të saj janë krijuar edhe depot e reja profesionale.”
Sipas saj, këto ndryshime e vendosin Galerinë në një fazë të re zhvillimi.
“Galeria tashmë është e përgatitur si kurrë më parë të jetë një institucion modern, i hapur ndaj publikut, edukimit, hulumtimit dhe bashkëpunimit,’’ u shpreh Berisha.
Pas fjalës së drejtoreshës në detyrë, ceremonia vijoi me adresimin e ushtrueses së detyrës së Presidentes së Republikës së Kosovës, Albulena Haxhiu, e cila e vendosi rihapjen e Galerisë Kombëtare në një kontekst më të gjerë historik. Duke rikthyer vëmendjen te periudha kur institucioni u themelua, ajo foli për kohën kur arti dhe kultura përbënin një formë të rëndësishme të afirmimit shoqëror e kombëtar. Në rrjedhën e dekadave, sipas saj, Galeria nuk ka qenë vetëm një hapësirë ku janë ekspozuar vepra arti, por një institucion që ka dokumentuar zhvillimin e identitetit kulturor të Kosovës përmes punës së brezave të artistëve. Ajo vlerësoi kontributin e krijuesve të cilët, edhe në rrethana të vështira politike, arritën të ndërtonin një gjuhë të veçantë artistike, duke lënë pas një trashëgimi që vazhdon të dëshmojë historinë e vendit.
“Galeria Kombëtare e Kosovës u themelua më 1979, në një kohë kur ngritja e institucioneve kulturore ishte pjesë e përpjekjes për arsimim dhe për afirmim. Gjatë viteve që pasuan, artistët e asaj kohe i dhanë artit të Kosovës një fizionomi të veten, të mbështetur nga përvojat e vendit tonë dhe trysnia politike brenda së cilës duhej të krijonin,’’ u shpreh Haxhiu.
Në vijim të fjalës së saj, Haxhiu u ndal te një prej kapitujve më të dhimbshëm të historisë së vendit, duke kujtuar dëmet e mëdha që lufta i shkaktoi edhe trashëgimisë artistike. Ajo tha se shumë vepra, atelie, skica dhe dokumente u shkatërruan, duke lënë boshllëqe që nuk mund të plotësohen më. Pikërisht për këtë arsye, sipas saj, ruajtja e koleksionit kombëtar nuk është thjesht një detyrë institucionale, por një përgjegjësi ndaj historisë dhe brezave që do të vijnë. Ajo e cilësoi zgjerimin e hapësirave të Galerisë dhe krijimin e depove profesionale si një hap të domosdoshëm drejt mbrojtjes së kësaj trashëgimie.
“Gjatë luftës u dogjën shumë atelie dhe u shkatërrua një numër i madh veprash artistike. Me to humbën edhe skica, dorëshkrime, dëshmi dhe pjesë të historisë së artit tonë pamor, të cilat fatkeqësisht nuk mund të rikthehen. Humbje të tilla e bëjnë edhe më të qartë se ruajtja e koleksionit është kaq e rëndësishme. Prandaj zgjerimi i Galerisë me 400 metra katrorë të rinj krijon, për herë të parë, hapësirën e nevojshme për ruajtjen dhe konservimin e koleksionit, si dhe për studimin e tij të mirëfilltë,’’ tha Haxhiu
Duke folur për rëndësinë e konservimit, ajo theksoi se veprat e artit nuk përfaqësojnë vetëm krijimtarinë e autorëve të tyre, por edhe kujtesën kolektive të një shoqërie. Arkivimi, sipas saj, është mënyra për ta mbrojtur këtë kujtesë dhe për t’ua transmetuar atë brezave të ardhshëm, duke u mundësuar qytetarëve të ndërtojnë marrëdhënie me të kaluarën përmes dokumenteve autentike dhe jo përmes kujtimeve të fragmentuara.
“Këtu ruhen veprat artistike për qytetarët e sotëm, por po ashtu edhe për brezat e ardhshëm. Arkivimi i veprave u jep hapësirë qytetarëve ta njohin të kaluarën pa qenë të detyruar ta shpikin nga e para, ndërkaq konservimi e ruan veprën edhe përtej kohës,’’ u shpreh Haxhiu.
Në fund të adresimit të saj, Haxhiu u ndal te vetë koncepti i ekspozitës, duke e lidhur titullin “Jo gjithë njerëzit ekzistojnë në të tashmen e njëjtë” me realitetin historik të Kosovës. Ajo tha se përvoja e luftës, humbjeve dhe transformimeve shoqërore nuk është përjetuar në të njëjtën mënyrë nga të gjithë dhe se pikërisht ky dallim e bën të domosdoshëm dialogun që propozon ekspozita. Sipas saj, veprat e vendosura në të njëjtën hapësirë nuk rrëfejnë vetëm historinë e artit, por edhe historinë e një shoqërie që ka kaluar periudha të ndryshme dhe vazhdon ta ndërtojë të tashmen mbi shtresimet e së kaluarës.
“Titulli i ekspozitës që hapet sot, ‘Jo gjithë njerëzit ekzistojnë në të tashmen e njëjtë’, lidhet drejtpërdrejt me përvojën tonë. Një brez po ndërton jetën e vet në liri, ndërsa një tjetër ende pret përgjigje për mungesat që ka lënë lufta. Rihapja e Galerisë Kombëtare na mbledh pikërisht për t’i parë këto shtresime, për ta vështruar vendin tonë në mes periudhave të ndryshme.”
Në ceremoninë e rihapjes foli edhe Kryeministri i Republikës së Kosovës, Albin Kurti, i cili e cilësoi këtë investim si një dëshmi konkrete të rëndësisë që institucionet duhet t’i kushtojnë kulturës. Ai theksoi se zhvillimi i artit nuk mund të ndahet nga krijimi i kushteve të denja për ruajtjen dhe prezantimin e tij, ndërsa rihapjen e Galerisë e përshkroi si rezultat të një procesi të gjatë pune, planifikimi dhe përkushtimi institucional.
“Kjo rihapje është përfundim i një procesi të renovimit, është dëshmi e një bindjeje të qartë se kultura nuk mund të zhvillohet pa infrastrukturë të denjë, sikurse që arti nuk mund të ruhet, prezantohet dhe zhvillohet pa hapësira të përshtatshme për krijim, ekspozim dhe konservim,” tha Kurti.
Ai rikujtoi se investimi prej më shumë se 1.6 milion eurosh nuk duhet parë si një ndërhyrje infrastrukturore e zakonshme, por si një investim afatgjatë në jetën kulturore të vendit. Sipas tij, projekte të tilla kërkojnë kohë dhe durim, por ndikimi i tyre shtrihet përtej momentit të inaugurimit, duke krijuar kushte që institucionet kulturore të zhvillohen në mënyrë të qëndrueshme dhe të jenë më pranë publikut.
“Ky investim me vlerë prej më shumë se 1.6 milion eurosh është provë se ndërtimi dhe modernizimi i infrastrukturës së skenës kulturore nuk është luks, por domosdoshmëri. Projekte të këtilla kërkojnë kohë, planifikim dhe përkushtim, prandaj shpesh rruga deri te finalizimi mund të duket e gjatë’, u shpreh Kurti.
Në përmbyllje të fjalës së tij, Kurti tha se Galeria Kombëtare duhet të vazhdojë të mbetet një vend ku arti takohet me publikun dhe ku kultura krijon ura komunikimi ndërmjet njerëzve.
“Në një vend ku arti takohet me publikun dhe ku kultura vazhdon të ndërtojë ura më të forta midis njerëzve’’, tha Kurti
Pas adresimeve institucionale, vëmendja u zhvendos te vetë ekspozita dhe procesi që i parapriu ndërtimit të saj. Kuratorja Hana Halilaj nuk foli vetëm për një koncept ekspozues, por edhe për një rrugëtim disa vjeçar hulumtues, i cili nisi shumë kohë përpara se publiku të mund ta shihte këtë projekt të materializuar. Në rrëfimin e saj, historia e ekspozitës lidhet ngushtë me historinë e vetë Galerisë Kombëtare, me mënyrën se si janë ruajtur veprat ndër vite dhe me transformimin që institucioni ka kaluar gjatë procesit të renovimit. Për Halilajn, ndryshimi nuk qëndron vetëm te hapësirat e reja, por edhe te mundësia që koleksioni të trajtohet me kujdesin profesional që i ka munguar për një kohë të gjatë. Pikërisht kjo përvojë personale u bë një prej pikënisjeve të konceptit kuratorial që publiku sheh sot.
“E kujtoj vitin 2021 kur kam pasur rastin të hulumtoj në arkivat e Galerisë dhe t’i shoh veprat e koleksionit në një dhomë, në kushte jo të duhura për ruajtjen e tyre. Andaj transformimi që Galeria e ka kaluar në këto vitet e fundit po më duket si ëndërr. Arkivat sot kanë një hapësirë të veçantë,’’ u shpreh Halilaj
Nga kjo përvojë lindi edhe pyetja që përshkon të gjithë ekspozitën: a e përjetojmë kohën në të njëjtën mënyrë? Për kuratoren, historia nuk është një rrëfim unik dhe linear. Ajo bartet ndryshe nga secili individ, nga secili brez dhe nga secila hapësirë. Disa kujtime mbesin të gjalla, të tjera zbehen, ndërsa disa përvoja vazhdojnë të ndikojnë të tashmen shumë kohë pasi kanë ndodhur. Pikërisht kjo ide përbën boshtin mbi të cilin është ndërtuar ekspozita, duke krijuar një dialog mes artistëve që i përkasin periudhave të ndryshme dhe që kanë krijuar në rrethana krejtësisht të ndryshme historike.
“Ekspozita ‘Jo gjithë njerëzit ekzistojnë në të tashmen e njëjtë’ niset pikërisht nga kjo premisë, se historia nuk mbërrin njëjtë dhe në të njëjtat mënyra për të gjithë dhe nuk përjetohet njësoj nga të gjithë trupat, vendet apo gjeneratat,’’ tha Halilaj.
Në vijim të prezantimit të saj, Halilaj shpjegoi se ekspozita nuk është ndërtuar sipas një rendi kronologjik klasik, por si një dialog mes kohëve. Veprat historike dhe ato bashkëkohore vendosen pranë njëra-tjetrës për të krijuar lexime të reja dhe për të treguar se pyetjet mbi identitetin, kujtesën dhe përkatësinë vazhdojnë të jenë po aq aktuale edhe sot. Përmes këtij ballafaqimi, ekspozita nuk synon të japë përgjigje përfundimtare, por ta ftojë publikun të ndërtojë leximin e vet mbi marrëdhënien ndërmjet së kaluarës dhe së tashmes.
“Duke përshkruar një hark kohor nga vitet 1970 deri në ditët e sotme, ekspozita vendos në dialog vepra nga koleksioni i përhershëm i Galerisë me praktika bashkëkohore artistike. Përmes tyre ajo shqyrton mënyrat se si kujtesa, identiteti dhe përkatësia janë pohuar dhe vazhdimisht janë vënë në pikëpyetje,’’ tha Halilaj.
Në zemër të këtij koncepti qëndron peizazhi, një motiv që përsëritet në shumë prej veprave të koleksionit të hershëm. Megjithatë, siç shpjegoi kuratorja, peizazhi nuk lexohet vetëm si natyrë apo përshkrim i vendit. Në periudha kur shprehja politike ishte e kufizuar, ai shndërrohej në një gjuhë të heshtur artistike, përmes së cilës mund të artikuloheshin përkatësia, rezistenca dhe raporti me territorin. Kjo ide vazhdon të rezonojë edhe në veprat bashkëkohore, ku peizazhi merr forma të reja, shpesh duke u zhvendosur nga natyra drejt trupit, kujtesës, migrimit apo përvojës personale.
“Pikënisja e konceptit të ekspozitës është prania e peizazhit në disa prej veprave më të hershme të koleksionit. Në ato periudha, kur shprehja politike ishte e kufizuar, rikthimi te malet, fushat, fshatrat dhe viset rurale nuk ishte vetëm zgjedhje estetike. Brenda këtyre imazheve, peizazhi bëhej një sipërfaqe e koduar, një mënyrë për të shprehur përkatësi, prani dhe rezistencë,’’ u shpreh Halilaj.
Kjo qasje reflektohet edhe në përzgjedhjen e artistëve dhe veprave që janë bërë pjesë e ekspozitës. Brenda së njëjtës hapësirë ekspozuese takohen breza të ndryshëm krijuesish, duke e kthyer koleksionin në një bisedë të hapur mes kohëve. Nga mjeshtrit që kanë formësuar historinë e artit modern në Kosovë deri te emrat që sot përfaqësojnë skenën bashkëkohore ndërkombëtare, ekspozita krijon një rrëfim të përbashkët ku nuk ekziston një vijë e prerë mes së kaluarës dhe së tashmes.
Në mesin e veprave të ekspozuara janë punimet e Muslim Mulliqit, Tahir Emrës, Alije Vokshit, Halil Muhaxhirit, Esat Vallës, Nebih Muriqit, Bedri Emrës, Hilmija Çatoviqit, Nimon Lokajt, Rexhep Gocit, Agim Çavdarbashës, Gjelosh Gjokajt, Xhevdet Xhafës, Agim Rudit, Rexhep Ferrit, Valbona Zherkës, Engjëll Berishës, Adem Kastratit, Fatmir Krypës, Hysni Krasniqit, Hyrije Krypës, Budim Berishës, Feriha Radës dhe Simon Shirokës, të cilat vendosen në dialog me praktikat bashkëkohore të Sislej Xhafës, Petrit Halilajt, Alban Mujës, Doruntina Kastratit, Jakup Ferrit, Bora Babocit, Rudina Xhaferit, Brilant Milazimit, Violeta Xhaferit, Isa Alimusajt, Lala Meredith Vulës, Zakë Prevlukajt dhe artistëve të tjerë.
Përgjatë gjithë itinerarit, ekspozita nuk kërkon që vizitori të ndjekë një rrugë të vetme leximi. Përkundrazi, ajo e fton secilin të ndalet para veprave dhe të ndërtojë marrëdhënien e vet me to. Disa punime rikthejnë kujtesën e peizazhit si vend i përkatësisë, të tjera flasin për trupin, mungesën, migrimin, luftën, transformimin shoqëror apo jetën urbane. Pikërisht në këtë shumësi perspektivash qëndron edhe forca e ekspozitës: ajo nuk e paraqet historinë si një narrativë të mbyllur, por si një proces që vazhdon të rishkruhet nga secili brez dhe nga secili shikues që hyn në dialog me veprat.
Ceremonia e hapjes u përmbyll me performancën e DJ-së dhe producentes muzikore Oda Haluta, e cila përmes ndërhyrjes së saj sonore krijoi një atmosferë që dialogonte natyrshëm me hapësirën dhe veprat artistike. Në këtë mënyrë, rihapja e Galerisë Kombëtare të Kosovës nuk u shënua vetëm si inaugurimi i një institucioni të rinovuar, por si rikthimi i një hapësire ku historia, arti dhe kujtesa vazhdojnë të takohen, duke dëshmuar se jo të gjithë e jetojnë kohën në të njëjtën mënyrë, por se arti mbetet një prej gjuhëve më të fuqishme për t’i bërë këto përvoja të komunikojnë me njëra-tjetrën./KultPlus.com
Më 10 korrik të vitit 1952 u themelua Kinostudio “Shqipëria e Re”, si institucion i produksionit kinematografik shtetëror.
Realizimi i parë i kësaj ndërmarrjeje të kinematografisë shqiptare është filmi “Skënderbeu”, një bashkëprodhim shqiptaro-sovjetik, i vitit 1953. Në vitin 1957 u realizua filmi i parë i shkurtër shqiptar “Fëmijët e saj”, i regjisorit Hysen Hakani, e më pas u realizua filmi i parë i metrazhit të gjatë “Tana”, i regjisorit Kristaq Dhamo. Këta filma shënuan fillimin e një procesi të vrullshëm që krijoi kushtet që kjo kulturë të trashëgohej në brezat e ardhshëm dhe të mbahet gjallë në ditët tona.
Arti kinematografik i asaj kohe u zhvillua kryesisht për interesa ideologjike. Prodhimet në masë fillojnë rreth viteve ’70, periudhë që korrespondon me uljen të numrit të filmave të importuar.
Në vitet ’80, në Shqipëri arritën të xhiroheshin rreth 14 filma artistikë në vit, me tematika të ndryshme, 30 dokumentarë dhe mbi 500 kronika, shifra këto të larta për çdo vend të rajonit, si dhe për vende të vogla perëndimore.
Sot, në mjediset e ish-Kinostudios ndodhen institucione të artit e kulturës si Qendra Kombëtare e Kinematografisë, Akademia e Filmit dhe Multimedias Marubi, Arkivi Qendror Shtetëror i Filmit, etj. ndërkohë që Kinostudioja mbetet një referencë urbane e kryeqytetit./atsh/KultPlus.com
Një zjarr ka shpërthyer mesditën e sotme në qendër të Durrësit, pranë Bashkisë dhe kishës katolike “Shën Lucia”. Sipas informacioneve paraprake, flakët kanë përfshirë një godinë banimi që përdoret si rezidencë e priftërinjve. Në vendngjarje kanë mbërritur forcat zjarrfikëse, të cilat po punojnë për izolimin dhe shuarjen e flakëve. Deri tani nuk ka informacion nëse […]
Dy ditë para koncertit të Kanye West në Tiranë, në rrjete sociale po bëhen thirrje për bojkot, ndërsa sot pati edhe një protestë para Ministrisë së Turizmit, Kulturës dhe Sportit kundër financimit të eventit me para publike. Shkak u bë një kthesë në qëndrimin e qeverisë: koncerti që në maj u prezantua si event privat, pa fonde […]
Ish-zëvendësdrejtori i Kadastrës së Dibrës, Daniel Gjura, është liruar nga paraburgimi pas vendimit të Gjykatës së Shkallës së Parë në Dibër për ndryshimin e masës së sigurisë. Sipas burimeve për mediat, vendimi është marrë nga gjyqtarja Enkeleda Halilaj, e cila ka pranuar pjesërisht kërkesën e Prokurorisë për zbutjen e masës së sigurisë. Në vend të […]
Komiteti i Përfaqësuesve të Përhershëm të vendeve anëtare të Bashkimit Europian (COREPER) ka miratuar Pozicionin e Përbashkët të BE-së për mbylljen provizore të negociatave me Shqipërinë për tre kapituj: 25 “Shkenca dhe Kërkimi”, 26 “Arsimi dhe Kultura” dhe 30 “Marrëdhëniet me Jashtë”. Formalizimi i këtij vendimi pritet të bëhet më 14 korrik në Konferencën Ndërqeveritare […]
Media italiane “Il Post” i ka kushtuar një artikull debatit në Shqipëri për koncertin e Kanye West në Tiranë, duke ngritur pikëpyetje mbi financimin e eventit dhe përdorimin e fondeve publike. Në artikullin e saj, “Il Post” shkruan se koncerti i reperit amerikan, i mbështetur nga qeveria e kryeministrit Edi Rama, është shoqëruar me polemika […]
Policia britanike ka nisur hetime për vrasje pas vdekjes së ish-ministres konservatore Anne Widdecombe, e cila u gjet e mbuluar në gjak me një plagë në kokë në banesën e saj në Devon. Efektivët gjetën 78-vjeçaren, ish-ministre e Burgjeve, me plagë të rënda, pasi një ekip i ambulancës njoftoi autoritetet dhe i thirri në banesën […]
Media franceze Courrier des Balkans i ka kushtuar vëmendje polemikave që kanë shpërthyer në Shqipëri për financimin me rreth 4 milionë euro nga fondet publike të koncertit të reperit amerikan Kanye West. Artikulli sjell protestën e artistëve dhe aktivistëve para Ministrisë së Turizmit, të cilët e cilësuan institucionin “Ministria e Turpit” dhe akuzuan qeverinë se […]
Momente paniku janë shënuar në një fluturim të Ryanair, i operuar nga Malta Air, i cili ishte nisur nga Selaniku drejt Memmingenit të Gjermanisë. Mediat fqinje raportojnë se një defekt në motor detyroi pilotët të kryenin ulje emergjente. Sipas dëshmive të pasagjerëve, pak minuta pas ngritjes u dëgjua një zhurmë e fortë dhe një fragment […]
Një rafineri nafte në jug të Rusisë u përfshi nga flakët pas sulmeve me dronë të kryera gjatë natës nga Ukraina, njoftuan sot autoritetet rajonale ruse. Rafineria “Ilsky”, e vendosur në jugperëndim të rajonit të Krasnodarit, është një nga objektet energjetike ruse më të goditura nga sulmet ukrainase. Sipas autoriteteve lokale të menaxhimit të krizave, […]
Monika Kryemadhi ka publikuar një reagim në rrjetet sociale, ku i drejton katër pyetje ish-kreut të SPAK, Altin Dumani, lidhur me hetimin dhe dosjen e ngritur ndaj saj. Në postimin e saj, Kryemadhi pretendon se dosja prej 240 faqesh, e cila sipas saj është ndërtuar mbi biseda telefonike, është e paligjshme. Ajo vë në pikëpyetje […]
Login
