Union Berlin po synon të forcojë skuadrën për sezonin e ri, me dy mesfushorë që kanë qenë vendimtarë në suksesin e FC Thun, nën drejtimin e trajnerit Mauro Lustrinelli.
Sipas raportimeve në mediat e ndryshme zvicerane dhe gjermane , Lustrinelli, i cili sezonin e kaluar udhëhoqi Thun drejt një titulli surprizë kampioni në Zvicër, po kërkon të ribashkohet me lojtarët që ishin shtylla kryesore e atij suksesi, për të ndërtuar një projekt konkurrues në Bundesligë.
Në listën e dëshirave të trajnerit përmenden Valmir Matoshi, reprezentues i Kosovës, dhe Kastriot Imeri, reprezentues i Zvicrës. Të dy mesfushorët ishin pjesë kyçe e Thun në sezonin historik të shpalljes kampion, duke formuar një dyshe të rëndësishme në mesfushë dhe duke luajtur rol vendimtar në stabilitetin dhe kreativitetin e skuadrës.
Valmir Matoshi dhe Kastriot Imeri mund të luajnë sërish së bashku, por tani në Bundesliga te Union Berlini
Trajneri Lustrinelli dëshiron që këtë dyshe ta ketë sërish në dispozicion edhe te Union Berlin, duke besuar se njohja e tyre me sistemin e tij të lojës mund të ndihmojë në adaptimin e shpejtë të ekipit në Bundesliga.
Matoshi, i cili ka qenë një nga lojtarët më të spikatur në sezonin e fundit me Thun, shihet si një profil që përshtatet në mënyrë ideale me stilin e lojës së Lustrinellit, ndërsa Imeri ka ofruar balancë dhe kreativitet në mesfushë gjatë gjithë kampanjës.
26-vjeçari Matoshi regjistroi 30 paraqitje në kampionat, me 6 gola dhe 8 asistime, ndërsa të dy lojtarët mbeten nën kontratë me klubet e tyre aktuale, çka e bën çdo transferim të mundshëm të varur nga negociatat e afërta gjatë merkatos verore. /Telegrafi/
Epilogu dukej thuajse i trishtë. Megjithëse me një shpresë të madhe se do të mbërrinin në “tokën e premtuar”, sërish një hije ndrojtjeje dhe dyshimi i kishte kapluar të gjithë. Ata ishin pajisur me pasaportat ndërkombëtare, vizat përkatëse, ndërsa pak më tutje autobusët prisninin radhë. Frika e një itinerari të ndryshuar i mbante të mbërthyer të gjithë…
…Mesnatën mes 12 dhe 13 korrikut 1990, një kolonë ku numëroheshin të paktën 50 autobusë, udhëtonte si në një kortezh të përmortshëm nga rruga e ambasadave në Tiranë drejt portit të Durrësit. Udhëtarëve të pazakontë, të cilëve u ishte ngjitur emërtimi “refugjatë”, veç u ishte thënë se në terminal ishin ankoruar tragetet që do t’i çonin përtej detit.
Rënia
Çdo ditë e vitit 1990 kishte nga një lajm të ri. Shqiptarët nuk ishin më aq të izoluar sa pesë vjet më parë, atëherë kur Enver Hoxha e kishte lënë pushtetin në duart e Ramiz Alisë. Madje, mund të guxonin dhe të ngrinin krye ndaj një sistemi diktatorial që deri në atë kohë vetëm u kishte shtypur kokën mes masave të rrepta: dënimeve, internimeve dhe ekzekutive të pashembullta.
Por, mesa dukej, gjithçka kishte ndryshuar. Muri i Berlinit kishte rënë dhe Gjermania ishte bashkuar. Në Rumani, kryengritësit kishin ekzekutuar udhëheqësin komunist, Nikolai Çausheskun. Kurse në Shqipëri proceset demokratike ishin ende të vonuara. Megjithatë, hapat e parë ishin bërë. Dyert e ambasadave u shpërthyen dhe pas kësaj të paktën 5000 shqiptarë morën një tjetër status. E megjithatë, qëndrimi për ditë të tëra në territoret e ambasadave, nën një presion të madh dhe thirrje e lutje për të dalë prej aty, i kishte bërë njerëzit mosbesues. A do të mundnin vallë të mbërrinin atje ku kishin thurur ëndrrat, në Gjermani, Francë, Itali apo Greqi?
Ikja
Edhe pse me pasaporta ndërkombëtare, njerëzit e Sigurimit të Shtetit mund të bënin “të pabërën” kundrejt njerëzve që u rebeluan ndaj sistemit. Të tjerë, familjarë e të afërm, kishin bllokuar trotuaret e rrugës Kombinat-Plepa, duke pritur çfarë do të ndodhte. Ç’do të bëhej me “të ikurit”?
Papritur u dha një urdhër që autobusët të kalonin nga rruga tjetër drejt Durrësit, jo nga Kombinati, por nga Lapraka. E megjithë këtë devijim, trotuaret e krahut të kundërt ishin mbushur gjithashtu plot me familjarë të të ikurve, por dhe të tjerë që do të donin të kishin ikur, por s’ia kishin dalë dot. Përshëndetje të mekura dhe lutje. Nuk dihej fati i tyre. Ndërkombëtarët ishin aty, por… gjithçka mund të ndodhte. Shqipëria vazhdonte të ishte nën diktaturë.Një ndalesë e shkurtër në Shijak u prit me protestë. Udhëtimi duhej të vazhdonte. Ndërsa në portin e Durrësit ndodhi habia. Ata që do të linin atdheun, të çliruar nga makthi, hiqnin bluzat, orët, unazat e florinjta dhe i hidhnin në rrugë me ndonjë mbishkrim të thjeshtë: “Nënës sime, si kujtim”. Të tjerët, lekët që u ndodheshin nëpër xhepa ua dhanë plot bujari shoferëve të autobusëve dhe ushtarëve të portit që rrinin të murosur me automatikët të mbërthyer në gjoks. Kjo ishte ndarja…
Tentativat
Në fakt, hyrja nëpër ambasada kishte filluar ditë më parë, jo më 2 korrik, por që më 15 qershor 1990. Atë ditë, një autobus fizarmonikë “Shkodra” me targë TR 00301, i drejtuar nga shoferi Bujar Alikaj, ndaloi pranë ambasadës greke. Pasi hapën kapakun e sipërm të autobusit, dy persona kapërcyen murin rrethues.
Më 23 qershor, Skoda tip “Liaz” e drejtuar nga Fatos Kaceli shpërtheu portën e ambasadës italiane. Ndërsa pasditen e të nesërmes, një tjetër “Skoda”, e drejtuar nga Kastriot Mano, shembi murin e ambasadës gjermane. Më 1 korrik, mbas ceremonisë së një dasme, 9 vetë u hodhën nga muri në territorin e ambasadës turke. Gjatë atyre ditëve ka pasur kapërcime muresh thuajse në të gjitha ambasadat e huaja. Bënë përjashtim vetëm ambasada kineze dhe ajo kubaneze.
2 korriku
Një kamion i ra murit të pasmë të ambasadës gjermane dhe hyri në oborrin e saj më 2 korrik 1990. Kjo u hapi rrugën shumë të tjerëve, që vërshuan në oborrin e ambasadës përmes murit të çarë. Kamionin “Skoda” me plot 36 veta e ngiste shoferi Ylli Bodinaku. Ditët që pasuan, përmes murit të hapur u strehuan edhe qindra të tjerë që kërkonin largimin nga Shqipëria në shenjë proteste ndaj sistemit totalitar që nuk lëshonte pe, pavarësisht ndryshimeve të vrullshme në mbarë Evropën Lindore.
Hyrja masive më 2 korrik u realizua në orët e mbrëmjes, nëpërmjet një përleshjeje të vërtetë midis njerëzve që donin të iknin dhe forcave policore, që kishin marrë detyrë të ndalonin me armë hyrjen në ambasada.
Dy ditë më pas u dha një urdhër tjetër, me anë të të cilit të gjithë ata që donin të hynin ishin krejtësisht të lirë për ta bërë këtë gjë. Madje, nën sytë e policisë njerëzit ngjiteshin dhe zbrisnin prej kangjellave, duke u kthyer në shtëpi për të ngrënë drekë ose për t’u lënë ndonjë porosi pjesëtarëve të tjerë të familjes. Kishte edhe raste kur njerëzit që kalonin andej rastësisht, pa ndonjë dëshirë për t’u futur në ambasada, ngacmoheshin prej policit përkatës: “Në qoftë se do të hysh, kapërce nga pjesa anësore e murit”. U tha se ky ishte një organizim shtetëror, një shfryrje e presionit.Dhe sërish erdhi urdhri tjetër. Liria kishte mbaruar. Nëpër rrugë lëviznin ushtarakët met uniforma kamuflazhi, shkopinj gome në duar dhe parzmore pleksiglasi. Rruga e ambasadave ishte vënë në shtetrrethim.
Terrori
Jeta brenda kangjellave të ambasadës gjermane ishte shumë e vështirë. Për 3200 shqiptarë që kapërcyen murin dhe kangjellat nuk kishte mjete të zakonshme jetese. Mungonin banjat dhe nuk kishte kushte të tjera higjienike. Ushqimi ishte i pakët. Njerëzit filluan të sëmureshin, u binte të fikët nga vapa e madhe. Ndihmoheshin kryesisht gratë e moshuara dhe gratë me fëmijë të vegjël, në mënyrë që të përballonin situatën e rëndë.
Për arsye se ishin shumë njerëz brenda një territori të vogël, personeli i ambasadës gjermane hidhte bukën në ajër dhe ata ziheshin me njëri-tjetrin se kush ta kapte atë. Dalëngadalë njerëzit filluan të ndërgjegjësoheshin dhe t’i ndanin ushqimet me rregull mes tyre.Policia dhe Sigurimi u bënin thirrje njerëzve që ishin brenda në ambasada të dilnin, duke u sjellë dhe familjarët e tyre, me qëllim që ata të tuteshin e të dilnin nga territori. Motivi ishte se, gjoja Partia do t’i falte ata. Por sa më tepër ditë kalonin, aq më i lartë bëhej morali dhe besimi i të ngujuarve në ambasada se do të shkonin në Gjermani.
Botërori
Ishin ditët e Kampionatit Botëror “Itali 1990”. Ndeshja finale Gjermani-Argjentinë, për herë të parë në një kryeqytet sportdashës si Tirana, u përcoll me interes të vakët. Shumë pak e kishin mendjen te futbolli. Zërat e njerëzve ishin mekur nga zhvillimet e fundit. Kryeqyteti jetonte orët e tij më të vështira.
Kur gjermanët shënuan gol, u dëgjuan fare pak britma entuziazmi. Por pikërisht që nga ambasada gjermane, oshtinin zërat e të ngujuarve që thërrisnin “Gjermani, Gjermani!”. Pikërisht atëherë njerëzit që banonin në qendër apo te “Rruga e Kavajës” dolën jashtë dhe, më shumë sesa ndeshjen e futbollit, dëgjonin oshtimat e të ngujuarve. Atë ditë i gjithë kryeqyteti shqiptar ishte me skuadrën e Gjermanisë. Nëse Italia do të ishte në finale, ata gjithashtu do të ishin të gjithë me Italinë. Dhe po kështu me Italinë, Greqinë, Francën, Turqinë e Bullgarinë, në ambasadat e të cilave gjithashtu kishte shqiptarë që kishin kërkuar strehim.
Heronj në Brindizi
Qëndrimi në ambasada zgjati 11 ditë për ata që hynë në datën 2 korrik e diçka më pak për të tjerët që hynë ditët në vijim. Pas bisedimesh midis përfaqësuesve të regjimit dhe të dërguarit të Sekretarit të Përgjithshëm të OKB-së, u vendos largimi i tyre—i pjesës më antikomuniste të vendit—në shtetet perëndimore.
Gjithsej të larguar më 13 korrik 1990 ishin 4691 persona, nga të cilët: 3300 vetë në ambasadën gjermane, 812 vetë në ambasadën italiane, 550 vetë në ambasadën franceze, 29 vetë në ambasadën greke.Grupi i parë u largua më 13 korrik 1990. Autobusët u nisën rreth orës 23:00. Shumë njerëz nisën të qanin se po linin gjithçka në Shqipëri. Kur hipën në traget, i ndanë sipas vendeve ku do të shkonin. Tragetet e nisura nga Durrësi zbarkuan më 13 korrik në portin e Brindizit. Ishte e papërshkrueshme, por kur shqiptarët mbërritën në Brindizi u pritën me brohoritje nga mijëra njerëz. Shumë prej shqiptarëve puthnin tokën italiane duke bërtitur: “Jemi të lirë!”.
Eksodi në vazhdim…
Ky ishte vetëm fillimi. Tronditja e fortë e shtetit shqiptar, që përjetoi më shumë se 45 vite regjimin totalitar, ishte padyshim eksodi i parë përmes ambasadave. Por shumë më i madh eksodi do të vijonte në muajt pasardhës, në mars dhe gusht të vitit 1991. Shqiptarët u turrën të etur mbi bordet e anijeve. Dhe ikën…
Disa vjet më parë, kryeministri Rama hyri në garë me rajonin, teksa premtoi që shumë shpejt, paga mesatare në vend do të arrinte vendet e Ballkanit perëndimor, si Serbia, Maqedonia e Veriut, Mali i Zi dhe Bosnja, që e kishin në atë kohë rrogat 30-50% më të lartë sesa ne.
Paga mesatare mujore në vend vërtet është rritur, duke arritur në 860 euro bruto për vitin 2025, por edhe të tjerët nuk kanë mbetur në vend. Në Serbi, paga mesatare mujore bruto ka arritur në 1290 euro, në Bosnjë Hercegovinë 1245, në Mal të Zi 1203 euro, në Maqedoninë e Veriut, 1100 euro, sipas një publikimi të mëparshëm të Monitor bazuar mbi të dhënat zyrtare nga agjencitë statistikore të vendeve përkatëse.
Deri tani gara për të punësuarit ka qenë e humbur, teksa pagat në vendet e rajonit vijojnë të mbeten 30-50% më të larta sesa në Shqipëri.
Në fakt, kryeministri e ka mbajtur premtimin, por vetëm për veten dhe presidentin e vendit.
“Monitor” në bashkëpunim me korrespondentët e saj në vendet e Ballkanit Perëndimor raporton pagat e niveleve të larta të qeverisjes, si presidenti, kryeministër në të 6 vendet e Ballkanit Perëndimor.
Bosnjë Hercegovina dhe Shqipëria kryesojnë listën, për pagat, ndërsa Shqipëria është absolutisht e para për pagën e drejtuesve në raport me pagën mesatare në vend.
Në Shqipëri, Presidenti ka një pagë mujore bruto prej 425 mijë lekë, ose 4,470 euro me kursin aktual. Paga e tij është 5.2 herë më e lartë sesa rroga mesatare në vend.
Kryeministri shqiptar ka një pagë mesatare mujore bruto prej 393 mijë lekësh, ose 4130 euro. Paga e tij është 4.8 herë më e lartë se ajo mesatare në vend dhe më e larta nga të githë kryeministrat e Ballkanit.
Në Bosnjë Hercegovinë, struktura administrative është e komplikuar. Bosnjë dhe Hercegovina nuk ka një President të vetëm të shtetit. Në vend të kësaj, ajo drejtohet nga një Presidencë treanëtarëshe, e cila përfaqëson tre komunitetet kryesore etnike të vendit. Vendi ka dy kryeministra, nga një për secilin prej dy entiteteve të saj: Federatën e Bosnjë dhe Hercegovinës dhe Republikën Srpska. Për kryeministrat, paga mesatare bruto (e llogaritur si mesatare e dy pagave) është rreth 4 mijë euro dhe për presidentët, mesatarja është rreth 4600 euro, më e larta në Ballkan. Megjithatë, në raport me pagën mesatare në vend, difernca është më e ulët se me Shqipërisë (përkatësisht 3.7 herë për presidentin dhe 3.2 herë për kryeministrin) për shkak të rrogës më të lartë në Bosnjë Hercegovinë.
Për pagat neto, presidenti dhe kryeministri shqiptar kryesojnë Ballkanin, pasi Bosnjë Hercegovina ka një ngarkesë më të lartë fiskale. Paga neto e presidentit shqiptar është rreth 320 mijë lekë, ose gati 3400 euro, përkundrejt 3 mijë euro mesatarja presidenciale në Bosnjë.
Kryeministri shqiptar është absolutisht më i paguari, pasi merr neto 302 mijë lekë, ose gati 3200 euro, përkundrejt 2600-2700 euro të kryeministrave të Bosnjës. Madje kryeministri shqiptare ka një pagë neto më të lartë se pagat bruto të shumicës së homologëve në Ballkan.
Vendet e tjera të Ballkanit, ndonëse kanë paga mesatare më të larta janë më modestë në shpërblimet e drejtuesve të lartë, që udhëheqin politikat e vendit.
Në Mal të Zi, presidenti ka një pagë bruto prej 2700 eurosh, ose 2.2 herë mbi pagën mesatare të Malit të Zi. Në nivele të ngjashme e ka pagën dhe kryeministri i vendit.
Serbia është shteti që ka arritur të ketë pagën mesatare më të lartë bruto në rajon, por që në kontrast i paguan më pak drejtuesit e vendit. Presidenti ka një pagë bruto prej 338 mijë dinarë, ose 2,740 euro, vetëm 2.1 herë më shumë se paga mesatare në vend. Kryeministri ka një pagë bruto prej 282 mijë denarësh, ose rreth 2300 eurosh, 1.8 herë mbi pagën mesatare në vend.
Në Maqedoninë e Veriut nuk janë të deklaruara pagat, por mediat kanë raportuar se presidenti dhe kryeministri marrin secili nga rreth 140 mijë denarë maqedonas neto, që i korrespondon një page bruto prej 206 mijë denarë, ose rreth 3300 euro, ose tre herë mbi pagën mesatare në vend.
Në Kosovë, paga bazë mujore bruto e presidentit është 1980 euro, ose 1.64 herë mbi pagën mesatare në vend. Kryeministri ka një pagë bazë po bruto prej 1870 euro (1.55 herë mbi pagën mesatare).
Pagat e drejtuesve në raport me mesataren
Shqipëria është vendi ky presidenti dhe kryeministri kanë diferencën më të lartë me pagën mesatare në vend, me rreth 5 herë më shumë. Diferenca e dytë më e lartë është në Bosnjë Hercegovinë, me 3.2-3.7 herë. Më pas renditet Maqedonia e Veriut, me rreth 3 herë, e ndjekur nga Kosova me 2.6-2.8 herë. Në Mal të Zi pagat e drejtuesve të lartë janë 2.2 herë mbi atë mesatare dhe në fund renditet Serbia, ku drejtuesit marrin më pak se dyfishi i mesatares.
Ndërsa Serbia ka pagën mesatare mujore më të lartën në Ballkan dhe 50% më shumë se në Shqipëri, presidenti dhe kryeministri shqiptar kanë paga përkatësisht 63% dhe 80% më të larta sesa homologët serb. / O.Liperi
As Western Balkan countries continue to compete over economic convergence with the European Union, one indicator reveals a striking contrast: while average wages across the region remain relatively close, the salaries of political leaders vary significantly.
A comparison by Monitor, in cooperation with its correspondents across the Western Balkans, shows that Albania and Bosnia and Herzegovina top the region when it comes to the salaries of presidents and prime ministers. Moreover, Albania stands out as the country where top political leaders earn by far the highest multiples of the national average wage.
Several years ago, Albanian Prime Minister Edi Rama pledged that Albania’s average wage would soon catch up with those of other Western Balkan countries, such as Serbia, North Macedonia, Montenegro and Bosnia and Herzegovina, where salaries at the time were already 30-50% higher than in Albania.
The country’s average monthly wage has indeed increased, reaching EUR 860 gross in 2025, but neighbouring countries have not stood still. According to a previous Monitor publication based on official data from national statistical offices, the average monthly gross wage reached EUR 1,290 in Serbia, EUR 1,245 in Bosnia and Herzegovina, EUR 1,203 in Montenegro and EUR 1,100 in North Macedonia.
So far, Albania has failed to catch up in terms of average wages, with salaries across the region still remaining 30-50% higher.
Ironically, however, the Prime Minister has fulfilled his promise, but only for himself and the country’s President.
Monitor, together with its correspondents across all six Western Balkan economies, compared the salaries of the region’s highest-ranking political officials, including presidents and prime ministers.
Bosnia and Herzegovina and Albania lead the ranking in terms of leaders’ salaries, while Albania ranks first by a wide margin when leaders’ pay is compared with the average wage earned by citizens.
In Albania, the President receives a gross monthly salary of ALL 425,000, or approximately EUR 4,470 at the current exchange rate. His salary is 5.2 times higher than the country’s average wage.
The Albanian Prime Minister earns a gross monthly salary of ALL 393,000, or around EUR 4,130. His salary is 4.8 times higher than the national average and is the highest among all prime ministers in the Western Balkans.
In Bosnia and Herzegovina, the administrative structure is more complex. The country does not have a single Head of State but instead a three-member Presidency representing the country’s three constituent peoples. Bosnia and Herzegovina also has two prime ministers, one for each of its two entities: the Federation of Bosnia and Herzegovina and Republika Srpska.
Based on the average of both officeholders, the gross salary of the prime ministers is around EUR 4,000, while the average salary of the Presidency members is approximately EUR 4,600, the highest in the region. However, compared with the country’s average wage, the gap is smaller than in Albania—around 3.7 times for the Presidency members and 3.2 times for the prime ministers—reflecting Bosnia’s higher average wage.
In terms of net salaries, Albania’s President and Prime Minister also rank first in the Western Balkans, as Bosnia and Herzegovina has a higher tax burden. The Albanian President takes home around ALL 320,000 net, or nearly EUR 3,400, compared with an average presidential net salary of around EUR 3,000 in Bosnia. The Albanian Prime Minister is the region’s highest-paid head of government, earning approximately ALL 302,000 net, or nearly EUR 3,200, compared with EUR 2,600-2,700 for Bosnia’s prime ministers. In fact, the Albanian Prime Minister’s net salary exceeds the gross salary of most of his counterparts across the Western Balkans.
The remaining Western Balkan countries, despite having higher average wages than Albania, are considerably more modest when it comes to compensating their top political leaders.
In Montenegro, the President earns a gross salary of around EUR 2,700, or 2.2 times the country’s average wage. The Prime Minister receives a salary at a similar level.
Serbia has the highest average gross wage in the Western Balkans, yet it pays its top political leaders comparatively less. The President earns a gross monthly salary of 338,000 dinars, or around EUR 2,740, only 2.1 times the country’s average wage. The Prime Minister earns around 282,000 dinars gross, or approximately EUR 2,300, equal to 1.8 times the national average wage.
In North Macedonia, official salaries are not publicly disclosed, but local media report that both the President and the Prime Minister receive around 140,000 denars net per month, corresponding to a gross salary of approximately 206,000 denars, or roughly EUR 3,300, around three times the country’s average wage.
In Kosovo, the President’s basic monthly gross salary is EUR 1,980, or 1.64 times the country’s average wage. The Prime Minister’s basic gross salary amounts to EUR 1,870, or 1.55 times the average wage.
Leaders’ salaries compared with average wages
Albania is the country where the President and Prime Minister earn by far the highest multiples of the national average wage—around five times more. Bosnia and Herzegovina ranks second, with salaries 3.2 to 3.7 times above the average wage. North Macedonia follows at around three times, ahead of Kosovo (2.6-2.8 times). In Montenegro, top political leaders earn around 2.2 times the average wage, while Serbia ranks last, with its President and Prime Minister earning less than twice the national average.
Although Serbia has the highest average monthly wage in the Western Balkans—around 50% higher than Albania’s—the Albanian President and Prime Minister earn 63% and 80% more, respectively, than their Serbian counterparts. / O. Liperi
Në Tiranë, çmimet e apartamenteve në kullat rezidenciale po shiten me çmim mbi 6 mijë euro për metër katror.
Sipas njoftimeve të publikuara online nga agjencitë shitblerjes së pasurive të paluajtshme, një apartament me sipërfaqe 154 metër katror te kulla “Downtown One” po ofrohet për shitje me çmimin 950 mijë euro ose rreth 6,200 euro për metër katror.
Agjentët imobiliarë të kontaktuar nga Monitor pohuan se kanë ende disa njësi në shitje në këtë objekt. Sipas tyre, bëhet fjalë për apartamente që nuk janë banuar më parë të mobiluara dhe që konsiderohen ndër njësitë e fundit të mbetura në dispozicion për shitje.
Në vitin 2021, kur objekti “Downtown One” sapo kishte përfunduar, zyra e shitjes e kontaktuar nga Monitor deklaroi se çmimet e apartamenteve varionin nga 3,200 deri në 3,400 euro për metër katror. Brenda 5 viteve, çmimet në këtë objekt janë rritur me 82% deri në 94%, duke u bërë pothuajse dyfish më të larta se në vitin 2021.
Kjo rritje dyshifrore e çmimeve, e shkëputur nga ritmi i rritjes së të ardhurave, po rikthen debatin nëse tregu i pasurive të paluajtshme po mbivlerësohet dhe nëse ekziston rreziku i krijimit të një flluske.
Sipas të dhënave të INSTAT, në tremujorin e parë të vitit 2026, paga mesatare mujore bruto për një të punësuar arriti në 90,119 lekë. Krahasuar me të njëjtën periudhë të vitit 2025, paga mesatare u rrit me 9.6%. Në këtë ecuri ndikoi edhe rritja e pagës minimale, e cila nga 1 janari 2026 u bë 50 mijë lekë, nga 40 mijë lekë që ishte më parë.
Ndërkohë, agjentët imobiliare pohojnë se kërkesa për pasuri të paluajtshme është në rënie krahasuar me një vit më parë.
Ylli Sula, drejtues i “Çelësi” Keydata Albania, thotë se një nga faktorët kryesorë që po ndikon në rënien e kërkesës është situata e krijuar në vend, ku SPAK ka nisur hetime ndaj një sërë grupesh kriminale, çka sipas tij ka ndikuar edhe në ngadalësimin e investimeve në tregun e pasurive të paluajtshme. Sipas tij, kjo ka sjellë një tërheqje të një pjese të blerësve që investonin në pasuri të paluajtshme, duke bërë që edhe kërkesa të jetë në rënie.
Megjithatë agjentët imobiliarë vërejnë se ndonëse kërkesa është me rënie, kjo ende nuk është reflektuar në uljen e çmimeve.
Nga ana tjetër, ritmi i shpejtë i rritjes së çmimeve, që nuk ndjek rritjen e të ardhurave të familjeve, po e përkeqëson përballueshmërinë e blerjes së banesave. Stela Dhami, drejtuese e Colliers Albania, vëren se përballueshmëria e blerjes së një apartamenti në Shqipëri është më e ulët se mesatarja e vendeve të Bashkimit Europian.
“Në Shqipëri, raporti midis çmimit të pasurive të paluajtshme dhe të ardhurave mesatare është shumë më i pafavorshëm. Një çifti me të ardhura mesatare i duhen rreth 15–19 vite për të blerë një apartament, ndërsa mesatarja në vendet e Bashkimit Europian varion nga 10 deri në 12 vite.
Në këtë analizë ndikojnë shumë faktorë, por më kryesorët janë çmimet e larta të pasurive të paluajtshme në raport me të ardhurat familjare, si edhe kostot e larta të kredive hipotekore, të cilat vazhdojnë të mbeten të vështira për buxhetin e familjeve shqiptare”, është shprehur më herët zonja Dhami.
Indeksi i fundit i besimit të bankës së Shqipërisë gjeti se treguesi i besimit në ndërtim (TBN) u ul me 0.8 pikë përqindje në qershor. Pakësimi i TBN-së u përcaktua nga vlerësimet në rënie për kontratat porositëse, ndërkohë aktiviteti aktual ndërtues mbeti në të njëjtat nivele. Pritjet për çmimet në të ardhmen janë vlerësuar me rënie.
Sipas indeksit Fischer, të përllogaritur nga Banka e Shqipërisë, çmimi mesatar i banesave të shitura në 6-mujorin e dytë të vitit 2025 u rrit me 11.7% krahasuar me 6-mujorin e parë dhe me 28% në raport me të njëjtën periudhë të një viti më parë. Megjithëse çmimet vijuan të rriteshin, ritmi u ngadalësua ndjeshëm krahasuar me rritjen prej 41.7% të regjistruar në gjashtëmujorin e parë të vitit 2025, duke sinjalizuar një ftohje graduale të tregut./ D.Azo
Kapacitetet e dobëta dhe fragmentimi institucional mbetet një nga pengesat kryesore për ndikimin afatgjatë të reformave në Shqipëri, sipas raportit të pavarur të PNUD (Programi i Zhvillimit Kombeve të Bashkuar) për vlerësimin e programit në Shqipëri që u publikua së fundmi.
PNUD thekson se ka ndihmuar në ngritjen e kornizave ligjore, politikave dhe institucioneve në fusha si shërbimet sociale, mjedisi, qeverisja, drejtësia dhe barazia gjinore, por qëndrueshmëria e rezultateve kufizohet nga përfshirja jo e plotë e reformave në strukturat e përhershme shtetërore.
Sipas PNUD shumë reforma mbeten ende të lidhura me projektet dhe jo me mekanizma të qëndrueshëm shtetërorë. Ndryshimet e mandateve institucionale, rotacioni i lartë i stafit dhe kapacitetet e kufizuara, sidomos në nivel bashkish, kanë dobësuar vijueshmërinë e praktikave të reja.
Edhe pse qeveria ka rritur numrin e punonjësve në administratë dhe shpenzimet ndaj tyre Programi i OKB-së në Shqipëri vë në dukje se varësia e vazhdueshme nga PNUD për koordinim, mirëmbajtje sistemesh apo mbështetje teknike.
Një nga shembujt më të qartë lidhet me sistemet e të dhënave. Raporti përmend se disa sisteme menaxhimi funksionojnë paralelisht, pa mes tyre, si Regjistri i Shërbimeve të Kujdesit Social, Regjistri i Ndihmës Ekonomike dhe REVALB, sistemi për menaxhimin e rasteve të dhunës me bazë gjinore. Kjo e bën më të vështirë monitorimin e politikave, koordinimin ndërmjet institucioneve dhe krijimin e një ndikimi të përbashkët .
Problemi duket se ka burim institucional. Sipas PNUD fragmentimi vjen pjesërisht nga koordinimi i kufizuar ndërmjet departamenteve brenda Ministrisë së Shëndetësisë dhe Mbrojtjes Sociale. Për shembull, sistemet që lidhen me dhunën me bazë gjinore dhe ato të kujdesit social janë zhvilluar veçmas, megjithëse në praktikë adresojnë shpesh të njëjtat kategori vulnerabël.
Rotacioni i stafit është një tjetër dobësi e përsëritur. Raporti thekson se lëvizjet e shpeshta të koordinatorëve vendorë dhe punonjësve të policisë krijojnë nevojë të vazhdueshme për trajnime të reja dhe dobësojnë kujtesën institucionale.
Në nivel vendor, raporti evidenton të njëjtën problematikë edhe në menaxhimin e riskut nga fatkeqësitë. Bashkitë më të vogla përballen me mungesë burimesh njerëzore, rotacion stafi, ekspertizë të kufizuar teknike dhe boshllëqe infrastrukturore. Për këtë arsye, disa prej tyre kanë kërkuar që prefekturat të marrin më shumë funksione koordinuese, për të siguruar ekonomi shkalle dhe efikasitet më të lartë në menaxhimin e emergjencave.
PNUD paralajmëron se pa koordinim më të fortë ndërinstitucional, pa sisteme të ndërvepruese te të dhënave dhe pa financim të qëndrueshëm publik, reformat rrezikojnë të mbeten të fragmentuara dhe të varura nga projektet e donatorëve.
Për Shqipërinë, kjo merr rëndësi edhe më të madhe në prag të integrimit europian, ku administrata do të duhet të provojë jo vetëm aftësi për të hartuar reforma, por edhe për t’i zbatuar, monitoruar dhe financuar ato në mënyrë të qëndrueshme, vë në dukje institucioni ndërkombëtar i zhvillimit./ B.Hoxha
Shtetet e Bashkuara kanë siguruar një vend në fazën e 1/8 së finales të Kupës së Botës 2026, pasi mposhtën Bosnjën me rezultatin 2-0. Skuadra e drejtuar nga Mauricio Pochettino zhbllokoi sfidën në fundin e pjesës së parë me golin e Folarin Balogun në minutën e 45-të. Sulmuesi amerikan u përjashtua me karton të kuq në minutën e 64-t, por pavarësisht se luajtën me një futbollist më pak…
TIRANË – Policia e Tiranës ka identifikuar, lokalizuar dhe vënë në pranga autorin e dyshuar të sulmit ndaj gazetarit dhe analistit Ilir Demalia, ngjarje e ndodhur paraditen e sotme. Personi i arrestuar është identifikuar si Roland Rahim Sula. Bashkë me të, blutë e kryeqytetit kanë arrestuar edhe një person tjetër, i cili dyshohet si bashkëpunëtor në këtë ngjarje.
Dinamika e ngjarjes dhe motivi
Analisti Ilir Demalia është dhunuar fizikisht në afërsi të banesës së tij. Në fotot e publikuara së fundmi në media, shihet qartë se ai ka pësuar dëmtime të dukshme në pjesën e fytyrës si pasojë e goditjeve.
Pavarësisht profilit të tij publik, vetë Demalia ka sqaruar se sulmi nuk ka prapavijë politike apo lidhje me profesionin e tij si gazetar. Sipas kallëzimit që ai ka depozituar në polici:
Autori: Është një banor i zonës ku banon gazetari.
Motivi: Konflikti ka nisur pasi agresori e ka akuzuar Demalian se kishte njoftuar policinë bashkiake/rrugore për të vendosur gjoba ndaj makinave të parkuara gabim në rrugicën e tyre.
Megjithatë, dhunimi i Demalisë ka ngjallur shqetësim të madh dhe reagime të ashpra në opinionin publik e midis kolegëve, duke u parë si një tjetër akt i papranueshëm dhune dhe sjelljeje linçuese ndaj figurave të medias. Prej orëve të para të ngjarjes u kërkua me ngulm identifikimi dhe vendosja e menjëhershme para përgjegjësisë ligjore e të gjithë personave të përfshirë, gjë që u pasua me reagimin e shpejtë të forcave të rendit.
Sa afera duhet të dalin ende në dritë? Sa ministra, zëvendësministra, drejtorë të rëndësishëm, kryebashkiakë dhe zyrtarë të lartë të qeverisë Rama duhet të arrestohen, të hetohen apo të përfundojnë pas hekurave që të kuptohet, më në fund, se këtu nuk kemi të bëjmë me raste të izoluara? Deri kur do të vazhdojmë të besojmë përrallën se ky nuk është një sistem i tërë, i mirëorganizuar korrupsioni, por thjesht një sërë “aksidentesh” individuale?
Në çdo vend normal, ku demokracia funksionon dhe llogaridhënia nuk është thjesht një fjalë në fjalor, kur kaq shumë njerëz të besuar të pushtetit bien njëri pas tjetrit, skenari do të ishte i qartë. Kur bien për korrupsion galopant, abuzim skandaloz me detyrën, tendera të paracaktuar, koncesione miliona eurosh, tjetërsim pronash publike dhe lidhje të zeza klienteliste, përgjegjësia nuk ndalet dhe nuk mund të ndalet kurrë te vartësit. Përgjegjësia, moralisht dhe politikisht, shkon drejt e te kreu politik i sistemit. Te njeriu që i zgjodhi, që u dha fuqi, që i mbrojti dhe që ndërtoi strukturën ku ata operonin.
Por në Shqipëri, formula magjike e mbijetesës politike ka vite që është e njëjta: “Fajin e ka individi që hëngri dardha pas shpinës sime.” Eshtë një fyerje për inteligjencën e një populli të tërë të pretendohet se të gjithë rreth e rrotull tij janë fajtorë, ndërsa vetëm Edi Rama është i pafajshëm, i painformuar, i keqardhur dhe i paprekshëm. Si mundet që lideri që krenohet për kontrollin kapilar të shtetit, njeriu që di çdo lëvizje dhe kontrollon çdo emërim, të jetë kaq “syverbër” përpara vjedhjes që i bëhej buxhetit të shtetit nga njerëzit e tij më të afërt? Ose kemi të bëjmë me një paaftësi monumentale për të menaxhuar ekipin e tij, ose me një bashkëfajësi të heshtur ku secili ka pasur rolin e vet në skenar. Të dyja variantet janë skandaloze.
Kjo qeveri nuk është thjesht e konsumuar nga vitet në pushtet. Ajo është shndërruar në një model pushteti që ka prodhuar në mënyrë industriale korrupsion, pandëshkueshmëri dhe grabitje të pasurive publike. Nga inceneratorët te sterilizimi, nga dosjet e bashkive te pronat e bregdetit të falura si rreza dielli, modeli është i njëjtë: pasuria e shqiptarëve kalon në duart e një grushti njerëzish.
Ndaj, pyetja sot është e thjeshtë dhe therëse: sa zyrtarë të tjerë duhet të bien që drejtësia të guxojë të shkojë te maja?
Nëse drejtësia e re e ka seriozisht dhe dëshiron të hyjë në histori si shpëtimtarja e integritetit të këtij vendi, ajo duhet të thyejë mitin e paprekshmërisë së “Padishahut”. Pa kërkuar llogari dhe pa vendosur përgjegjësi për kreun e qeverisë, çdo aksion i SPAK-ut do të ngjajë me një krasitje degësh, ndërsa rrënja e kalbur mbetet e paprekur. Pa shkuar te maja, drejtësia do të mbetet e cunguar, selektive dhe thjesht një mjet për të pastruar rrethin e kryeministrit, pa prekur kurrë vetë atë.
Historia ka treguar se asnjë regjim i ngritur mbi fasada dhe korrupsion nuk zgjat përgjithmonë. Por kushti i parë për t’u shëruar, është të pranojmë diagnozën: koka e sistemit është ajo që duhet të mbajë përgjegjësi.
Protesta e zhvilluar një ditë më parë para Kuvendit është shoqëruar me tensione dhe incidente, pasi një grup aktivistësh hodhën vezë në drejtim të deputetëve. Ngjarja ka shkaktuar reagime të forta, veçanërisht nga deputeti socialist Erion Braçe, i cili deklaroi se ligjvënësit janë vënë në rrezik nga veprimet e protestuesve.
Deklaratat e tij kanë nxitur menjëherë reagime të shumta në rrjetet sociale, ku qytetarë dhe aktivistë kanë shprehur kritika të forta. Në këtë klimë të tensionuar, situata ka kaluar në një përplasje direkte mes deputetit dhe një aktivisteje.
Braçe i ka dërguar një mesazh privat aktivistes dhe studentes së Gazetarisë, Irini Myftaraj, duke përdorur gjuhë fyese. Mesazhi i publikuar nga vetë aktivistja përmban një ofendim të drejtpërdrejtë, çka ka shtuar edhe më shumë reagimet në opinionin publik.
Nga ana tjetër, Myftaraj ka zgjedhur të reagojë publikisht përmes një postimi në Instagram, ku jo vetëm që ka ndarë mesazhin, por ka kthyer edhe një përgjigje të ashpër ndaj deputetit. Ajo hedh akuza se ndiqet në rrjetet sociale përmes profileve të rreme dhe përdor një gjuhë të fortë në adresimin e saj.
Në reagimin e saj publik, aktivistja shprehet se do të vazhdojë protestën dhe akuzon institucionet për presion dhe provokime ndaj qytetarëve. Ajo gjithashtu përmend dispozita kushtetuese që lidhen me lirinë e shprehjes dhe të drejtën për informim, duke pretenduar se këto janë cenuar gjatë ndërhyrjeve ndaj protestuesve.
Episodi ka ndezur debat të fortë publik mbi etikën e komunikimit të figurave politike, lirinë e shprehjes dhe raportin mes pushtetit dhe aktivizmit qytetar. Ndërkohë, pritet që kjo përplasje të vijojë të prodhojë reagime të tjera në arenën politike dhe mediatike.
Postimi i plotë i studentes
Do shkoj në shesh në 19:00 këllirë parlamenti.
E di që na ndjek me account fake o shushunjë.
Të thash në komente ta them e publikisht .
Ty prandaj të ka lënë Zoti aq. Ju trembën veztët ju? Na tregon ti për deputetet gra , po gratë e protestës që panë terror nga policia, nga civila si Roki?!
Lexo nenin 47 o vemje. Edhe nenin 22. JU NA GODITËT. JU PROVOKUAT.
Kryeministri nxjerr librin e mallkuar “The Albanian Files” në shitje
Një grup aktivistësh dhe protestuesish i janë drejtuar sot Prokurorisë së Posaçme (SPAK), ku kanë depozituar librin “The Albanian Files” si material që, sipas tyre, përmban prova mbi dëmtimin e mjedisit dhe zonave të mbrojtura në Shqipëri.
Sipas protestuesve, publikimi përmbledh dhjetëra raste që lidhen me projekte zhvillimi, të cilat ata i konsiderojnë problematike dhe të lidhura me vendimmarrje të diskutueshme të qeverisë. Ata kërkuan nga SPAK që të shqyrtojë përmbajtjen e librit dhe të nisë hetime për përgjegjësit e mundshëm.
Në reagimin e tij disa orë më vonë, kryeministri Edi Rama ka zgjedhur ironinë, duke e cilësuar situatën si të pazakontë dhe duke e krahasuar me periudha historike. Ai u shpreh se libri tashmë ka hyrë në histori si një rast i rrallë, ku një botim trajtohet si provë kriminale.
“LIBRI I MALLKUAR së shpejti në ‘Adrion’, pasi sapo hyri sot në histori si i pari libër që trajtohet si provë krimi 80 vjet pas rënies së nazizmit dhe 35 vjet pas rënies së komunizmit”, deklaroi Rama.
Nga ana tjetër, aktivistët këmbëngulin se materiali i dorëzuar përmban të dhëna konkrete për 523 projekte, të cilat sipas tyre janë ndërtuar, janë në proces ndërtimi ose planifikohen të realizohen. Ata pretendojnë se këto projekte janë miratuar pa konsultim të plotë publik dhe në disa raste kanë ndikuar negativisht në mjedis.
Aktivistja Sidorela Vatnikaj deklaroi se qëllimi i tyre nuk është drejtësia popullore, por funksionimi i shtetit ligjor dhe trajtimi i barabartë i çdo zyrtari, përfshirë edhe kryeministrin.
“Në këtë libër janë evidentuar qindra projekte që ngrenë pikëpyetje serioze. Ne kërkojmë që institucionet të bëjnë punën e tyre dhe të hetojnë çdo rast. Drejtësia duhet të jetë e barabartë për të gjithë, pa dallim pozite apo pushteti”, u shpreh ajo.
Çështja pritet të ngjallë debat të fortë publik dhe politik, ndërsa mbetet për t’u parë nëse SPAK do të ndërmarrë hapa konkretë mbi bazën e materialit të dorëzuar nga protestuesit.
Një reagim i fortë ka ardhur nga eurodeputetja gjermane Jutta Paulus, e cila ka akuzuar publikisht deputetin shqiptar Erion Braçe për përdorimin e gjuhës kërcënuese dhe fyese ndaj aktivistëve në rrjetet sociale.
Përmes një publikimi, ajo ka ndarë disa nga komunikimet që Braçe ka zhvilluar me qytetarë aktivë, ku sipas saj, deputeti përdor shprehje të papranueshme dhe tone denigruese. Në mesazhet e bëra publike, ai i paralajmëron aktivistët se “do bëhen të njohur”, ndërsa përdor edhe fraza të rënda si “ti dhe rraca jote”. Në një tjetër rast, një aktiviste është ofenduar drejtpërdrejt me termin “ordinere”.
Ky denoncim ka sjellë një dimension të ri në debat, pasi për herë të parë një përfaqësuese e Parlamentit Europian ngre shqetësime të tilla për mënyrën e komunikimit të një politikani shqiptar me qytetarët.
Sipas eurodeputetes, një gjuhë e tillë bie ndesh me standardet demokratike dhe është e papranueshme ndaj individëve që ushtrojnë të drejtën e tyre për të protestuar apo për të shprehur mendimin lirshëm. Ajo thekson se respekti ndaj qytetarëve duhet të jetë parim themelor për çdo përfaqësues publik.
Ndërkohë, nuk është hera e parë që Erion Braçe përfshihet në polemika të tilla, pasi më herët ai është kritikuar për tone të ashpra dhe fyerje në komunikimet me qytetarët në platforma sociale.
Ky rast pritet të rikthejë në vëmendje rëndësinë e etikës në komunikimin publik dhe përgjegjësinë që mbajnë figurat politike në raport me qytetarët.
Qeveria miraton vendimin: “Osmani” i telenovelave turke vjen si investitor në Vlorë, jepen 88.5 hektarë tokë për Zonë Ekonomike
Aktori i mirënjohur turk Burak Özçivit, i cili ka fituar zemrat e publikut shqiptar përmes rolit të tij të famshëm si “Osmani”, duket se ka vendosur të lidhë emrin e tij me Shqipërinë, por këtë herë jo përmes ekranit. Özçivit po hyn fuqishëm në tregun e biznesit vendas si imazh dhe partner i një projekti gjigant investimi në qytetin e Vlorës.
Në mbledhjen e fundit të Këshillit të Ministrave, qeveria shqiptare ka miratuar një vendim të rëndësishëm për transferimin e një sipërfaqeje prej 88.5 hektarësh (saktësisht 885,557.6 m²) tokë shtetërore në Vlorë. Kjo hapësirë do të vihet në dispozicion të kompanisë “RAMS Albania” për zhvillimin dhe realizimin e projektit të investimit strategjik të quajtur “Vlorë TEDA/RAMS Free Zone”.
Sipas të dhënave zyrtare, projekti parashikon ndërtimin e një zone të lirë ekonomike me një investim që kap vlerën e rreth 100 milionë dollarëve. Ky investim pritet të sjellë një impakt të jashtëzakonshëm në ekonominë lokale dhe kombëtare, duke synuar krijimin e deri në 10 mijë vendeve të reja pune në fushën e industrisë, teknologjisë dhe inovacionit.
Lidhja mes aktorit turk dhe projektit në Vlorë
Kompania “RAMS Albania” është pjesë e korporatës ndërkombëtare “RAMS Global”, me seli qendrore në Almaty të Kazakistanit, në pronësi të biznesmenit Mehmet Faruk Burbul. Prej fillimit të vitit 2025, aktori Burak Özçivit është bërë zyrtarisht imazhi global dhe partneri strategjik i këtij grupi në projekte të mëdha ndërkombëtare.
Rama i jep rreth 1 milion metra katrorë një firme me figurë imazhi aktorin turk Burak Ozcivit, që luan Osmanin në serialet turke. Vetë Burak Ozcivit është një mbështetës i fuqishëm i Erdoganit.
Tani po duket më qartë loja e Erdoganit: bëj presion mbi Ramën për lidhjen me Izraelin, hap teori konspirative për izraelitët në Vlorë, bëji presion Ramës dhe merr vetë një copë tokë në Vlorë.
Ndërkohë që Rama fliste për agjentura të huaja nga Irani, Greqia, Rusia etj., në fakt të vetmit që mund të jenë përzier në ato protesta janë agjenturat e Turqisë, të cilat Rama nuk i përmendi kurrë. Tani, kur i duhen aleatë dhe mbështetje ndërkombëtare, ai lëshon copa toke shqiptare për Erdoganin.
Sigurisht, protestat janë më se legjitime dhe Rama është një kryehajdut antikombëtar që duhet larguar një orë e më parë. Po kam përshtypjen që kjo ishte përplasja e parë e Shqipërisë me një ideologji ekstremiste që vjen nga Lindja e Mesme, e cila ka hedhur rrënjë në Shqipëri; dhe iu lëshua një copë tokë shqiptare vetëm për të mbrojtur pushtetin e një kryehajduti antikombëtar.
Kushdo që vjen pas Ramës, tashmë e ka marrë mesazhin. Do të luftojë për Shqipërinë apo do të bëjë lëshime të tjera për të ruajtur pushtetin personal? Kjo mbetet për t’u parë. Historia nuk mbyllet me kaq.
Kujtojmë që gjatë verës së vitit 2025, ylli i kinematografisë turke vizitoi personalisht Shqipërinë dhe kaloi pushimet në bregdetin e Vlorës, ku u prit edhe nga autoritetet lokale. Me sa duket, mbresat e shkëlqyera nga ajo vizitë kanë shërbyer si urë lidhëse për këtë investim madhor që pritet të nisë së shpejti.
Për zbatimin e këtij vendimi dhe ndjekjen e hapave të mëtejshëm janë ngarkuar Ministria e Ekonomisë dhe Inovacionit, Agjencia Shqiptare e Zhvillimit të Investimeve (AIDA) si dhe Agjencia Shtetërore e Kadastrës.
Vrau dhëndrin e tij me armën që e mori në çantën e së bijës
Gjykata e Lartë ka prishur vendimin për dënimin me burgim të përjetshëm ndaj Mexhit Picarit, i shpallur fajtor për vrasjen e dhëndrit të tij, Kudret Saliaj. Si pasojë, çështja do të rikthehet për rigjykim në Gjykatën e Apelit, me një trupë të re gjykuese.
Vendimi i rrëzuar i përket datës 12 korrik 2023, kur Apeli në Tiranë kishte lënë në fuqi dënimin maksimal për Picarin. Rishqyrtimi erdhi pas rekursit të paraqitur nga avokati Adriatik Cama, i cili kërkoi rivlerësim të rolit të ish-bashkëshortes së viktimës në ngjarje.
Në vendimin e mëparshëm, Dhurata Saliaj ishte dënuar me 4 vite e 6 muaj burg për “krijim kushtesh për kryerjen e vrasjes”, ndërsa ishte rrëzuar akuza për bashkëpunim në vrasje.
Ngjarja e rëndë ndodhi në qershor të vitit 2021, në një lokal në zonën e “Vasil Shantos” në Tiranë. Sipas hetimeve, Mexhit Picari, së bashku me vajzën e tij, kishin vëzhguar viktimën për rreth 20 minuta para se të ndodhte krimi. Autori dyshohet se ka marrë armën nga çanta e së bijës dhe më pas ka qëlluar ndaj Kudret Saliaj.
Në momentin e ngjarjes, në tavolinë me viktimën ndodhej edhe avokati Adriatik Cama, i cili mbeti i plagosur, pasi u godit me plumb në pjesën e djathtë të kraharorit.
Dëshmia e një taksisti ka hedhur dritë mbi lëvizjet para krimit. Sipas tij, Dhurata Saliaj kishte zhvilluar një bisedë telefonike me të atin pak para ngjarjes, ku i kishte thënë: “Baba, bëhu gati, ndërrohu, merr rrobat e punës se po vij me taksi”.
Pas kryerjes së vrasjes, babë e bijë janë larguar nga vendi i ngjarjes në drejtime të ndryshme, duke përdorur taksi. Vajza dyshohet se kishte mbuluar kokën me kapuç për të shmangur identifikimin.
Hetimet kanë treguar gjithashtu se Mexhit Picari ka dhënë deklarime të pasakta para autoriteteve. Ai ka pretenduar se viktima e kishte ofenduar, duke e paraqitur këtë si motiv për krimin. Ndërkohë, një ditë para ngjarjes rezulton të ketë pasur një konflikt të ashpër mes viktimës dhe ish-bashkëshortes së tij.
Fillimisht u raportua se në vendngjarje ndodhej edhe djali i ish-çiftit, por kjo u përgënjeshtrua nga pamjet e kamerave të sigurisë. I mituri, i marrë në pyetje nga policia, ka deklaruar se nuk ka qenë i pranishëm dhe ka ngritur akuza për dhunë nga ana e nënës ndaj tij dhe familjarëve të tjerë.
Pamjet filmike konfirmojnë momentin kur Mexhit Picari është ngritur dhe ka qëlluar drejt ish-dhëndrit të tij, duke e lënë të vdekur në vend dhe duke plagosur një person tjetër.
Rasti pritet të rihapet në Apel, ku do të rivlerësohen provat dhe përgjegjësitë penale të të përfshirëve në këtë ngjarje të rëndë kriminale.
TIRANË – Ka ndërruar jetë në moshën 83-vjeçare pedagogu i njohur, studiuesi i letërsisë shqipe dhe intelektuali i shquar, Profesor Ali Xhiku. Ndarja e tij nga jeta shënon një humbje të madhe për botën akademike, arsimin dhe studimet letrare shqiptare.
Profesor Xhiku ka shërbyer për vite me radhë me përkushtim të lartë, duke mbajtur edhe poste drejtuese si zv/dekan dhe dekan pranë Fakultatit të Historisë dhe Filologjisë në Universitetin e Tiranës, ku formoi breza të tërë studentësh e studiuesish. Ai iku qetësisht, ashtu siç jetoi: pa zhurmë, me dinjitet, me shumë krenari dhe me një fisnikëri të rrallë.
Vlerësimi me çrime të rëndësishme
Përtej kontributit në auditorë, Ali Xhiku la pas një trashëgimi të pasur shkencore. Vetëm një vit më parë, ai u nderua me çmimin prestigjioz “Autori i librit më të mirë studimor” në Panairin e 28-të të Librit.
Ky vlerësim iu akordua për veprën e tij madhore:
Titulli: “Faqeve të historiografisë shqiptare” (Shtëpia botuese “Onufri”)
Rëndësia: Një studim me peshë specifike për teorinë, metodologjinë dhe rishikimin e historisë së letërsisë shqipe në një perspektivë të gjerë interpretative e krahasimtare.
Një zë i qëndrueshëm i mendimit kritik
Në një kohë kur fjala shpesh rrezikon të humbasë peshën e saj, Profesor Ali Xhiku mbeti një zë i qëndrueshëm i mendimit të argumentuar, i kërkimit shkencor dhe i etikës akademike. Për të afërmit, kolegët dhe bashkëpunëtorët, ai ishte një busull mendimi—një njeri që dëshmoi se çdo gjë në jetë arrihet me punë, qëndresë dhe dinjitet.
Kontributi i tij më i spikatur lidhet me rishikimin dhe thellimin e historiografisë së letërsisë shqipe, të cilën e trajtoi si një proces kompleks kulturor dhe estetik. Përmes veprës së tij studimore, ai pasuroi ndjeshëm metodologjinë e studimeve letrare në Shqipëri dhe ofroi qasje të reja në leximin e traditës letrare shqiptare.
Model i rrallë i integritetit
Profesor Ali Xhiku i përkiste atij brezi intelektualësh për të cilët autoriteti buronte nga dija dhe integriteti moral, jo nga protagonizmi.
Ai nuk e konceptoi kurrë dijen si privilegj, por si mision. Për dekada me radhë, ai kontribuoi në formimin e brezave të studentëve, duke u përcjellë jo vetëm njohuri mbi historinë e letërsisë shqipe, por edhe një metodë të të menduarit kritik, të mbështetur në ndershmëri intelektuale dhe përgjegjësi kulturore.
Ndarja nga jeta e Profesor Ali Xhikut përbën një humbje të madhe për familjen, miqtë, kolegët dhe mbarë botën akademike, ndërsa vepra dhe trashëgimia e tij do të mbeten pjesë e çmuar e kujtesës kulturore kombëtare.
Tirana është përfshirë nga tensione gjatë protestës së zhvilluar një ditë më parë, ku një grup protestuesish kanë qëlluar me vezë drejt automjetit të deputetit Erion Braçe. Situata ka kërkuar ndërhyrjen e menjëhershme të forcave të policisë, pasi për disa momente ka degraduar në përplasje mes qytetarëve protestues dhe efektivëve.
Ngjarja nuk ka mbetur vetëm në terren, por është shndërruar shpejt në një temë të nxehtë diskutimi edhe në rrjetet sociale. Një nga reagimet më të komentuara ka ardhur nga influencuesja Dea Mishel, e cila i është drejtuar deputetit me një mesazh me tone ironike.
“Erion mirëdita, si je? Vinte shumë erë vezë makina? E lave vetë apo në servis? Apo e ke lënë për momentin? Kujdes se thahet dhe mezi e heq pastaj”, ka shkruar ajo, duke shtuar gjithashtu me ironi edhe pyetje lidhur me nevojën për një kontroll mjekësor pas incidentit.
Nga ana e tij, reagimi i Erion Braçes ka qenë i shkurtër dhe i drejtpërdrejtë. “Aau, je larë ti?!”, është përgjigjur ai, përpara se të vendoste ta bllokonte influencuesen në platformën Instagram.
Ky episod është bërë publik nga vetë Dea Mishel, e cila e ka ndarë me ndjekësit e saj momentin e bllokimit, duke theksuar se deputeti ishte i radhës në listën e figurave publike që e bllokojnë pas përplasjeve virtuale.
“Deputeti i dytë që e çon muhabetin në ofendime personale dhe më bën block. Me një tek koment ky s’mbajti fare… Po i mbledh si ‘pokemonë’ brenda muajit”, ka deklaruar ajo.
Rasti ka rikthyer në vëmendje përplasjet e shpeshta të influencueses me figura publike dhe politike, duke përfshirë edhe debate të tjera të mëparshme që kanë marrë vëmendje në rrjetet sociale.
Kryeministri Edi Rama, gjatë një vizite në Gjermani, ka komentuar protestat që po zhvillohen prej 32 ditësh në Tiranë, ku mijëra qytetarë kanë dalë në rrugë duke kërkuar dorëheqjen e tij.
Në fjalën e mbajtur në forumin europian të inovacionit dhe sipërmarrjes “Ruhr Summit”, Rama e cilësoi protestën si një sinjal të rëndësishëm për të dhe për qeverinë që drejton. Ai theksoi se po përpiqet ta kuptojë këtë reagim qytetar përtej shifrave, duke u fokusuar tek shqetësimet reale të pjesëmarrësve.
“Shumë prej jush keni dëgjuar për revolucionin e flamingove. Si kryeministër, e konsideroj këtë protestë një mesazh të rëndësishëm për mua dhe për qeverinë time. Po dëgjoj dhe po përpiqem ta kuptoj këtë mesazh me shumë kujdes, jo duke numëruar njerëzit në rrugë, por duke u përpjekur të kuptoj shqetësimet, ankthet dhe shpresat që i sollën njerëzit aty. Qeveria që rresht së dëgjuari, rresht së qeverisuri”, u shpreh Rama.
Ai shtoi se çdo përfundim mbi këtë situatë duhet parë në kontekstin e transformimit demokratik të vendit, duke nënvizuar se zhvillimet aktuale janë pjesë e një procesi më të gjerë.
“Çfarëdo konkluzioni që kemi arritur për vetë çështjen, në fakt nuk mund të themi që kemi arritur diçka plotësisht të vlefshme, sepse kjo është pjesë e transformimit demokratik të Shqipërisë”, deklaroi ai.
Në vijim, Rama bëri një retrospektivë të historisë së protestave në vend, duke kujtuar periudha kur ato nuk lejoheshin apo konsideroheshin të rrezikshme.
“Kemi jetuar në një kohë kur protesta nuk lejohej dhe marrëveshja ishte e detyrueshme. Më pas erdhëm në një periudhë kur protestat u bënë të rrezikshme. Në të njëjtin bulevard ku sot flamingot festojnë lirinë, kemi pasur njerëz që u vranë, protestues që humbën jetën. Jo shumë kohë më parë”, tha Rama.
Një pjesë të konsiderueshme të fjalës së tij ai ia kushtoi ndikimit të rrjeteve sociale dhe algoritmeve në perceptimin publik të protestave, duke argumentuar se ato krijojnë një realitet të deformuar.
“Ajo që dua të them është se, pas gjithë kësaj të mire, erdhi edhe ana e errët: modeli i biznesit. Protesta hyri në makinerinë e amplifikimit algoritmik dhe u shndërrua në një arenë për aktorë dashakeq. Realiteti kërkonte një binjak dixhital; çdo zë u kthye në rekomandim, çdo ekzagjerim në angazhim dhe çdo reagim emocional në sinjal për platformat që të prodhonin edhe më shumë nga e njëjta gjë”, u shpreh ai.
Sipas Ramës, ky proces ka zhdukur kontekstin dhe kompleksitetin e ngjarjeve reale, duke krijuar një version të deformuar të protestës në hapësirën online.
“Konteksti u zhduk, kompleksiteti u zhduk. Protesta online nuk përshkruante më realitetin, por u kthye në një demonstrim më të madh, më të thjeshtë dhe më të zemëruar. Miliona njerëz që nuk kishin qenë kurrë në Shqipëri nuk përjetuan vetë protestën, por interpretimin që algoritmi i bëri asaj. Realiteti dixhital u bë më ndikues se ai fizik. Kjo është pjesa e shëmtuar: jo qytetarët dhe jo protesta, por shtrembërimi dhe zëvendësimi i realitetit përmes optimizimit. Dhe kjo nuk është vetëm një histori shqiptare”, përfundoi Rama.
Jane Calvert ka kaluar më shumë se 25 vjet duke punuar për t’i rikthyer vëmendjen publike një themeluesi që shpesh mbahet mend vetëm si njeriu që nuk firmosi Deklaratën e Pavarësisë — juristi dhe shtetari John Dickinson. Si themeluese e John Dickinson Writings Project dhe si studiuse që ka shkruar gjerësisht për Dickinson, Calvert thotë […]
Sulmet publike të presidentit amerikan Donald Trump ndaj kryeministres italiane Giorgia Meloni kanë sjellë një rezultat të paqëllimshëm: qeveritë evropiane janë afruar më shumë njëra me tjetrën. Debati mbi besueshmërinë e Italisë si aleate ushtarake dhe akuzat e Trump për sjellje nënshtruese kanë nxitur solidaritetin ndërmjet udhëheqësve europianë, duke forcuar koordinimin në çështje të sigurisë, […]
Login
