Enver-Sali!
Nga Indrit VokshiÂ
Në një sondazh pati dalë se 30% në Shqipëri kanë mendim pozitiv për Enver Hoxhën.
Enveri killer. Diktator banal i cili ka djegur 2-3 breza në Shqipëri, duke mos i lejuar të jetojnë, të performojnë, të shfaqin talentin, të merren me ekonomi, art, kulturë, filma, informim etj. I nxorri shqiptarët në 1990 të pangrënë, të paqethur, të pa veshur, të vobektë, mbrapa bote, pa lidhje me civilizimin.
MirĂ«po 30% pro-enveristĂ«, sepse rininĂ« e tyre e kanĂ« pasur nĂ« atĂ« kohĂ« dhe njeriut sikur i pĂ«lqen rinia e vet, sepse ska tjetĂ«r rini. Nuk kanĂ« reflektuar asgjĂ«, janĂ« munduar tâi japin kuptim asaj jete duke e rindĂ«rtuar imagjinatĂ«n, duke e deformuar kuptimin mbi botĂ«n, duke manipuluar veten, sepse e kanĂ« pasur tĂ« nevojshme tĂ« kenĂ« edhe ata njĂ« rini. Duan tĂ« na thonĂ« se kishin edhe ata rini tĂ« bukur. Dhe nĂ« pĂ«rpjekjen pĂ«r tĂ« zbukuruar rininĂ« e tyre, zbukurojnĂ« edhe diktaturĂ«n e Enverit. Frika, gojĂ«kyçja, jeta e njeriut e pavlerĂ«, qenia njerĂ«zore statistikĂ«, kanĂ« qenĂ« normale pĂ«r kohĂ«n. Ata nuk i llogarisin kĂ«to si tĂ« çmuara e tĂ« shtrenjta, ata i zbehin e i eklipsojnĂ« kĂ«to dhe u japin vlerĂ« kujtimeve. Sa kujtime tĂ« bukura. Nevoja pĂ«r kujtime tĂ« zbukuruara i shtyn tĂ« shmangin e tĂ« harrojnĂ« jetĂ«n e pavlerĂ« dhe nĂ«n mĂ«shirĂ«n e aparatit tĂ« diktaturĂ«s, qenien njerĂ«zore tĂ« ndrydhur sepse duhej tĂ« mbijetonte. NdĂ«rsa njĂ« pjesĂ« tjetĂ«r e shqiptarĂ«ve kishin reflektuar; e shihnin diktaturĂ«n si tmerr dhe si fyerje tĂ« njeriut.
Dje dhe sot bĂ«ra njĂ« sondazh tĂ« vogĂ«l nĂ« rrjete. Del se rreth 70% e njerĂ«zve tĂ« cilĂ«t shajnĂ« e fyejnĂ« nĂ«pĂ«r komente personat e tjerĂ«, janĂ« tĂ« moshĂ«s 55 vjeç e lart. Shanin cilindo qĂ« kishte kundĂ«rshtuar apo tallur ârizgjedhjenâ e Sali BerishĂ«s nĂ« krye tĂ« pronĂ«s sĂ« tij. SharĂ«sit janĂ« ata tĂ« cilĂ«t e kanĂ« pĂ«rjetuar pushtetin e SB. Pushteti i SB pĂ«r ta, ka kujtime tĂ« mira. Ishin tĂ« rinj asokohe, kishin miq e shokĂ« nĂ« pushtet, kishin pĂ«rfituar diçka, dikush tokĂ«, dikush banesĂ«, dikush rrogĂ« qyl, dikush familjarĂ« nĂ« shtet, e disa aksesin, miqĂ«sinĂ«, si edhe ndjenjĂ«n krenare se ata janĂ« sunduesit dhe munden tĂ« vendosin diçka, si pĂ«r veten, si pĂ«r jetĂ«n e tĂ« tjerĂ«ve.
Këta janë brezi, ose më saktë tipi i njeriut që mendon se duhet të pyetet, mendon se brezat e rinj duhet të dëgjojnë këta, duhet të ndjekin vendimin e tyre. Sepse kujtimet e tyre për një kohë të artë pushteti, janë e vërteta dhe e drejta. Sali Berisha është hiç asgjë, ai është simbol-ikona e kohës së kujtimeve të tyre, rinisë së tyre, është kujtimi i gjallë i ditëve kur ata mendonin se ishin dikushi, se ishin pushteti, ose kishin lidhje familjare ose krenarie me pushtetin. E në emër të kujtimeve të tyre ata shajnë, fyejnë, agresojnë, sepse po mbrojnë ikonën e kujtimeve të tyre. Po mbrojnë rininë e tyre.
Duan ta manipulojnë të vërtetën dhe për një çast të besojnë se rinia e tyre do të kthehet nëpërmjet ikonës së atyre kohërave. Mirëpo edhe nëse nuk kthehet rinia, të paktën simboli i cili ua kujton atë rini le të jetë aty, le të jetë çdo ditë në ekran, tua kujtojë atë kohë jo aq me fytyrë sepse fytyra është plakur por me zë, ngaqë zëri ka mbetur i përafërt. Ai simbol i mban disi gjallë tani që fëmijët e tyre si pyesin as i dëgjojnë, gjë në dorë nuk kanë më sepse iu kanë rënë pupulat, pasqyra i tregon çdo ditë e më të pabukur dhe ndjejnë se edhe në jetën shoqërore janë më të izoluar e të shmangur.
Ata po luftojnë për kujtimet e tyre, po luftojnë në gjendje dëshpërimi. E edhe për kujtimet luftohet sipas hierarkisë kulturore, injoranti lufton si injorant, harbuti si harbut, i pafytyri si i pafytyrë, ndërsa ata më të kënduarit luftojnë duke u bërë qesharakë sepse marrin guximin të shkruajnë e të shtjellojnë. Lum kush i pranon stacionet e jetës si ndalesa e stacione të natyrshme.