Një zjarr në provincën qendrore të Spanjës Guadalajara ka djegur rreth 26 mijë hektarë dhe ka detyruar evakuimin e 28 qyteteve, duke zhvendosur rreth 1.200 persona, raportoi sot e përditshmja spanjolle “El Pais”.

“Zjarri, i cili shpërtheu të enjten në zonën e Sierra Norte të Castilla-La Mancha, është bërë zjarri më i madh i regjistruar ndonjëherë në rajon për sa i përket zonës së djegur”, tha presidenti rajonal Castilla-La Mancha, Emiliano Garcia-Page, pasi kryesoi një takim koordinues emergjent.

Perimetri i zjarrit është zgjeruar në rreth 120 kilometra ndërsa autoritetet paralajmëruan se kushtet e motit pritet të përkeqësohen sërish më vonë sot, duke rritur rrezikun e përhapjes së mëtejshme.

Autoritetet e Gardës Civile thanë se gjashtë fshatra të tjerë u evakuuan sot në mëngjes për shkak të “evolucionit të pafavorshëm” të zjarrit, duke prekur 265 banorë të tjerë. Autoritetet rajonale thanë se mbrojtja e jetëve mbetet prioritet pasi zjarrfikësit punojnë për të parandaluar që flakët të arrijnë në zonat e populluara.

Rreth 30 komunitete janë aktualisht të rrethuara nga zjarri.

Ministrja e zhvillimit të qëndrueshëm të rajonit, Mercedes Gomez tha se zjarri po trajtohej kryesisht përmes operacioneve ajrore në zonat ku ekuipazhet tokësore nuk mund të hynin drejtpërdrejt te flakët.

Pjesa më e madhe e zonës së djegur shtrihet brenda parkut natyror “Sierra Norte de Guadalajara”, një zonë e njohur për pyjet, blegtorinë dhe turizmin e saj. Bizneset lokale kanë raportuar tashmë anulime nga vizitorët që planifikojnë të udhëtojnë në rajon për eklipsin diellor që pritet në gusht.

Autoritetet rajonale thanë se planifikojnë të nisin një program rikuperimi dhe restaurimi pasi zjarri të vihet nën kontroll./mxh

Ndërmjetësit ndërkombëtarë i kanë paraqitur Iranit një propozim për uljen e tensioneve me Shtetet e Bashkuara të Amerikës, i cili parashikon një armëpushim 10-ditor – me synimin për të krijuar hapësirë për rifillimin e negociatave – dhe rikthimin e një marrëveshjeje të përkohshme të arritur muajin e kaluar, sipas “Reuters”.

Sipas burimit, propozimi synon të ndalojë përkohësisht përshkallëzimin e konfliktit dhe t’u japë palëve mundësinë, të rikthehen në tryezën e bisedimeve për të diskutuar zbatimin e marrëveshjes së përkohshme, e cila kishte mbetur pezull për shkak të tensioneve ushtarake.

Burimi nuk dha detaje nëse Teherani e ka pranuar apo refuzuar propozimin, por tha se ndërmjetësit po vazhdojnë kontaktet intensive me të dyja palët, për të shmangur një përshkallëzim të mëtejshëm.

Marrëveshja e përkohshme, e negociuar muajin e kaluar, synonte të krijonte një bazë për rifillimin e dialogut mbi programin bërthamor iranian dhe çështje të tjera të sigurisë rajonale.

Megjithatë, përplasjet e fundit ushtarake dhe sulmet reciproke mes Iranit dhe SHBA-së e vunë atë në rrezik.

Një armëpushim 10-ditor do të shërbente si një periudhë “qetësimi”, gjatë së cilës diplomatët do të përpiqeshin të gjenin një formulë kompromisi, për të rikthyer procesin diplomatik dhe për të parandaluar zgjerimin e konfliktit në Lindjen e Mesme./mxh

Presidenti amerikan Donald Trump i dërgoi një mesazh të ri të ashpër Iranit, duke paralajmëruar se çdo sulm që i merr jetën një ushtari amerikan do të përballet me hakmarrje të shumëfishtë.

Në një postim në rrjetin e tij social Truth, presidenti amerikan tha se ai tashmë i ka dhënë një udhëzim përkatës Sekretarit të Mbrojtjes Pete Hegseth, kryetarit të Shtabit të Përbashkët Dan Kaine, si dhe të gjithë udhëheqësve të ushtrisë amerikane.

“Sa herë që Irani vret një ushtar amerikan, ata do ta paguajnë këtë veprim shumëfish. Udhëzimi përkatës i është dhënë tashmë Sekretarit të Mbrojtjes, kryetarit të Shtabit të Përbashkët dhe çdo udhëheqësi të Forcave të Armatosura”, shkroi presidenti amerikan.

Ai ka përsëritur qëndrimin e ashpër të administratës së tij ndaj Teheranit./mxh

Grupi i armatosur i Jemenit, Houthi, të mbështetur nga Irani, njoftuan sot se po vendosin një bllokadë detare ndaj Arabisë Saudite, raportoi “Reuters”.

Ky veprim hap një front të ri përballë Shteteve të Bashkuara të Amerikës, në konfliktin e tyre me Iranin dhe zgjeron rrezikun për furnizimet globale me energji dhe tregtinë ndërkombëtare, përtej rajonit të Gjirit.

Grupi “Houthi” deklaroi se masat synojnë anijet dhe interesat saudite në Detin e Kuq dhe në ujërat përreth Jemenit.

Ky zhvillim rikthen tensionet në një nga korridoret më të rëndësishme detare në botë, ku kalon një pjesë e konsiderueshme e transportit global të naftës dhe mallrave.

Lëvizja vjen në një periudhë përshkallëzimi të tensioneve mes SHBA-së dhe Iranit, ndërsa “Houthi” është bërë një nga grupet aleate kryesorë rajonalë të Teheranit.

Grupi jemenas ka kryer më herët sulme ndaj anijeve tregtare në Detin e Kuq, duke shkaktuar devijime të trafikut detar dhe rritje të kostove të transportit.

Arabia Saudite, e cila ndodhet në konflikt të gjatë me “Houthi” dhe ka mbështetur qeverinë rivale të Jemenit, mund të përballet me presion të ri ndaj eksporteve të saj energjetike dhe rrugëve tregtare.

Ekspertët paralajmërojnë se një përshkallëzim i mëtejshëm në Detin e Kuq, mund të ndikojë në tregjet globale të naftës, megjithëse ndikimi real do të varet nga kohëzgjatja dhe përmasat e bllokadës./mxh

Shtetet e Bashkuara kanë njoftuar fillimin e “operacioneve të zonës pilot” në Libanin jugor, ku Forcat e Armatosura Libaneze do të vendosen teksa tërhiqen trupat izraelite.

Departamenti Amerikan i Shtetit tha se operacionet filluan në tre fshatra në përputhje me Kornizën Trilaterale që tre vendet kanë arritur në negociata dhe nën kujdesin e Grupit të Koordinimit Ushtarak për Libanin.

Megjithatë, dy nga tre fshatrat e përmendura në deklaratën e Departamentit të Shtetit nuk kanë forca izraelite të vendosura atje.

Dy prej tyre ndodhen në të parën nga dy zonat pilot të caktuara për vendosjen e forcave libaneze, si pjesë e marrëveshjes kornizë që Izraeli dhe Libani arritën muajin e kaluar. Kjo zonë pilot ndodhet jashtë zonës tampon rreth 6 km të forcave të mbrojtjes izraelite në Libanin jugor.

Zona e dytë pilot shtrihet në të dyja anët e zonës tampon të IDF. Fshati tjetër është brenda zonës tampon të Izraelit. Forcat izraelite të vendosura aktualisht atje do të duhet të tërhiqen.

Departamenti i Shtetit nuk e specifikoi se çfarë nënkupton me fillimin e operacioneve në zonën pilot, por me sa duket i referohet vendosjes së forcave te ushtrise libaneze në ato tre fshatra.

“Ky moment historik është një rezultat i drejtpërdrejtë i diskutimeve të javës së kaluar midis Izraelit dhe Libanit në Romë.

Shtetet e Bashkuara do të vazhdojnë të punojnë ngushtë me të dyja palët për të zbatuar Kornizën deri në një përfundim të suksesshëm”, thuhet në deklaratën e Departamentit të Shtetit.

Ndërsa Izraeli pranoi të tërheqë trupat e tij nga zona e dytë pilot si pjesë e marrëveshjes kornizë që nënshkroi me Libanin muajin e kaluar, ai ende nuk e ka bërë këtë.

Zyrtarët ushtarakë që thonë se nuk kanë marrë një direktivë nga udhëheqësit e zgjedhur për t’u tërhequr nga zona.

Kjo situatë ka dëmtuar negociatat me Libanin, i cili kërcënoi shkurtimisht të bojkotonte bisedimet e javës së kaluar në Romë, përpara se SHBA të arrinin ta bindnin Bejrutin me siguri se do të bëhej përparim në këtë çështje.

Megjithatë, mbetet e paqartë se kur forcat izraelite do të fillojnë të tërhiqen nga zona e dytë, pasi nuk është dhënë asnjë afat kohor./mxh

Last Updated on 20/07/2026 by Monika

Marjana Koçeku ka lindur në Shkodër në vitin 2000 dhe ka studiuar Shkenca Politike dhe Marrëdhënie Ndërkombëtare në Shqipëri dhe jashtë saj. Në vitin 2021 u kthye në atdhe për t’u angazhuar në biznesin familjar, një agroturizëm në zonën malore të Liqenit të Komanit, në veri të Shqipërisë, pranë kufirit me Malin e Zi.

E bërë e njohur në internet me emrin Neomalsore (fjalë për fjalë “neo-malësore”), ajo u propozua nga vetë kryeministri Edi Rama si kandidate e Partisë Socialiste (PS) në zgjedhjet parlamentare të vitit 2025, në të cilat u zgjodh deputete. Më 14 qershor 2026 ajo u largua nga PS-ja në shenjë kundërshtimi ndaj projekteve të qeverisë në Gjirin e Pishë Poro-Nartës dhe në ishullin e Sazanit.

Le të nisim nga viti 2021. Pse vendosët të ktheheshit në Shqipëri?

Sinqerisht, kur u largova nga Shqipëria në vitin 2020, nuk kisha ndërmend të kthehesha. Ishte kulmi i emigrimit të të rinjve, një periudhë kur largohej pothuajse kushdo jashtë vendit, pa shumë shpresë se vendi ynë mund të ndryshonte për mirë.

Jetesa jashtë vendit më ndihmoi ta vlerësoj më shumë vendin tim dhe fshatin tim, si edhe të shoh mundësitë për t’i zhvilluar, në vend që t’i lija pas.

Jam rritur mes qytetit të Shkodrës dhe një fshati malor pranë liqenit. Jam më e vogla nga katër fëmijët dhe, si në pothuajse të gjitha familjet shqiptare, edhe motrat e vëllezërit e mi kanë jetuar jashtë vendit. Unë u largova si studente me bursë, por vëllai im i madh ndoqi rrugën më të vështirë: kaloi malet në këmbë drejt Greqisë, duke ecur ditë e natë.

Kam studiuar në Gjenovë dhe kam kaluar një periudhë në Suedi, ku motra ime jeton prej më shumë se pesëmbëdhjetë vitesh. Jetesa jashtë vendit më ndihmoi ta vlerësoj më shumë vendin dhe fshatin tim, si edhe të kuptoj mundësitë për zhvillimin e tyre. Udhëtimet më bënë të kuptoj se sa unike është kjo luginë dhe sa potencial do të kishte komuniteti ynë nëse turizmi do të zhvillohej duke ruajtur fort atë që jemi.

Kështu u kthyet dhe iu bashkuat biznesit familjar në veri të Shqipërisë.

Po. Familja ime ishte e para që u mor me turizëm në të gjithë rajonin. Ne prisnim turistë që prej vitit 2010, por aktiviteti lidhej kryesisht me lundrimet në liqen: babai im ishte kapiten, ndërsa vëllezërit e mi shoqëronin turistë gjermanë, italianë, francezë e të tjerë.

Në vitin 2021 mora hua rreth 2 mijë euro nga shoqja ime më e ngushtë për të bërë disa ndërhyrje të vogla – shtretër të rinj dhe riparimin e dritareve të thyera të shtëpisë sonë të vjetër – dhe nisa një agroturizëm. Është një vend shumë i thjeshtë dhe i qetë: nëna ime gatuan në zjarr dhe ne u shërbejmë vizitorëve ushqimet me të cilat jemi rritur. Sot mund të presim deri në 28 persona.Në atë moment u bëtë e njohur në internet me emrin “Neomalsore”, “neo-malësorja”, dhe tërhoqët vëmendjen e Edi Ramës. Pse vendosët të angazhoheshit në politikë – dhe pse me Partinë Socialiste?

Sinqerisht, nuk e mendoja se do të hyja në politikë. Kisha studiuar Shkenca Politike dhe kisha një lloj idealizmi, por e shihja si diçka për një të ardhme të largët.

Përmes punës sime u bëra mjaft e njohur dhe me ndikim te brezi i ri. Media ndërkombëtare, si Financial Times, realizuan një dokumentar për mua dhe merrja qindra mesazhe nga të rinj që më tregonin se kishin gjetur guximin të ktheheshin në fshatrat e tyre, të shihnin një jetë përtej kryeqytetit, të riktheheshin nga emigracioni dhe të investonin në vendin e tyre.

Kështu, në mars të vitit 2025, ftesa erdhi drejtpërdrejt nga Kryeministri dhe, sinqerisht, Partia Socialiste ishte e vetmja që më bëri një propozim serioz.

Nuk doja ta pranoja, sepse kjo do të thoshte të rrezikoja gjithçka që kisha ndërtuar. Por dy arsye më shtynë të thosha “po”: fakti që isha një grua e re nga një zonë me mundësi jashtëzakonisht të kufizuara, sidomos për vajzat; dhe fakti që vija nga këto male, të lëna pas dore nga çdo qeveri – me rrugë të amortizuara, pa investime publike, një zonë e njohur për gjakmarrjen dhe me politikanë që nuk kishin asnjë ide se çfarë ndodhte atje.

Pak më shumë se një vit më vonë, më 14 qershor, vendosët të largoheshit nga Partia Socialiste. Çfarë ju zhgënjeu?

Besoja vërtet te hyrja e brezit të ri në politikë; njerëzit e vlerësonin mënyrën time të sinqertë të të vepruarit dhe donin që këtë frymë ta sillja edhe në politikë.

E konsideroj mjedisin thelbin e qenies sime politike.

U përpoqa ta bëja këtë përmes disa nismave për mbrojtjen e mjedisit, por pashë se ato nuk ishin aspak të mirëpritura. Vura re se politikat që çojnë në shkatërrimin e mjedisit po bëheshin gjithnjë e më të shpeshta dhe më agresive, dhe kuptova se po i shërbeja të kundërtës së asaj në të cilën besoja, të kundërtës së asaj për të cilën kisha punuar dhe mbi të cilën kisha ndërtuar figurën time publike dhe karrierën.

Vendosa se nuk mund t’i përkas një grupi që harton ligje dhe politika për interesat e një rrethi shumë të ngushtë, duke shkatërruar mjedisin. Gjithashtu kuptova se kjo nuk ka të bëjë vetëm me veriun e Shqipërisë: është një plan i mirëmenduar për të gjithë vendin.

E konsideroj mjedisin thelbin e qenies sime politike. Kjo është e vetmja Shqipëri që kemi dhe nuk mund të lejojmë gabime të rënda, pasojat e të cilave nuk mund të zhbëhen.

Kështu u larguat nga partia, por nuk hoqët dorë nga mandati i deputetes.

Kushtetuta më lejon ta mbaj mandatin si deputete e pavarur.

E njoftova gjithçka publikisht, vetëm përmes rrjeteve sociale, pa pasur asnjë kontakt paraprak me drejtuesit e partisë. Nuk doja të lejoja asnjë komunikim privat që mund të përpiqej të më ndryshonte mendjen ose të më bindte të hiqja dorë nga mandati.

Ditët që pasuan ishin të mbushura me presion dhe tension. E fika telefonin sepse nuk pushonte së rëni. Ishte edhe disi qesharake, sepse atë javë shumica e titujve në media ishin: “E ka telefonin të fikur, ku është Marjana?”. Thjesht kisha nevojë për pak kohë për veten.

Pati presione nga partia dhe nga deputetë që të hiqja dorë nga mandati, si edhe qindra profile anonime në internet që më fyenin dhe më ngacmonin.

Megjithatë, vendimi im ishte i menduar mirë. Jam plotësisht e vendosur që tre vitet e ardhshme t’i kaloj si deputete e pavarur. Aktualisht po punoj për një platformë publike të angazhimit tim, me mjedisin në qendër, për ta bërë Shqipërinë një vend më të jetueshëm.u vetë punoni në turizëm: Çfarë lloj turizmi i uroni Shqipërisë?

Mendoj se Shqipëria është një shembull i përkryer se si mund të zhvillohet një turizëm i qëndrueshëm, pa dëmtuar natyrën dhe duke respektuar thellësisht komunitetet. Është një vend i vogël, por me një larmi të jashtëzakonshme – kulturë, etnografi, folklor, bukurinë e natyrës dhe të maleve – dhe të gjitha këto potenciale mund të krijojnë një rrjet për të mbrojtur dhe promovuar identitetin tonë, për t’u ofruar të tjerëve atë që jemi.

Në vend të kësaj, po shkatërrojmë atë që jemi, duke realizuar projekte që mund të gjenden kudo, nga Maldivet deri në Xhamajka. Nuk kemi nevojë të jemi një kopje e çfarëdo vendi tjetër. Kemi nevojë për një Shqipëri të zhvilluar, para së gjithash, për njerëzit e saj.

Keni marrë pjesë në protestat që nisën në fund të majit, së bashku me shumë bashkëmoshatarë tuaj. Çfarë duan të rinjtë shqiptarë për të ardhmen e vendit të tyre?

Kjo protestë është manifesti më i bukur qytetar që kam parë ndonjëherë – dhe besoj se edhe Europa ka parë kohët e fundit. Më bën krenare që i përkas këtij brezi të ri.

Ne i shohim gjërat krejt ndryshe nga brezi i prindërve tanë. Për mua është një revolucion energjie – i bukur, krijues dhe shumë i vetëdijshëm për atë që jemi dhe për atë që duam të jetë vendi dhe shoqëria jonë. Ai tashmë ka arritur disa fitore të vogla dhe nuk besoj se do të ndalet, sepse ambiciet e tij janë të mëdha.

Ajo që kërkon brezi i ri është një Shqipëri ku mund të jetohet me dinjitet, ku energjia dhe aftësitë e tij të vihen në funksion të vendit, pa pasur nevojë të largohet diku tjetër. Shumica e shqiptarëve që jetojnë jashtë e kanë mendjen te shtëpia, te prindërit që kanë mbetur vetëm dhe te vëllezërit e motrat më të vegjël. Ky brez më në fund po vepron që Shqipëria të jetë një vend ku jetohet me të vërtetë, dhe jo vetëm një vend nga i cili përfitohet.

Shqipëria po negocion anëtarësimin në Bashkimin Europian, ndaj në këtë moment Brukseli ka njëfarë ndikimi. A jeni e kënaqur me reagimin e institucioneve europiane deri tani?

Pas dorëheqjes kalova një javë në Bruksel, e ftuar nga disa eurodeputetë për të folur për protestën, dhe zhvillova takime mjaft intensive me deputetë të Parlamentit Europian nga familje të ndryshme politike.

Ajo ku insistova më shumë ishte se procesi i integrimit europian nuk duhet të reduktohet në një lëvizje gjeopolitike apo në një ushtrim burokratik ku thjesht plotësohen disa pika: ai duhet të jetë më gjithëpërfshirës. Shoqëria shqiptare ndan vlerat e Bashkimit Europian – por kjo nuk do të thotë se mbështet qeverinë tonë, elitën tonë politike apo kryeministrin tonë.

Nëse 92% e shqiptarëve janë fuqimisht proeuropianë, kjo ndodh sepse për ne integrimi në BE është garancia më e fortë për një demokraci më të mirë, transparencë, përgjegjshmëri dhe shtet ligjor. Është e rëndësishme që BE-ja të krijojë lidhje të drejtpërdrejta me shoqërinë tonë dhe shoqërinë civile, për të pasur një pasqyrë reale mbi mënyrën se si reformat po zbatohen në praktikë – përmes njerëzve dhe jo vetëm përmes atyre që janë në pushtet, të cilët e përdorin procesin europian pikërisht për të qëndruar në pushtet. Çdo kapitull duhet të monitorohet nga afër në zbatimin konkret, jo vetëm përmes raporteve të administratave ministrore.

Keni përmendur nisjen e një platforme të re publike. Cilat janë planet tuaja politike nga tani deri vitin e ardhshëm?

Jam e vetmja deputete e pavarur dhe deputetja më e re në parlament. Të qenit e pavarur të kufizon në disa drejtime, por të jep një horizont pothuajse të pafund për sa i përket mënyrës se si mund ta bësh zërin tënd të dëgjohet.

Do të jem një opozitë kritike dhe shumë e vendosur, në shërbim të së mirës publike dhe interesave të qytetarëve – e lirë të votoj ose të mos votoj, dhe të ngre zërin në parlament dhe në të gjitha institucionet tona.

Kjo nuk do të thotë se jam vetëm: në politikë nuk je kurrë vetëm. Unë jam shumë njerëz dhe gjatë rrugës do të bëhemi më shumë – njerëz që mendojnë si unë, që do t’i gjykojnë të drejta veprimet e mia, që do t’i afrohen dhe do t’i bashkohen platformës dhe ideve të mia. Koha do ta tregojë dhe koha do të gjykojë nëse ajo që po bëj është e drejtë – dhe nëse jam e bërë për politikë.

Më shumë se kurrë jam e vendosur të vazhdoj rrugëtimin tim politik, sepse duhen zëra kritikë, brenda ose jashtë partive, veçanërisht nga brezi i ri: ne kemi një ide ndryshe për mënyrën se si funksionon vërtet demokracia dhe për mënyrën se si shoqëria jonë mund të përmirësohet.

Prandaj jam shumë entuziaste dhe optimiste për të ardhmen time politike – pa parti, e vetme për sa i përket përkatësisë politike, por me ide dhe besime shumë të frytshme për mënyrën se si ta bëjmë vendin tonë më të jetueshëm për të gjitha brezat, veçanërisht për brezin e ri./mxh

Ngjarjet e ndodhura pas finales së Botërorit mes Spanjës dhe Argjentinës kanë vënë në lëvizje FIFA-n.

Pas përfundimit të ndeshjes, e fituar nga Spanja, në fushë u regjistruan incidente mes futbollistëve dhe pjesëtarëve të stafeve të dy skuadrave.

Në qendër të përplasjeve është Leandro Paredes, i cili pas një sherri me Gavi u ndëshkua me karton të kuq. Gjithashtu, Nahuel Molina akuzohet se goditi Rodrin gjatë festimeve të futbollistëve spanjollë.

Pas këtij episodi u krijua një grumbullim lojtarësh nga të dy ekipet. Po ashtu përmendet edhe emri i Roberto Ayala, pjesë e stafit të Lionel Scalonit, i cili dyshohet se pati një përplasje me Dani Olmo.

Argjentinasit “të tërbuar”, sjellje të turpshme pas finales. Shkelma dhe grushte mes lojtarëve
Sipas raportimeve, FIFA ka nisur verifikimet për incidentet dhe po shqyrton mundësinë e dënimeve për personat e përfshirë.

Vendimet përfundimtare dhe masat e mundshme disiplinore pritet të bëhen të ditura në ditët në vijim./mxh

Lëvizja palestineze Hamas ka emëruar Khalil Al-Hayyan si udhëheqësin e saj të përgjithshëm, pas vdekjes së Yahya Sinwar, i cili u vra gjatë luftimeve me forcat izraelite në vitin 2024. Lajmi u bë i ditur nga vetë organizata përmes një deklarate të publikuar të hënën.

Al-Hayya, i cili drejton strukturat e Hamasit jashtë Gazës dhe ka qenë negociatori kryesor i grupit në bisedimet për armëpushim dhe shkëmbimin e pengjeve, ka marrë një rol gjithnjë e më të rëndësishëm në drejtimin e organizatës pas humbjes së figurave kryesore të saj.

Ai zëvendëson Yahya Sinwar, i cili u vra gjatë konfliktit të armatosur mes Hamasit dhe Izraelit. Lufta, e cila zgjati dy vjet në Rripin e Gazës, shkaktoi mijëra viktima dhe një krizë të rëndë humanitare.

Rritja e ndikimit të Al-Hayyas erdhi edhe pas vrasjes së ish-kreut politik të Hamasit, Ismail Haniyeh, i cili humbi jetën në Iran në korrik të vitit 2024.

Sipas burimeve izraelite të cituara nga Reuters, Al-Hayya ishte gjithashtu ndër zyrtarët e lartë të Hamasit që u shënjestruan në një sulm izraelit në Doha gjatë vitit 2025, por ai i mbijetoi atentatit.

Emërimi i tij në krye të Hamasit vjen në një periudhë tensionesh të vazhdueshme në Lindjen e Mesme dhe ndërsa përpjekjet ndërkombëtare për një armëpushim të qëndrueshëm në Gaza vijojnë./mxh

Banorët e lagjes historike Lukianivka në Kiev jetojnë prej vitesh nën kërcënimin e vazhdueshëm të sulmeve ruse. Goditjet janë bërë aq të shpeshta, sa banorët bëjnë një shaka të hidhur, duke thënë se duhet të pajisen me dokumente shërbimi ushtarak, sikur të jetonin në vijën e parë të frontit.

Edhe agjenti i pasurive të paluajtshme, Dmytro Zhekov, nuk e fsheh realitetin përpara klientëve që kërkojnë të marrin një banesë me qira në zonë. Ai u tregon fillimisht avantazhet e lagjes, qira më të përballueshme, afërsi me qendrën e Kievit, lidhje të mira me metronë dhe ndërtesa historike, por nuk harron t’i paralajmërojë për rrezikun.

“Që në fillim u them se kjo është një zonë e rrezikshme dhe goditet rregullisht. Nëse janë dakord me këtë, atëherë vazhdojmë të shohim apartamentin”, thotë ai.

Lukianivka është një nga zonat më të goditura të kryeqytetit ukrainas, pasi aty ndodhet një uzinë armësh e periudhës sovjetike, e cila konsiderohet një nga objektivat kryesore të ushtrisë ruse. Përballë saj ndodhet stacioni i metrosë Lukianivka, i cili është goditur të paktën tetë herë gjatë luftës dhe shërben gjithashtu si strehë për banorët gjatë alarmit ajror.

Gjurmët e luftës janë të dukshme kudo. Krateret e shpërthimeve janë bërë pjesë e përditshmërisë, ndërsa bizneset vazhdojnë të funksionojnë pranë ndërtesave të shkatërruara. Parukeritë presin klientë në godina të dëmtuara nga predhat, teatrot kanë zhvendosur shfaqjet në ambiente nëntokësore dhe banorët zgjedhin të rindërtojnë shtëpitë e tyre në vend që të largohen.

Pas çdo sulmi, rutina përsëritet: xhamat e thyer pastrohen, dritaret e shkatërruara mbulohen dhe njerëzit përpiqen t’i rikthehen jetës normale. Edhe pas sulmeve të fundit me raketa ruse të dielën, banorët nisën sërish të riparonin dëmet.

“Pas çdo sulmi ec përgjatë rrugës kryesore dhe më duket sikur po shoh një plagë që zmadhohet gjithnjë e më shumë”, shprehet banori Vladyslav Darmohrai, duke përshkruar jetën në një lagje ku frika është bërë pjesë e përditshmërisë./mxh

Kryeministri i Hungarisë, Peter Magyar, ka propozuar mjeshtren e madhe të shahut, Judit Polgar, për postin e presidentes së vendit, pas largimit nga detyra të presidentit aktual për shkak të një ndryshimi kushtetues.

“Vendi ynë ka nevojë për unitet, paqe dhe një presidente për të cilën të gjithë hungarezët të jenë krenarë”, shkroi Magyar në një postim në Facebook. Ai tha se do të takohet me Polgar për ta pyetur nëse ajo është e gatshme të marrë këtë detyrë.

Judit Polgar konsiderohet si lojtarja më e madhe femër e shahut në histori. Ajo ka qenë për 25 vite radhazi femra me renditjen më të lartë në botë në shah dhe u tërhoq nga garat në vitin 2014.

Polgar fitoi famë duke konkurruar në turne kundër lojtarëve meshkuj dhe u bë një nga shahistet më të mira në një sport të dominuar tradicionalisht nga burrat. Ajo është e vetmja grua që ka kaluar nivelin e vlerësimit 2700 pikë, një kufi që konsiderohet si niveli i “Super Grandmaster”.

Propozimi vjen pasi parlamenti hungarez miratoi javën e kaluar një ndryshim kushtetues që largoi nga detyra presidentin Tamas Sulyok, i cili ishte aleat i ish-kryeministrit Viktor Orban.

Magyar, i cili fitoi zgjedhjet e prillit me premtimin për një “ndryshim regjimi” pas 16 viteve të qeverisjes së Orbanit, ka akuzuar presidentin e mëparshëm dhe zyrtarë të tjerë të lartë se kanë qenë të afërt me ish-kryeministrin.

Presidenti i përkohshëm i vendit është kryetarja e parlamentit, Agnes Forsthoffer, e cila do të mbajë këtë detyrë deri në zgjedhjen e presidentit të ri brenda 30 ditësh.

Ndryshimi kushtetues është kritikuar nga disa organizata për të drejtat e njeriut, të cilat kanë ngritur shqetësime për ndikimin e tij mbi institucionet e vendit./mxh

Last Updated on 20/07/2026 by Monika

Kombëtarja e Spanjës është shpallur kampione e re e botës pas fitores me rezultatin 1-0 kundër Argjentinës në finalen e madhe të Kampionatit Botëror.

Goli i vetëm i takimit u shënua nga sulmuesi Ferran Torres në minutën e 106-të të kohës shtesë, duke i siguruar përfaqësueses iberike trofeun e dytë botëror në historinë e saj.

Gjatë kohës së rregullt, skuadra e drejtuar nga Luis de la Fuente dominoi lojën dhe iu afrua disa herë golit, por u ndal nga ndërhyrjet e portierit Emiliano Martínez, ndërsa një gol i Nico Williams u anulua.

Në krahun tjetër, Argjentina nuk arriti të regjistrojë asnjë gjuajtje në kuadratin e portës përgjatë 120 minutave të lojës, duke zbritur kështu nga froni i kampionit në fuqi.

Ky sukses madhor për Spanjën vjen menjëherë pas triumfit të tyre në Euro 2024. Përfaqësuesja europiane konfirmon kështu periudhën e saj të suksesit në futbollin ndërkombëtar./mxh

Një 43-vjeçar me origjinë marokene ka humbur jetën gjatë një ndërhyrjeje të policisë në lagjen Pilastro të Bolonjës, në Itali. Ngjarja ka shkaktuar reagime të forta, ndërsa autoritetet kanë nisur hetimet për të zbardhur rrethanat e vdekjes.

Sipas mediave italiane, policia u thirr në rrugën Via Svevo pas denoncimeve të banorëve, të cilët raportuan se burri po sillej në mënyrë të çrregullt në zonën e garazheve të një pallati.

Në vendngjarje mbërritën efektivët e policisë dhe një ekip i urgjencës mjekësore. Sipas informacionit paraprak, 43-vjeçari, i identifikuar si Abderrahim Fakir, goditi automjetin e policisë. Agjentët përdorën sprej irritues dhe e neutralizuan duke i lidhur duart me pranga plastike. Pak më pas, ai shfaqi shenja të një gjendjeje të rënduar shëndetësore dhe ndërroi jetë.

Në rrjetet sociale po qarkullon një video e filmuar nga banorët e zonës, ku shfaqen momentet e përplasjes mes 43-vjeçarit dhe policëve. Në pamje dëgjohen thirrjet e tij për ndihmë, ndërsa dy efektivë e mbajnë të shtrirë me fytyrë nga toka, duke u përpjekur t’i lidhin duart pas shpine. Një person tjetër, që dyshohet të jetë banor i pallatit, i mban këmbët, ndërsa pranë ndodhen edhe dy punonjës të urgjencës.

Sipas dëshmitarëve, pas disa minutash burri pushoi së rezistuari dhe humbi ndjenjat. Njëri prej policëve tentoi të verifikonte gjendjen e tij, por nuk mori përgjigje.

Familjarët hedhin akuza të rënda ndaj policisë. Motra e viktimës deklaroi se nuk do të gjejë qetësi derisa të zbardhet e vërteta për vdekjen e vëllait të saj.

“Nuk do të gjej paqe derisa vëllai im të marrë drejtësi. Nuk e dimë çfarë ka ndodhur. Na telefonuan vetëm për të na thënë se kishte vdekur. E prangosën dhe ai vdiq. Ata e sulmuan, e rrahën. Ka dëshmitarë”, u shpreh ajo për mediat italiane.

Edhe një banor i pallatit, që tha se ishte dëshmitar i ngjarjes, deklaroi se 43-vjeçari kërkonte vazhdimisht ndihmë.

“Ai vetëm thërriste ‘ndihmë’. Ishte i shqetësuar, por nuk po bënte asgjë tjetër. Pas britmave, dikush nga pallati njoftoi policinë”, tha dëshmitari.

Abderrahim Fakir ishte sipërmarrës në sektorin e logjistikës, i martuar dhe jetonte në Borgonuovo di Sasso Marconi, pranë Bolonjës. Ai ndodhej në Via Svevo për të vizituar disa të afërm.

Prokuroria ka urdhëruar kryerjen e autopsisë, e cila pritet të sqarojë shkaqet e sakta të vdekjes, ndërsa hetimet për ngjarjen vijojnë./mxh

Kreu i grupit parlamentar të Partisë Demokratike, Gazment Bardhi, ka reaguar pas zbardhjes së vendimit të Gjykatës Kushtetuese për çështjen “McGonigal” dhe refuzimin e kërkesës së opozitës për ngritjen e një komisioni hetimor parlamentar.

Bardhi ka akuzuar Gjykatën Kushtetuese se ka mbajtur një qëndrim ndryshe për hetimin parlamentar të zgjedhjeve dhe një tjetër për çështjen që lidhet me ish-zyrtarin e FBI-së, Charles McGonigal.

Ai akuzoi Gjykatën se me vendimin e saj ka shpikur argumente, ka mbrojtur kryeministrin Edi Rama dhe nuk ka ushtruar drejtësi kushtetuese.

“Në vendimin konkret, të njëjtët gjyqtarë kanë një standard për hetimin parlamentar të zgjedhjeve të 11 majit dhe një standard tjetër për hetimin parlamentar të çështjes “McGonigal”. Asnjë habi! Në fund të fundit, nuk kanë dhënë drejtësi kushtetuese, por janë përpjekur të bëjnë politikë, duke marrë në mbrojtje, në mënyrë antikushtetuese, Kryeministrin Edi Rama. Megjithatë, i garantoj se kjo përpjekje do të dështojë dhe se drejtësia do të vihet në vend”, shprehet Bardhi.

Ndër të tjera, deputeti demokrat ka kritikuar qëndrimin e katër gjyqtarëve kushtetues, Fiona Papajorgji, Sonila Bejtja, Sandër Beci dhe Ilir Toska, të cilët sipas tij kanë arritur në përfundimin se çështja “McGonigal” nuk përbën një çështje për hetim parlamentar.

“Sipas tyre, çështja “McGonigal” nuk është fare çështje. Pra, sipas këtij arsyetimi, drejtësia amerikane që e ka hetuar dhe drejtësia shqiptare që prej katër vitesh deklaron se po e heton, paskan sajuar një çështje që, në të vërtetë, nuk ekziston“, thotë deputeti.

Sipas Bardhit, katër gjyqtarët kushtetues kanë shpikur një argument për të mbrojtur Edi Ramën, argument që as vetë shumica parlamentare nuk ka guxuar ta paraqesë si arsye për refuzimin e ngritjes së Komisionit Hetimor.

“Detyra kushtetuese e gjyqtarëve të Gjykatës Kushtetuese nuk është të shpikin argumente për të “shpëtuar” Edi Ramën. Detyra e tyre është të kontrollojnë kushtetutshmërinë e argumenteve të paraqitura nga shumica parlamentare dhe të vlerësojnë nëse ato janë ose jo të mjaftueshme për të kufizuar një të drejtë kushtetuese të opozitës”, shprehet ai më tej.

REAGIMI I GAZMENT BARDHIT

Fundjavë | Reflektime mbi arsyetimin e vendimit të Gjykatës Kushtetuese nr. 62/2026, për pranimin e hetimit parlamentar për zgjedhjet e 11 majit dhe refuzimin e hetimit parlamentar për çështjen “McGonigal”

Vendimet e Gjykatës Kushtetuese, për shkak të rëndësisë që kanë në ruajtjen e kushtetutshmërisë në vend, por edhe në garantimin e balancës mes pushteteve, i marr shumë seriozisht dhe përpiqem t’i analizoj me shumë kujdes.

Mirëpo, ky ishte një nga ato vendime që, pavarësisht se e lexova disa herë, nuk arrita të kuptoja standardin kushtetues që duhet ndjekur. Besoj jo për fajin tim, por qartësisht për faktin se vetë gjyqtarët kushtetues nuk kanë një standard të qëndrueshëm kushtetues.

Është provuar tashmë se kjo trupë gjyqësore i ndryshon standardet sipas çështjes, faktet sipas interesit të momentit, argumentet sipas rrethanave politike dhe dispozitat kushtetuese sipas individëve të përfshirë.

Në vendimin konkret, të njëjtët gjyqtarë kanë një standard për hetimin parlamentar të zgjedhjeve të 11 majit dhe një standard tjetër për hetimin parlamentar të çështjes “McGonigal”. Asnjë habi! Në fund të fundit, nuk kanë dhënë drejtësi kushtetuese, por janë përpjekur të bëjnë politikë, duke marrë në mbrojtje, në mënyrë antikushtetuese, Kryeministrin Edi Rama. Megjithatë, i garantoj se kjo përpjekje do të dështojë dhe se drejtësia do të vihet në vend.

Është bërë tashmë praktikë e njohur e Gjykatës Kushtetuese të Republikës së Shqipërisë të marrë vendime pa dhënë arsyetime të plota.

Sa herë që Gjykata Kushtetuese gjendet në vështirësi për të argumentuar mbrojtjen politike ndaj Edi Ramës, skenari është i njëjtë. Gjyqtarët ndahen në disa grupe dhe asnjëri grup nuk përbën shumicën që do ta detyronte Gjykatën të arsyetonte në mënyrë shteruese vendimmarrjen e saj. Kështu është vepruar edhe me rrëzimin e kërkesës për hetim parlamentar për çështjen “McGonigal”, ku trupa gjyqësore u nda në tri grupe dhe asnjëri prej tyre nuk përbënte shumicën vendimmarrëse.

Në këtë reflektim nuk do të ndalem te tri fjalitë e shkruara nga gjyqtarët kushtetues Genti Ibrahimi dhe Marjana Semini. Në çdo rast, ata janë treguar më të ndershëm, pasi kanë pranuar se, në kërkesën e opozitës, kanë dalluar fotografitë e Edi Ramës me McGonigal dhe kanë mbetur aty. Nuk kanë arritur të lexojnë më shumë sesa ajo që shihet vizualisht.

Për shembull, nuk kanë arritur të lexojnë – ose u ka shpëtuar për shkak të shpërqendrimit – se në kërkesë specifikoheshin faktet dhe grupet e fakteve që tregonin se McGonigal ndodhej në zyrën e Edi Ramës jo thjesht për fotografi apo video, por për të ndërhyrë në një procedurë tenderimi në fushën e hidrokarbureve, duke kërkuar që tenderi të fitohej nga kompania për të cilën lobonin dhe, në këmbim, t’i ofrohej Kryeministrit Edi Rama një sulm i orkestruar ndaj opozitës në Shqipëri.

Nuk kanë lexuar se këtë nuk e pretendon vetëm kërkesa e opozitës, por edhe vendimet e drejtësisë amerikane, dy vendime të formës së prerë të drejtësisë shqiptare, si edhe vendimi i Gjykatës Ndërkombëtare të Arbitrazhit, të cilat ishin pjesë integrale e kërkesës.

Megjithatë, nuk kam ndërmend t’ua ndryshoj shijet dy gjyqtarëve kushtetues. Është e drejta e tyre të pëlqejnë fotografitë dhe videot dhe të ndalen aty, duke mos u kushtuar rëndësi fakteve, të dhënave, vendimeve të drejtësisë amerikane, arbitrazhit ndërkombëtar apo vendimeve të drejtësisë shqiptare.

Ky reflektim do të ndalet te qëndrimi i katër gjyqtarëve, të cilët në këtë rast përbëjnë edhe shumicën: Kryetares së Gjykatës, Fiona Papajorgji, dhe gjyqtarëve Sonila Bejtja, Sandër Beci dhe Ilir Toska. Kjo për faktin se, sipas tyre, çështja “McGonigal” nuk është fare çështje. Pra, sipas këtij arsyetimi, drejtësia amerikane që e ka hetuar dhe drejtësia shqiptare që prej katër vitesh deklaron se po e heton, paskan sajuar një çështje që, në të vërtetë, nuk ekziston.

Mirëpo, unë besoj se çdo shqiptar që beson te parimi i barazisë para ligjit, te shteti i së drejtës dhe te Kushtetuta e vendit të tij, pret që kushdo që guxon të deklarojë se çështja “McGonigal” nuk është fare çështje, të ndihet të paktën i turpëruar. Kushdo që e thotë këtë nuk asgjëson thjesht faktet; ai asgjëson ligjin dhe Kushtetutën mbi të cilën pretendon se është betuar në fillim të detyrës së tij.

Së pari, katër gjyqtarët kushtetues pretendojnë se çështja “McGonigal” nuk është një çështje e veçantë, sepse, sipas tyre, “objekti i propozuar nuk individualizon me qartësi faktet ose grupin e fakteve që do t’i nënshtroheshin hetimit parlamentar”. Në këtë mënyrë, ata ngatërrojnë me vetëdije objektin e hetimit me planin paraprak të hetimit, i cili, sipas ligjit, paraqitet nga kryetari i Komisionit Hetimor Parlamentar, përfaqësues i kërkuesve, në mbledhjen e parë pas ngritjes së komisionit.

Objekti i hetimit përcakton çështjen që hetohet, pra fenomenin shtetëror që do t’i nënshtrohet kontrollit parlamentar. Ndërkohë, individualizimi i detajuar i fakteve dhe grupeve të fakteve bëhet në Planin Paraprak të Hetimit dhe, pas administrimit të të dhënave të para zyrtare, finalizohet në Planin e Hetimit, i cili miratohet me vendim të ndërmjetëm të Komisionit.

Nëse hetimi parlamentar do të kufizohej vetëm te faktet dhe grupet e fakteve që njihen paraprakisht nga kërkuesit, atëherë ai do ta humbiste vetë qëllimin e tij. Faktet që njihen nuk kanë nevojë të hetohen; ato shërbejnë vetëm si indicie të mjaftueshme për ekzistencën e një çështjeje që kërkon hetim parlamentar. Pikërisht kjo çështje përbën objektin e hetimit parlamentar dhe jo faktet apo grupet e fakteve që përmenden për të provuar ekzistencën e saj.

Së dyti, katër gjyqtarët kushtetues kanë shpikur një argument për të mbrojtur Edi Ramën, argument që as vetë shumica parlamentare nuk ka guxuar ta paraqesë si arsye për refuzimin e ngritjes së Komisionit Hetimor.

Detyra kushtetuese e gjyqtarëve të Gjykatës Kushtetuese nuk është të shpikin argumente për të “shpëtuar” Edi Ramën. Detyra e tyre është të kontrollojnë kushtetutshmërinë e argumenteve të paraqitura nga shumica parlamentare dhe të vlerësojnë nëse ato janë ose jo të mjaftueshme për të kufizuar një të drejtë kushtetuese të opozitës.

Në momentin që Gjykata Kushtetuese fillon të ndërtojë vetë argumente për të mbrojtur një palë, ajo humbet parimin themelor që duhet të karakterizojë çdo gjykim kushtetues: paanshmërinë.

Është një guxim i madh që atë që nuk e shpik dot as Taulant Balla për të mbrojtur Edi Ramën, e shpikin gjyqtarët kushtetues Fiona Papajorgji, Sonila Bejtja, Sandër Beci dhe Ilir Toska. Detyra e tyre nuk është të konkurrojnë me Taulant Ballën se kush e mbron më shumë Edi Ramën, por të japin drejtësi kushtetuese.

Së treti, katër gjyqtarët kushtetues shprehen se: “As në kërkesën drejtuar Kuvendit dhe as gjatë shqyrtimit para Gjykatës nuk janë përcaktuar konkretisht veprimet ose mosveprimet e zyrtarëve shqiptarë që kërkohej të hetoheshin, lidhja e tyre me ushtrimin e funksioneve publike, si dhe mënyra se si ato preknin interesin publik me rëndësi të veçantë shtetërore.”

Nëse nga qëndrimi i dy gjyqtarëve të parë arrita të kuptoj se të paktën kishin parë fotografitë që shoqëronin kërkesën, nga ky qëndrim i katër gjyqtarëve arrita në përfundimin se ata nuk e kanë hapur fare kërkesën, e jo më ta kenë lexuar atë.

Në kërkesën prej 14 faqesh të opozitës për ngritjen e Komisionit Hetimor Parlamentar për çështjen “McGonigal”, pasi paraqiteshin faktet dhe grupet e fakteve, duke u referuar për secilin rast dokumenteve zyrtare përkatëse, thuhej ndër të tjera:

“Faktet dhe të dhënat e mësipërme janë indicie/fakte/grupfakte që Z. Edi Rama, me detyrë Kryeministër i Republikës së Shqipërisë, dyshohet se është përfshirë në veprimtari të dyshimta, të cilat kishin për qëllim: (i) të dëmtonin interesat e partisë kryesore opozitare (Partisë Demokratike të Shqipërisë), nëpërmjet fillimit të një hetimi penal ndaj lobistit amerikan të angazhuar për kryerjen e veprimtarive të tij; dhe (ii) krijimin e favoreve të parregullta dhe të dyshimta për shtetasin Charles McGonigal, veçanërisht në dhënien e përfitimeve në industrinë e naftës. Për realizimin e këtyre qëllimeve janë zhvilluar një sërë takimesh në periudhën 2017–2018 ndërmjet Z. Edi Rama dhe shtetasve McGonigal, Neza dhe Duçka; janë vënë në dispozicion dokumente dhe informacione nga Zyra e Kryeministrit; janë ofruar 225 000 dollarë, si dhe janë paguar shpenzime udhëtimi dhe akomodimi për shtetasin amerikan McGonigal dhe dëshmitarët, me qëllim ndihmën në hetimin penal ndaj lobistit amerikan të Partisë Demokratike.”

Janë pikërisht këto veprime dhe mosveprime të zyrtarëve shqiptarë që kërkohej të hetoheshin nga Komisioni Hetimor Parlamentar.

Pra, subjekti ishte i përcaktuar qartë: Edi Rama.

Edhe veprimtaria që kërkohej të hetohej ishte e përcaktuar qartë: bashkëveprimi për të orkestruar veprime kundër opozitës në Shqipëri, si edhe përfitimet e dyshuara në këmbim, jo vetëm në formën e pagesave, por edhe të favoreve shtetërore në sektorin e hidrokarbureve.

Së katërti, vlerësoj se do të ishte më e ndershme që katër gjyqtarët kushtetues, në vend që të luajnë rolin e funksionarit publik që nuk lexon ose nuk kupton, apo të funksionarit publik që shpik argumente, të përcaktonin hapur një standard kushtetues, sipas të cilit, sa herë që subjekti i prekur nga gjykimi kushtetues është Edi Rama, kërkesa konsiderohet automatikisht e rrëzuar.

Në këtë mënyrë, do ta kursenin veten nga sikleti, por do të na kursenin edhe ne të tjerëve kohën për t’iu drejtuar kësaj Gjykate.

Në përfundim, pavarësisht sa më sipër dhe pavarësisht se e konsideroj vendimin e Gjykatës Kushtetuese fyes dhe të papranueshëm, Grupi Parlamentar i Partisë Demokratike njeh autoritetin e Gjykatës Kushtetuese dhe forcën detyruese të vendimeve të saj.

Për këtë arsye, do ta respektojë vendimin e Gjykatës Kushtetuese dhe, bazuar në atë që kemi arritur të mos kuptojmë nga arsyetimi i saj, do të bëjmë çdo përpjekje për t’u futur në logjikën e gjyqtarëve kushtetues. Do ta riformulojmë kërkesën tonë sipas standardit që, me sa duket, ata kërkojnë dhe do ta ridepozitojmë në Kuvendin e Shqipërisë kërkesën për ngritjen e këtij Komisioni Hetimor.

Në këtë mënyrë, do t’u hiqet edhe alibia gjyqtarëve kushtetues për të shpikur argumente në mbrojtje të Edi Ramës. Në të kundërt, do të na duhet të pranojmë se një parim i ri kushtetues – “Edi Rama i paprekshëm” – është tashmë i konsoliduar në praktikën e Gjykatës Kushtetuese. Në atë rast, të paktën do t’i kursejmë vetes kohën për të ardhmen./mxh

Komisionerja për Zgjerimin e BE-së, Marta Kos, paralajmëroi për hartimin e një strategjie për të mbrojtur shtetet kandidate nga ndikimi i jashtëm, kërcënimet hibride, manipulimin e informacionit dhe dezinformimin, sidomos gjatë zgjedhjeve.

Sipas Kos, bëhet fjalë për një qendër për Rezistencë Demokratike, që do të mbulojë 6 vendet e Ballkanit Perëndimor dhe do të nisë funksionin në fillim të vitit 2027.

Kos theksoi se aktualisht platforma e kësaj qendre është duke u hartuar dhe do të diskutohet në nivel politik më datë 4 shtator.

“Shtetet kandidate po sulmohen thjesht sepse kanë zgjedhur integrimin në BE dhe demokracinë. Atyre po u ofrohet ndërtimi i kapaciteteve për të përforcuar qëndrueshmërinë e tyre ndaj kërcënimeve hibride, duke përfshirë manipulimin e informacionit. Ne punojmë për lançimin në fillim të vitit 2027 të një qendre për Rezistencë Demokratike që mbulon gjashtë shtetet ballkanike, nga përdorimi i Inteligjencës Artificiale në proceset zgjedhore e deri te fushatat politike, siguria dhe integriteti i zgjedhjeve. Aktualisht është duke u hartuar platforma e kësaj qendre, që do të diskutohet në nivel politik më 4 shtator në takimin e kryediplomatëve nga BE-ja dhe vendet kandidate”,-u shpreh Kos./mxh

Botërori 2026 ka sjellë ndryshime të shumta në pankinat e kombëtareve, me 15 trajnerë që nuk do të vazhdojnë më me ekipet që drejtuan në turne.

Në mesin e tyre është edhe Didier Deschamps, i cili i dha fund një periudhe 14-vjeçare në krye të Francës.

Trajneri francez u largua pas humbjes 6-4 ndaj Anglisë në ndeshjen për vendin e tretë, duke mbyllur një cikël ku fitoi Kupën e Botës si trajner në vitin 2018. Franca pritet të nisë një epokë të re me Zinedine Zidane, zyrtarizimi i të cilit pritet deri më 27 korrik.

Ndër trajnerët që u larguan pas fazës së grupeve janë Miroslav Koubek, Steve Clarke, Hong Myung-bo dhe Marcelo Bielsa.

Pas fazës së 1/16-ave u ndanë nga ekipet e tyre Sebastián Beccacece, Ronald Koeman dhe Julian Nagelsmann.

Ndërsa Javier Aguirre, Carlos Queiroz dhe Roberto Martínez mbyllën aventurat e tyre pas fazës së 1/8-ave. Botërori 2026 u shoqërua kështu me një valë të gjerë ndryshimesh në drejtimin e shumë kombëtareve./mxh

Didier Deschamps ka mbyllur një kapitull të rëndësishëm në historinë e kombëtares së Francës. Pas 14 vitesh në drejtimin e “Gjelave”, trajneri i dha fund aventurës së tij në pankinën e ekipit kombëtar me ndeshjen për vendin e tretë në Botërorin.

Edhe pse fundi i rrugëtimit nuk solli rezultatin që ai dëshironte, Deschamps zgjodhi të flasë për vendimin e tij, duke theksuar se largimi nuk ishte një zgjedhje personale, por një hap që sipas tij i shërbente interesit të kombëtares franceze.

Sipas Deshamp, kombëtarja franceze është mbi çdo individ dhe asnjë person nuk mund të jetë më i rëndësishëm se fanella që përfaqëson vendin.

Trajneri francez shpjegoi se vendimi për t’u larguar nuk ishte marrë në mënyrë të menjëhershme. Ai bëri të ditur se kishte reflektuar për një periudhë të gjatë përpara se të merrte këtë hap.

Po ashtu ai bëri dhe një deklaratë të bujshme, duke thënë se mjedisi u bë i padurueshëm për të.

“Ekipi kombëtar francez është mbi gjithçka. Nuk më përket mua. Kam qenë në shërbim të tij në një mision për 14 vjet. Nuk ka asgjë që kalon këtë fanellë.
Vendosa që duhej të mbaronte. Dhe nëse e mora këtë vendim, nuk ishte për veten time, ju them sinqerisht, ishte për të mirën e ekipit kombëtar francez. Mund të mos e kem thënë më parë, por do t’ju them me sinqeritet, nuk ishte për veten time që e mora këtë vendim. Meqenëse mjedisi ishte kaq i padurueshëm për mua, ekipi kombëtar francez nuk e meriton këtë.
Vendimi nuk u mor brenda natës. Por që kur u njoftua, gjërat kanë qenë shumë më mirë për ekipin francez. Mund të kisha marrë një vendim para Kupës së Botës, gjatë Kupës së Botës. Nuk doja, sepse kam shumë respekt për ekipin francez.
Ka dy mundësi, të jem trajner klubi apo ekipi kombëtar. Të dyja janë të mundshme. Por ka diçka, ka një obligim diskrecioni në të ardhmen time. Do të përmbahem nga të folurit për ekipin francez nga kjo mbrëmje e tutje”, deklaroi Deschamps.
Kështu mbyllet një periudhë 14-vjeçare e Didier Deschamps në pankinën e Francës. Gjatë kësaj kohe ai drejtoi ekipin në disa kompeticione madhore dhe mbeti një nga trajnerët më jetëgjatë në futbollin ndërkombëtar. Arritja më e madhe ishte fitimi i Kupës së Botës në vitin 2018. Tashmë vëmendja zhvendoset te e ardhmja e tij dhe te fillimi i një cikli të ri për kombëtaren franceze nën drejtimin e Zinedin Zidan./mxh

Dhjetëra njerëz janë zhdukur në Guajanë të Amerikës së Jugut, pasi një traget pasagjerësh u fundos në Oqeanin Atlantik.

Sipas informacionit zyrtar nga autoritetet e vendit, trageti ‘MV Barima’ mbante gjithsej 116 pasagjerë dhe 17 anëtarë të ekuipazhit.

Deri më tani, ekipet e shpëtimit kanë arritur të shpëtojnë 67 persona, përfshirë 15 fëmijë.

Anija ishte në një itinerar me destinacion përfundimtar fshatin e largët të Port Kaitouma, megjithatë mbetet e paqartë se nga cili port ishte nisur./Mxh

Forcat e armatosura iraniane goditën më 9 korrik infrastrukturën ushtarake amerikane në shtetet fqinje të Gjirit, pas sulmeve amerikane ndaj provincave jugore bregdetare dhe lindore të Iranit, duke ushtruar presion të mëtejshëm mbi marrëveshjen e armëpushimit që zgjati tre javë.

Çmimet e naftës, të cilat ishin rritur ndjeshëm për shkak të shqetësimeve mbi ndikimin e sulmeve të reja në furnizimet globale, ranë sërish të enjten, ndërsa investitorët po vlerësojnë nëse përshkallëzimi është vetëm taktik dhe i përkohshëm apo sinjalizon prishjen e plotë të armëpushimit.

Ushtria amerikane deklaroi më 8 korrik se sulmet e saj të fundit ndaj Iranit kishin për qëllim mbajtjen të hapur të Ngushticës së Hormuzit, pasi Irani kishte shënjestruar tre cisterna në zonë. Sulmi ndodhi vetëm disa orë pasi presidenti amerikan Donald Trump deklaroi se armëpushimi i përkohshëm me Iranin kishte marrë fund.

Megjithëse Irani nuk ka marrë përgjegjësinë për sulmet ndaj anijeve, analistët vlerësojnë se Teherani përdor veprime të tilla për të rritur ndikimin e tij në negociata. Një audio e siguruar nga Reuters, që i atribuohet marinës së Gardës Revolucionare Islamike të Iranit, dëgjohet të japë urdhrin: “Vëmendje të gjitha anijeve. Kjo është marina e Sepahut. Nga ky moment çdo lundrim përmes Ngushticës së Hormuzit është i ndaluar. Asnjë anije nuk lejohet të kalojë përmes Ngushticës së Hormuzit deri në një njoftim të dytë.”

Pamjet tregojnë gjithashtu cisternën Skylight të përfshirë nga flakët pranë brigjeve të Omanit, ndërsa autoritetet detare të Omanit njoftuan se anija ishte sulmuar pranë gadishullit Musandam.

Para shpërthimit të luftës më 28 shkurt, pas sulmeve amerikane dhe izraelite kundër Iranit, rreth një e pesta e furnizimit global me naftë kalonte përmes Ngushticës së Hormuzit. Që atëherë, Teherani ka vendosur kontroll efektiv mbi këtë korridor detar, duke e përdorur atë si mjet për të imponuar një ngërç në përballjen me ushtrinë më të fuqishme në botë.

“Ngushtica e Hormuzit është një pikë shumë e ngushtë kalimi në Gjirin Persik, e vendosur në jug të Iranit dhe në veri të Emirateve të Bashkuara Arabe. Përmes saj kalon një pjesë shumë e madhe e energjisë botërore – nafta, produktet e naftës dhe gazi natyror i lëngëzuar. Rreth 20 për qind e naftës që konsumon bota kalon çdo ditë përmes kësaj ngushtice. Në thelb, kjo rrugë ujore shumë e ngushtë është jetike për ekonominë globale”, thotë Naveen Das, analist i lartë i kompanisë KPLER.

Megjithëse ekzistojnë disa alternativa për transportin e naftës, Das thekson se ato nuk mund ta zëvendësojnë plotësisht Hormuzin.

“Arabia Saudite ka tubacionin Lindje–Perëndim, i cili mund të transportojë naftë drejt Detit të Kuq, ndërsa Emiratet e Bashkuara Arabe kanë një tjetër tubacion me kapacitet rreth dy milionë fuçi në ditë. Ekziston edhe një tubacion nga rajoni kurd i Irakut drejt Turqisë. Megjithatë, teorikisht vetëm rreth 45 për qind e fluksit që kalon përmes Hormuzit mund të devijohet.”

Analisti paralajmëroi se ndikimi nuk kufizohet vetëm te tregjet e energjisë.

“Kjo do të thotë një ndikim shumë të madh në inflacionin global. Ky konflikt ka pasoja në të gjithë botën, duke ndikuar në çmimet e një game të gjerë mallrash.”

Sipas tij, rritja e çmimeve të naftës dhe kostove të transportit do të prekë drejtpërdrejt konsumatorët.

“Çmimet e naftës janë rritur, janë rritur edhe kostot e transportit detar, por edhe fitimet e rafinerive. Kjo i shtyn ato të sigurojnë më shumë naftë për të prodhuar benzinë dhe karburant avionësh. Si pasojë, konsumatorët do të përballen me rritje të kostove të udhëtimit, por edhe të çmimit të ushqimeve, pasi transportimi i mallrave deri në supermarket bëhet më i shtrenjtë. Këto janë vetëm disa nga mënyrat se si kriza në Hormuz ndikon në jetën e përditshme të njerëzve në mbarë botën.”

Për sa kohë tensionet vazhdojnë në rajon, Ngushtica e Hormuzit mbetet një nga pikat më të ndjeshme për tregtinë globale dhe çdo zhvillim aty mund të ndikojë drejtpërdrejt çmimet e energjisë dhe ekonominë botërore./mxh

Vritet në Itali gazetari 53 vjeçar Luca Esposito. Ai u gjet i pajetë dhe i djegur gjatë natës në një fushë të izoluar në Eboli, në provincën e Salernos.

Alarmi u dha rreth orës 03:30, pasi një zjarr përfshiu shkurret në zonë.

Pas shuarjes së flakëve, zjarrfikësit dhe karabinierët zbuluan trupin e gazetarit sportiv, i cili drejtonte portalin “Tutto Salernitana” dhe bashkëpunonte me televizionin Otto Channel.

Ekzaminimet e para mjeko-ligjore zbuluan një plagë të shkaktuar nga armë zjarri, ndërsa pranë trupit u gjet edhe një gëzhojë.

Hetuesit dyshojnë se Esposito fillimisht u vra dhe më pas trupi i tij u dogj për të fshehur gjurmët e krimit.

Prokuroria e Salernos ka nisur hetimet për të identifikuar autorët dhe motivin e vrasjes, ndërsa ngjarja ka tronditur komunitetin e gazetarëve në Itali./mxh

Gati 5 miliardë euro. Kaq ka arritur vlera e kredive që bankat në Shqipëri kanë dhënë për blerjen dhe investimin në pasuri të paluajtshme. Shifra është rritur në nivele rekord dhe sot më shumë se gjysma e portofolit të kredisë, rreth 52%, lidhet me sektorin e pronave.

Të dhënat e Bankës së Shqipërisë tregojnë se tregu imobiliar po mbetet destinacioni kryesor i financimit bankar, duke zënë peshën më të madhe në huadhënie.

“Huaja për blerje banesash për individët zë peshën më të madhe ndaj totalit të portofolit të kredisë me 26.8%, pasuar nga huaja për pasuri të paluajtshme nga biznesi me 24.3%, overdraft-i dhënë bizneseve me 13.3%, dhe kredia për blerje pajisjesh me 11.6% të totalit”, shkruhet në raportin e mbikëqyrjes së BSH.

Ky është një sinjal se kërkesa për prona vijon të mbetet e lartë. Familjet po financojnë blerjen e banesave, ndërsa bizneset po investojnë në godina, ambiente tregtare dhe prona të tjera, duke e kthyer sektorin imobiliar në motorin kryesor të kreditimit.

Në vlerë stoku i kredisë për prona dhe pasuri të paluajtshme është 243.6 miliardë lekë për individët dhe 216 miliardë lekë për bizneset, me një total prej 470 miliardë lekësh, ose gati 4.7 miliardë euro.

Megjithatë paralelisht me këtë rritje cilësia e portofolit mbetet e qëndrueshme. Sipas Bankës së Shqipërisë, kreditë me probleme kanë zbritur në 3.8%, niveli më i ulët historik që prej vitit 2008, ndërsa sistemi bankar ka vijuar zgjerimin e huadhënies.

Me afro 5 miliardë euro të investuara në pasuri të paluajtshme, sektori i pronave po mbetet jo vetëm destinacioni kryesor i huamarrjes, por edhe fusha ku bankat shqiptare kanë përqendruar pjesën më të madhe të ekspozimit të tyre financiar.

Vetëm pak ditë më parë Guvernatori i Bankës së Shqipërisë, Gent Sejko në raportimin në komisionet parlamentare në Kuvend tha se Banka e ka trajtuar rritjen e kredisë për pasuri të paluajtshme si burim të mundshëm rreziku për stabilitetin financiar dhe ka forcuar mbledhjen dhe analizën e të dhënave për kreditë për banesa, prona tregtare, ndërtues dhe projekte imobiliare

Për të frenuar ekspozimin prej 1 viti Banka e Shqipërisë ka caktuar kufizime për kredinë për blerje banese, nga 85% deri në 70%./mxh