Rrëfimi i një motre: Cili është kuptimi i vuajtjes?
Motra ime lindi me aftësi të kufizuara shumë të rënda, si pasojë e një çrregullimi gjenetik. Ajo nuk mësoi kurrë të fliste. Nuk besoj se ishte në gjendje të njihte as fytyrat e anëtarëve të familjes së saj. Ajo mund të reagonte ndaj njerëzve dhe gjërave përreth, si për shembull ndaj muzikës, të cilën e adhuronte dhe kërcente sa herë e dëgjonte, por çdo moment për të ishte krejtësisht i ri dhe nuk lidhej kurrë me të kaluarën apo të ardhmen.
Ashtu si shumë familje të tjera në të njëjtën situatë, edhe ne morëm këshilla se si ta kuptonim aftësinë e kufizuar të motrës sime. Na thoshin se ndonjëherë të kesh një motër ose vëlla me aftësi të kufizuara e bën jetën më të vështirë, por se kjo ndodh me çdo marrëdhënie mes motrash e vëllezërish. Na këshillonin të përqendroheshim tek aspektet pozitive, tek ato që e bënin familjen tonë të veçantë. Motra ime vlerësohej për pastërtinë e gëzimit të saj dhe pafajësinë e dashurisë që shprehte. Shpesh dëgjonim se të gjithë ne mund të mësonim diçka prej saj.
MegjithĂ«se kĂ«to kĂ«shilla jepeshin me qĂ«llime tĂ« mira, me kalimin e kohĂ«s kuptova se ato ishin tĂ« gabuara â si pĂ«r mĂ«nyrĂ«n se si duhet kuptuar aftĂ«sia e kufizuar, ashtu edhe pĂ«r kuptimin e vuajtjes.
NdonjĂ«herĂ«, pĂ«rqendrimi vetĂ«m tek ana pozitive bĂ«het njĂ« mĂ«nyrĂ« pĂ«r tĂ« mohuar realitetin. Po, pati edhe momente gĂ«zimi. Por ndĂ«rrimi i pelenave bĂ«het shumĂ« mĂ« i vĂ«shtirĂ« pas moshĂ«s 18-vjeçare, kur personi peshon po aq sa ti. Motra ime kishte shpĂ«rthime nervore dhe sjellje tĂ« vĂ«shtira pĂ«r tâu menaxhuar. PrindĂ«rit e mi nuk mund ta linin vetĂ«m nĂ« shtĂ«pi, qoftĂ« edhe pĂ«r tĂ« shkuar deri nĂ« dyqan. Ishte sikur pjesĂ«t mĂ« tĂ« lodhshme tĂ« kujdesit pĂ«r njĂ« foshnjĂ« tĂ« zgjateshin pĂ«r vite tĂ« tĂ«ra, pa asnjĂ« fund nĂ« horizont.
MĂ« e vĂ«shtira nga tĂ« gjitha ishte se personi pĂ«r tĂ« cilin bĂ«heshin tĂ« gjitha kĂ«to sakrifica nuk mund tĂ« kthente asgjĂ« mbrapsht. PrindĂ«rit e mi punuan pa u lodhur pĂ«r tâi siguruar motrĂ«s sime njĂ« jetĂ« sa mĂ« tĂ« mirĂ« dhe nuk ishte as e qartĂ« nĂ«se ajo e dinte se kush ishin ata. NjĂ« anĂ«tar tjetĂ«r i familjes sonĂ« u pĂ«rball mĂ« vonĂ« me probleme tĂ« shĂ«ndetit mendor dhe njĂ« pjesĂ« e imja pyet veten nĂ«se barra e kujdesit pĂ«r motrĂ«n time e çoi atĂ« drejt kĂ«tij rrĂ«nimi.
Sigurisht, për shumë njerëz, dashuria dhe përkujdesja ndaj një fëmije me aftësi të kufizuara i japin kuptim jetës pikërisht sepse janë kaq të vështira. Kam dëgjuar shumë prindër të flasin për këtë ndjenjë kuptimi dhe e kam parë me sytë e mi në aktet e tyre të përditshme të përkushtimit. Por ndonjëherë kjo vetëmohim mund të shndërrohet në një formë të fshehtë krenarie apo vetëkënaqësie.
Romani âLie Down in Darknessâ, i botuar nĂ« vitin 1951 nga fituesi i Ămimit Pulitzer, William Styron, e pĂ«rshkruan pikĂ«risht kĂ«tĂ« dinamikĂ«. NjĂ« nĂ«nĂ« derdh gjithĂ« dashurinĂ« e saj nĂ« marrĂ«dhĂ«nien me vajzĂ«n e saj me aftĂ«si tĂ« kufizuara, por ndĂ«rsa historia zhvillohet, bĂ«het e qartĂ« se pas vetĂ«mohimit tĂ« saj fshihet edhe njĂ« element narcizizmi. Ajo mban mĂ«ri ndaj pjesĂ«tarĂ«ve tĂ« tjerĂ« tĂ« familjes, sepse marrĂ«dhĂ«niet me ta janĂ« tĂ« ndĂ«rlikuara, ndĂ«rsa me vajzĂ«n e saj gjithçka Ă«shtĂ« e thjeshtĂ«, e pastĂ«r dhe plotĂ«sisht nĂ«n kontrollin e saj.
Vuajtja Ă«shtĂ« pjesĂ« e jetĂ«s. Por vuajtja duhet tĂ« lidhet me njĂ« qĂ«llim; pĂ«rndryshe, ajo bĂ«het thjesht njĂ« mĂ«nyrĂ« pĂ«r tĂ« treguar sa shumĂ« mund tĂ« durosh. Familjet qĂ« kanĂ« njĂ« fĂ«mijĂ« me aftĂ«si tĂ« kufizuara shpesh inkurajohen tâi pĂ«rqafojnĂ« sfidat qĂ« pĂ«rjetojnĂ«, por rrallĂ«herĂ« u jepet njĂ« pĂ«rgjigje pĂ«r pyetjen se pĂ«rse po vuajnĂ«.
Kjo ishte pyetja që më erdhi në mendje kur motra ime ndërroi jetë në vitin 2015, në moshën 26-vjeçare, si pasojë e komplikimeve të gjendjes së saj gjenetike. Për çfarë kishin shërbyer të gjitha ato vuajtje? Ajo nuk u përmirësua kurrë dhe nuk kishte asnjë mundësi që kjo të ndodhte. Ajo ishte krejtësisht e pavetëdijshme për sakrificat që bëheshin në emrin e saj.
NĂ« fund, ishte njĂ« person tjetĂ«r, edhe ajo motĂ«r e njĂ« vajze me aftĂ«si tĂ« kufizuara, qĂ« mĂ« ndihmoi tâi jepja pĂ«rgjigje kĂ«saj pyetjeje. Ajo ishte njĂ« katolike e devotshme dhe, ashtu si unĂ«, kishte njĂ« motĂ«r me aftĂ«si tĂ« kufizuara tĂ« rĂ«nda mendore. U njohĂ«m gjatĂ« viteve tĂ« universitetit. NjĂ« ditĂ«, ajo ngriti njĂ« pyetje teologjike: tĂ« krishterĂ«t besojnĂ« se nĂ« parajsĂ« çdo mangĂ«si trupore do tĂ« shĂ«rohet. ĂshtĂ« e lehtĂ« tĂ« imagjinohet se çfarĂ« do tĂ« thotĂ« kjo pĂ«r njerĂ«zit qĂ« kanĂ« humbur gjymtyrĂ« ose janĂ« tĂ« paralizuar, por çfarĂ« do tĂ« thotĂ« kjo pĂ«r njerĂ«z si motrat tona?
U pĂ«rpoqa tĂ« imagjinoja motrĂ«n time tĂ« shĂ«ruar nga aftĂ«sia e saj e kufizuar dhe, pĂ«r njĂ« çast, kjo ide mâu duk tĂ«rheqĂ«se â njĂ« motĂ«r me tĂ« cilĂ«n mund tĂ« flisja dhe tĂ« ndĂ«rtoja njĂ« marrĂ«dhĂ«nie. Por mendimi se poshtĂ« kufizimeve tĂ« saj ekzistonte njĂ« âvetvete e vĂ«rtetĂ«â, e bllokuar dhe qĂ« pĂ«rpiqej dĂ«shpĂ«rimisht tĂ« dilte nĂ« sipĂ«rfaqe, ishte nĂ« tĂ« vĂ«rtetĂ« i frikshĂ«m. PĂ«r mĂ« tepĂ«r, kjo ide nuk kishte logjikĂ«. Tek njĂ« person pa gjymtyrĂ« mund tĂ« imagjinohet se si duhet tĂ« dukej trupi i tij. Por tek dikush si motra ime, ishte e pamundur tĂ« imagjinohej njĂ« personalitet krejtĂ«sisht i ri.
TĂ« menduarit pĂ«r parajsĂ«n mĂ« ndihmoi tâi jepja kuptim pĂ«rvojĂ«s sĂ« familjes sime dhe sakrificave qĂ« bĂ«mĂ« pĂ«r motrĂ«n time. QĂ«llimi nuk ishte qĂ« ajo tĂ« bĂ«hej njĂ« motĂ«r qĂ« mund tĂ« fliste. Nuk ishte kjo ajo qĂ« na priste pĂ«rtej kĂ«saj jete. Motra ime do tĂ« mbetej po ajo qĂ« ishte. Ndryshimi do tĂ« ndodhte tek ne tĂ« tjerĂ«t. Nuk do tĂ« kishim mĂ« nevojĂ« tĂ« minimizonim realitetin e gjendjes sĂ« saj apo ta justifikonim atĂ« pĂ«rmes njĂ« adhurimi tĂ« kotĂ« tĂ« vuajtjes. Ne do ta pranonim motrĂ«n time pikĂ«risht ashtu siç ishte. Dhe kjo Ă«shtĂ« pĂ«rsosmĂ«ria drejt sĂ« cilĂ«s ne duhet tĂ« synojmĂ«.
Shkruar nga Helen Andrews, pĂ«r âWashington Postâ
The post Rrëfimi i një motre: Cili është kuptimi i vuajtjes? appeared first on Gazeta Si.











