Prokurorët argumentuan se të dyja gratë kishin drejtuar një skemë shumëvjeçare në të cilën manipuluan ndjekësit – shumë prej tyre viktima të traumave seksuale – për të bërë atë që ato urdhëronin.

Sipas prokurorëve, Daedone, 57 vjeç, dhe Cherwitz, 44 vjeç, përdorën abuzim ekonomik, seksual dhe psikologjik, frikësim dhe indoktrinim për të detyruar anëtarët e OneTaste të kryenin veprime seksuale që i konsideronin të pakëndshme ose të neveritshme, si për shembull marrëdhënie seksuale me investitorë ose klientë të mundshëm.

Të dyja u thoshin ndjekësve se këto veprime ishin të nevojshme për të arritur “liri” dhe “ndriçim” dhe për të treguar përkushtimin ndaj parimeve të organizatës.

Prokurorët thanë gjithashtu se udhëheqësit e OneTaste nuk ua paguanin fitimet e premtuara anëtarëve që u shndërruan në punëtorë dhe madje i detyronin disa prej tyre të hapnin karta të reja krediti për të vazhduar ndjekjen e kurseve të kompanisë.

Prokurorja amerikane Nina Gupta tha në deklaratën përmbyllëse javën e kaluar se të pandehurat “ndërtuan një biznes mbi shpinën” e viktimave që “u dhanë gjithçka”, përfshirë “paratë, kohën, trupin, dinjitetin dhe në fund mendjen e tyre.”
“Vendimi i jurisë i ka zbuluar Daedone dhe Cherwitz për çfarë janë në të vërtetë: mashtruese që shfrytëzuan viktima të pambrojtura duke u premtuar fuqizim seksual e mirëqenie, vetëm për t’i manipuluar që të punonin e të ofronin shërbime për përfitimin e tyre,” tha Joseph Nocella, Prokurori Amerikan për Qarkun Lindor të Nju Jorkut.

Ekipi i mbrojtjes së Daedone e paraqiti atë si një “sipërmarrëse feministe që theu barriera” dhe që krijoi një biznes unik rreth seksualitetit dhe fuqizimit të grave.

Avokatja e Cherwitz, Celia Cohen, argumentoi se dëshmitarët që dhanë dëshmi nuk ishin detyruar të bënin asgjë. Kur nuk u pëlqente më organizata apo donin të provonin gjëra të tjera, ajo tha, thjesht largoheshin.

“Pavarësisht se çfarë mendoni për OneTaste dhe atë që ata bënin, ato vetë e zgjodhën. E dinin për çfarë bëhej fjalë,” tha ajo në deklaratën përmbyllëse. “Fakti që pendohen për veprimet që bënë kur ishin më të reja nuk është provë për një krim.”

Avokatët e të pandehurave thanë se klientet e tyre mbajnë qëndrimin e pafajësisë dhe do të apelojnë.
“Jemi thellësisht të zhgënjyer me vendimin e sotëm,” thanë ata në një deklaratë të hënën. “Ky rast ngre çështje të shumta ligjore të reja dhe komplekse që do të kërkojnë shqyrtim nga Gjykata e Apelit të Qarkut të Dytë.”

Çfarë ishte OneTaste?

Daedone e bashkëthemeloi OneTaste në San Francisko në vitin 2004 si një lloj komune vetëndihme që e shihte orgazmën femërore si çelës për mirëqenie seksuale, psikologjike dhe lidhje ndërpersonale.
Qendra e filozofisë së saj ishte “meditimi seksual”, që konsistonte në stimulim manual të grave nga burrat në një mjedis grupor.

Kompania pati mbulim pozitiv nga mediat gjatë viteve 2010 dhe hapi shpejt degë nga Los Anxhelesi deri në Londër. E përshkruar si një ndërmarrje e avancuar që theksonte kënaqësinë seksuale të grave, ajo gjeneronte të ardhura përmes kurseve, mentorimeve, dhe shërbimeve të tjera seksuale me pagesë.

Daedone shiti pjesën e saj në kompani në vitin 2017 për 12 milionë dollarë – një vit përpara se praktikat e marketingut dhe punës së OneTaste të viheshin në shënjestër të hetimeve.

Pronaret aktualë të kompanisë, që tani është riemërtuar si Institute of OM Foundation, kanë thënë se puna e saj është keqinterpretuar dhe se akuzat ndaj ish-drejtuesve janë të pajustifikuara.

Ata këmbëngulin se pëlqimi seksual ka qenë gjithmonë një shtyllë e organizatës. Kompania nuk iu përgjigj menjëherë një kërkese për koment përmes emaili.

Top Channel

The post Detyronin vajza të reja të kryenin marrëdhënie me investitorë, dënohet kompania e “mirëqenies seksuale” first appeared on JavaNews.al.

Nga Skënder Minxhozi/

Komisioni Qëndror i Zgjedhjeve njoftoi se ka anulluar pushimet verore pas kalimit në rinumërim të disa qarqeve kryesore. Kryekomisioneri Ilirian Celibashi tha gjithashtu se nuk nevojiten fonde shtesë për të rinumëruar votat në Tiranë, Fier e Dibër pasi janë kursyer 3 milion euro nga procesi i votimit në diasporë. Në këtë mënyrë mesi i gushtit do e gjejë KQZ në procesin e rinumërimit, duke e shtyrë drejt fundit të verës certifikimin e rezultatit të zgjedhjeve. Shqipëria s’do të njohë rezultatin e zgjedhjeve të mbajtura në pranverë deri në fund të verës. Tipike shqiptare kjo dukuri e shëmtuar më shumë se 30 vjeçare!

Opozita po turret drejt rinumërimit të votave në disa qarqe kryesore, në abuzim me të drejtën përkatëse që i jep Kodi Zgjedhor. Ashtu siç sugjeronte me të drejtë një koleg së fundi, kjo taktikë bllokimi e shtyrjeje duhet të ketë edhe një përgjegjësi të caktuar nga pas. Nëse kontestohet vetëm për të kontestuar, ndërkohë që shifrat nuk lëvizin, duhet të ketë një penalitet për atë palë që e abuzon këtë të drejtë. Zgjedhjet kombëtare nuk mund të mbahen peng për arsye grupi apo paneli politik.

Strategjia e opozitës synon në këto kushte të arrijë disa objektiva të brendshme, kuptohet duke shpërfilur gjithçka që mund të konsiderohet si interes publik apo kombëtar. Së pari Berisha kërkon që përmes mbajtjes “gjallë” të debatit për standartin e zgjedhjeve, të anashkalojë dhe anullojë çdo tendencë diskutimi e debati brenda PD në lidhje me përgjegjësinë e tij personale në  rezultatet e 11 majit. “Neni Basha” i cili e nxjerr jashtë zyrës së kryetarit Doktorin, është një çengel procedural që përflitet se do të përdoret nga zyrtarë të caktuar në PD sapo rezultati zgjedhor të jetë shpallur zyrtarisht nga KQZ. Berisha nuk do të donte kurrsesi që kjo andrallë statutore apo edhe debate e pakënaqësi të individëve të ndryshëm në parti, të vendosin sadopak në rrezik pozitën e tij dominuese në PD. Jo më kot avokati i tij kërcënonte pak ditë më parë me përplasje fizike ata që do t’i binin në qafë “shpëtimtarit të partisë”!

Së dyti, edhe kjo e lidhur me fatin e Berishës, PD po kërkon që përmes rinumërimeve të largojë edhe debatin tjetër më të gjerë, atë të forumeve drejtuese partiake për humbjen madhështore ku e futën opozitën shqiptare. Listat e mbyllura qenë produkti i një vizioni të bunkerizuar që Berisha ka për forumet drejtuese të partisë. Përgjegjësia e këtyre forumeve për lënien rrugëve të mbi 200 mijë votave, është një temë që normalisht duhet të kishte provokuar një debat të fuqishëm të brendshëm të cilin në PD po mundohen ta bllokojnë me çdo kusht. Dhe karta më e përdorur në këto raste dihet cila është: Na vodhën!

Së treti, ndërtimi i një teoreme për trukimin e zgjedhjeve do të shërbente si karburant për të rianimuar sadopak votuesin opozitar, i cili ndodhet tashmë i demotivuar, në një depresion psikologjik të cilit nuk i shihet fundi. Gjetja e ndonjë parregullsie brenda kutive të rinumëruara do t’i jepte një grimë shpresë dhe fuqi tezës se zgjedhjet u fituan, por Rama përvetësoi fitoren!

Ka një kundër-argument megjithatë në gjithë këtë strategji “tërhiq e mos e këput”. Është bumerangu që krijohet objektivisht kur paditë dhe ankimimet verifikohen dhe rezultati nuk ndryshon. Gjatë këtyre javëve pas 11 majit Berisha dhe zyrtarët më të lartë të PD kanë shpenzuar shumë kohë dhe energji për të artikuluar akuza të rënda dhe skualifikuese për procesin elektoral. Treni bullgar është një togëfjalësh i përdorur gjerësisht në kriticizmin e opozitës ndaj zgjedhjeve. Megjithatë asnjë provë konkrete nuk ka filtruar deri më sot nga mbi 5000 kutitë e votimit në të gjithë territorin në lidhje me këtë akuzë, edhe pse me mundësitë që ofron sot teknologjia celularët dhe kamerat e çdo tipi e formati filmojnë gjithçka që ka të bëjë me jetën tonë të përditshme.

Edhe akuza tjetër, ajo e mungesës së 130 mijë fletëve të votimit, u pa nga hapja e kutive të Vlorës se kishte qenë një boshllëk procedural, e jo një vakuum i vërtetë që nënkupton manipulim dhe modifikim të rezultatit.

Sali Berisha e di fort mirë se duke kërkuar rihapjen e procesit në qarqet e mëdha, thjesht po shtyn certifikimin final të zgjedhjeve. Ai e di se po kërkon në vendin e gabuar për provat e manipulimit. Prej kohësh që tashmë s’mbahen mend, zgjedhjet shqiptare nuk e kanë të keqen brenda kutive të votimit. Zgjedhjet tona nuk blihen ose shiten ditën e zgjedhjeve, as kutitë nuk hapen dhunshëm për t’u mbushur me fletë votimi. Gjithçka ndodh shumë më herët. Atëhere kur palët dalin e blejnë nëpër fshatra e qytete me para në dorë, vende pune apo oferta të tjera ekonomike. Dhe në këtë pikë opozita ka qenë e paaftë të krijojë me vota konkrete e të qarta mozaikun e vjedhjes së zgjedhjeve në 11 maj.

Rezultati elektoral i radhës nuk le shumë vend për të manovruar me akuzat e vjedhjes e manipulimit. 33 mandate distancë mes palëve kryesore janë një greminë që nuk mund ta mbushë asnjë akuzë apo listë akuzash. Vullneti i votuesit ka qenë i qartë, detajet dhe ngjarjet sporadike nuk mund ta tjetërsojnë një humbje të rëndë dhe të pakthyeshme politike e elektorale. Duke rihapur kutitë pa gjetur në to atë që do të dëshëronte të gjente (përveç firmave të komisionerëve të vet) Berisha do të kishte në fund të sezonit veror një argument më pak për vjedhjen e zgjedhjeve. Një argument me pak, por një bumerang më shumë…

The post Bumerangu ndodhet brenda kutive first appeared on JavaNews.al.

Nga Skënder Minxhozi/

Katër djem (jo edhe aq) të rinj vinin vërdallë nëpër Shqipëri dhe emigracion gjatë fushatës së fundit të 11 majit. Disa prej tyre kishin qenë aktivistë politikë në të shkuarën, njëri edhe deputet. Pakkush nga votuesit e kuptonte se çfarë përfaqësonin politikisht dhe me gjasë ende s’kanë lexuar asnjë rresht nga programi i tyre. Dinë se ata janë kundër Ramës dhe Berishës.

Pak shqiptarë patën kohë t’i kuptojnë partitë e reja deri në 11 maj. Jo si persona, por si projekte politike. E megjithatë Lapaj, Shehaj, Shabani e Qori morën plot 164 mijë vota, bashkë me treshen Basha-Alibeaj e Shehi. Një e katërta e votave opozitare në 11 maj u hodh jo për ASHM-në e Berishës, Metës e Mediut por për parti që kandidonin për herë të parë në zgjedhje. Një mal me vota që në katër vite firuan nga thesi i madh i votave anti-qeveri, për shkak levizjesh e partish të ngritura me nxitim, me pak financa dhe me fare pak njohje në opinionin publik. Pa shumë shaka në rrethet mediatike qarkullon një batutë e cila sfidon këdo të gjejë numrat dy në partitë e Lapajt, Shehajt e Qorit. Me siguri mbi 95% e shqiptarëve nuk jua dinë emrat!

Nëse kërkojmë të kuptojmë 11 majin, nuk mund ta minimizojmë kurrsesi rezultatin final vetëm tek “vjedhje, vjedhje, vjedhje…”. Nxitimi i Berishës dhe Metës për t’ja faturuar humbjen e tyre e madhe personale dhe të shtrirë pothuajse në të gjithë hartën e vendit, vetëm rolit manipulues të qeverisë. Kjo është një alibi e cila ka mërzitur tashmë edhe vetë elektoratin e djathtë, i cili ka 12 vjet që pret që këta kalorës të vjetër të politikës të nxjerrin më në fund nga cilindri kartën magjike që do të çojë në opozitë Edi Ramën.

Ajo që ka ndodhur në vend të fitores së premtuar, është një refren qaraman që fillon në mëngjes e nuk shuhet as në darkë, madje edhe në studiot gjithashtu qaramane që vajtojnë zgjedhjet. Gjuetia e momentit quhet “gjej votat e vjedhura”, duke mohuar njëherësh “votat e humbura për fajin e shefave”! Askush nuk i kërkon sot fjala vjen Berishës llogari përse nuk i ruajti dot votat. Edhe pse ishte vetë shefi i opozitës siguronte të madh e të vogël se kësaj radhe Rama s’kishte nga ja mbante pasi ai i kishte siguruar votat e shqiptarëve.

Pyetja që studiot televizive opozitare dhe media tjetër pranë PD e PL refuzon ta bëjë është “pse nuk jepni dorëheqjen për shkak se nuk i ruajtët votat”?! Sepse e sigurt është që dikush duhej të kishte ikur tashmë. E thotë edhe “neni Basha” që Berisha e instaloi në statutin e partisë duke e shoqëruar me ironi dhe thumba për paraardhësin e tij. Si e do dorëheqjen, për shkak se nuk mblodhe vota mjaftueshëm, apo për shkak se pasi i mblodhe nuk dite t’i ruash?! Do ikësh si i pabesueshëm për elektoratin, apo si i pazoti të ruash kutitë e tua?! Këto janë pyetjet që s’i bën askush sot, por që janë thelbi i humbjes së 11 majit.

Leximi që nxjerrin në pah shifrat tregon se përveç rastit të PS, e cila ka ruajtur kuotat si një parti e vjetër dhe si forca politike më e madhe e tranzicionit (mori mbi 850 mijë vota), pala tjetër përballë, ajo e PD-PL ka rënë zhurmshëm duke humbur 250 mijë vota krahasuar me 2021. Dyshja Berisha-Meta që janë parë si formati elektoral më dinamik dhe si rreziku më i madh për PS, rezultuan të jenë një tollumbace e shfryrë në raport me sfidën ndaj pushtetit.

Gjysëm milioni vota (529 mijë egzaktësisht) nuk janë pak për të kaluar një katërvjeçar të qetë në opozitë, por janë krejt të pamjaftueshme për të synuar qeverisjen. Dhe PD-LSI synimin kryesor kanë pushtetin,  të paktën kështu na kanë thënë deri më sot.

Puna është se trashëgimia politike dhe elektorale e këtyre dy siglave të mëdha të politikës shqiptare ndodhet sot nën trysninë e erozionit nga ajo që mund të shihet si një luftë brezash në elitën politike të vendit.

Nuk ishin vetëm Lapaj, Shehja e Qori problemi i Sali Berishës e Ilir Metës në 11 maj. Janë edhe politikanët e rinj, ata që nuk janë përlyer me servilizmin ndaj shefave të djeshëm ose të sotëm dhe që e bëjnë të qetë gjumin në darkë, pa frikën e ndonjë kontrolli të BKH në shtëpi.

Konkretisht, Jorida Tabaku dhe Ilir Alimehmeti kanë marrë të dy së bashku në qarkun Tiranë në 11 maj plot 38.5 mijë vota. Ndërkohë i gjithë koalicioni ASHM ka marrë në Tiranë 164 mijë vota. Vetëm dy kandidatë të listës së hapur kanë marrë çerekun e votave të të gjithë opozitës së vjetër në kryeqytet!

Nuk ka tregues më të qartë se ky, se efekti gërryes ka funksionuar së jashtmi, por ka qenë prezent edhe brenda elektoratit të PD e PL. Së bashku me partitë e reja, kandidatët e rinj brenda PD janë sfida reale ndaj brezit të vjetër të politikanëve demokratë që vijojnë t’i shkojnë pas qorrazi Doktorit. Nuk ka një masakër qeveritare në zgjedhjet e majit, ka një masakër brezash në rradhët e opozitës së vjetër shqiptare që nuk di ta shohë humbjen në sy dhe ta pranojë.

The post Masakër qeveritare apo masakër brezash?! first appeared on JavaNews.al.

Nga Skënder Minxhozi/

Ishte e para që dikur mbante qëndrim sa herë që Shqipëria kalonte një situatë delikate, ndërsa sot është ndër të fundit që shprehet për zgjedhjet parlamentare. Qeveria e Shteteve të Bashkuara të Amerikës ka mbajtur më në fund qëndrimin zyrtar ndaj procesit zgjedhor të dy javëve më parë dhe e ka bërë këtë përmes një urimi. I vetmi element që zbulon sesi i ka lexuar Uashingotin zgjedhjet e fundit shqiptare. “Urojmë popullin e Shqipërisë për zgjedhjet parlamentare dhe presim të vazhdojmë partneritetin tonë të ngushtë me Shqipërinë”, shkruan ambasada.

Një telegram më shumë sesa një analizë dhe qëndrim i zgjatur zyrtar. Një frazë e shkurtër krejt në kontrast me deklaratat zyrtare të zgjedhjeve të shkuara, ku kishte mesazhe për të gjitha palët, fituesit dhe humbësit, por edhe për cilësinë e procesit dhe vërtetësinë e rezultatit.

Këtë radhë, si për të provuar se asgjë nuk është më si më parë pas 20 janarit, administrata Trump mjaftohet me një urim të shkurtër, duke mos hyrë qëllimisht në thelbin e procesit zgjedhor, për të mos krijuar dinamika të caktuara brenda politikës shqiptare, e cila e priste me padurim këtë qëndrim prej ditësh.

Së pari, nëse do të kishte rezerva për zgjedhjet e 11 majit, SHBA nuk do të uronin, por do të mbanin një qëndrim tjetër. Më të ashpër, ose mund ta kalonin me heshtje atë që ndodhi në Shqipëri ditën e zgjedhjeve. Në këtë prizëm opozita nuk ka marrë atë që priste nga qëndrimi amerikan për zgjedhjet. Ashtu siç nuk mori as heqjen e statusit non grata për Berishën apo ndonjë mesazh mbështetjeje para zgjedhjeve.

Në anën tjetër Rama mund të jetë i kënaqur me faktin se pala amerikane shprehet se “presim të vazhdojmë përtneritetin tonë të ngushtë me Shqipërinë”. Një mesazh jo edhe aq i koduar e i vështirë për t’u kuptuar, se amerikanët presin vijimësinë e jo diçka tjetër. SHBA njeh rezultatin dhe pret të vijojë bashkëpunimin me qeverisësit!

Edhe një element i fundit: SHBA po na fton në mënyrë të përsëritur që ta heqim nga roli i arbitrit suprem që i kemi dhënë këto 30 vjitet e fundit. E ka bërë këtë duke heshtur praktikisht për çdo ngjarje, krizë apo përplasje që është konsumuar në Shqipëri pas ardhjes në detyrë të presidentit Trump. E ka bërë duke anuluar praktikisht të gjitha programet e asistencës, siç ka bërë në gjithë botën, duke hequr mbështetjen deklamative për drejtësinë e re dhe SPAK dhe duke heshtur gjatë gjithë fushatës së fundit zgjedhore.

SHBA po na thotë se nuk dëshëron më të jetë dera ku trokasim në çdo orë të ditës dhe natës sa herë që e bëjmë lëmsh vendin tonë. Është një vendim i drejtë që na vjen përmes një dekarate për zgjedhjet që ashtu siç është, e shkurtër, telegrafike dhe pa detaje e qëndrime mes rreshtash, na jep mesazhin madhor se kohët kanë ndryshuar e se duhet ta gjejmë tjetërkund gjyqtarin suprem të dikurshëm. Ndoshta më mirë kështu, pasi po na ftojmë të piqemi më në fund.

The post Amerika foli…dhe uroi! first appeared on JavaNews.al.

Nga Ergys Mërtiri

Kur 3 vjet e gjysëm më parë Berisha nisi foltoren për të marrë PD-në kam qenë i sigurt se kjo do të ishte katastrofë për opozitën. I kam dalë kundër që ditën e parë kësaj aventure, pasi, siç edhe e kam thënë e shkruar asokohe, jo vetëm që nuk do ta shpinte kurrë opozitën në fitore, por përkundrazi, do ta zhyste PD-në në një rrugë pa kthim drejt shndërrimit në një garnizon të mjerë militantësh agresivë që i gafurren gjithë botës në mllef e dëshpërim për pamundësinë e thellë për të qenë konkurrues.

Rezultati i sotëm nuk ma përkëdhel aspak sedrën e bastit të fituar, pasi ky lloj basti është, së pari shumë i parashikueshëm, dhe së dyti, kurrsesi i urueshëm, për pasojën që sjell. Për më tepër, jam i qartë që rezultati nuk do të sjellë as reflektim dhe shumica e atyre që humbën do vazhdojnë ti bien murit me kokë.

Kjo është natyra e militantit. Sa më e fortë të jetë goditja që ha, aq më shumë këmbëngul tek e vetja. Kjo është arsyeja pse sot, shumë prej tyre duken akoma edhe më të vendosur në mbrojtje të Berishës, dhe akoma edhe më agresivë e histerikë kundër atyre që thonë të vërtetën për të.

Të keqen e të verbërve! Një dijetar thoshte dikur se dijen e mësoi prej tyre: ata nuk e hedhin kurrë një hap pa testuar tokën mirë me këmbë nëse ka ndonjë pengesë. Militanti është nga ata lloj të verbërish që vrapon i sigurt drejt murit dhe nuk ndalet as kur thyen kokën pas tij.

Pikërisht, ky është ustallëku i Berishës. Duke ua njohur fort mirë kokën, i përdor e manipulon ata si ti vijë për mbarë, i bindur se nuk do ta zhgënjejnë kurrë.

Kur Berisha propozoi në statut nenin Basha, një sanksion që shkarkon automatikisht kryetarin e partisë në rast humbjeje, pavarësisht nëse zgjedhjet janë të grabitura, dikush mund ta ketë ngrënë karremin duke besuar se ai e ka zeriozisht, sepse do përballet me këtë vendim sapo të vijnë zgjedhjet.

Në fakt, ai e ka ditur më mirë se kushdo se asnjë problem nuk do ketë për ta shkelur atë çfarë vetë ka premtuar e sanksionuar në sy të të gjithë shqiptarëve. Sepse ai i njeh shumë mirë krijesat e veta dhe i manipulon si të dojë.

Sot në PD, jo vetëm që askush nuk i kërkojnë zbatimin e statutit, por kush e përmend këtë shihet si tradhtar që i shërben Ramës duke penguar “luftën për votën e lirë”.

Para zgjedhejve, shumë berishistë (përfshi këtu edhe miq të mi) më thonin se, duke mbështetur partitë e reja po coptoja votën e opozitës e për rrjedhojë po ndihmoja Ramën. Unë iu thoja se partitë e reja vetëm i shërbejnë opozitarizmit, sepse:

1. Nxjerrin në zgjedhje edhe votues që nuk do votonin kurrë për Berishën, çfarë rrit në tërësi votat kundër Ramës.

2. Krijon premisën për largimin e Berishës dhe reformimin e PD-së, çfarë është e vetmja mënyrë që mund të sjellë përmbysjen e Ramës. Në kushtet kur Berisha nuk fiton dot, vota për të vetëm sa i zgjat jetëgjatësinë pengmarrjes së PD-së, e për pasojë zgjat jetëgjatësinë e Ramës në pushtet.

E megjithëse rezultati i zgjedhjeve provoi se Berisha nuk kishte asnjë shans për të fituar (ndërkohë që vendi humbi një shans për t’i hapur rrugë rinovimit të opozitës duke e dërguar Berishën në pension), sot askush nga militantët e tij nuk del të dhotë se kanë gabuar.

Përkundrazi, shumica prej tyre janë bërë edhe më agresivë e histerikë duke sulmuar e akuzuar (shpesh me shpifje nga më të turpshmet) këdo që i kërkon Berishës të mbajë përgjegjësi.

Ky është fati i pashmangshëm i një partie që nuk pranon ndryshimin. Sa më shumë humbet aq më radikale bëhet, e sa më shumë radikalizohet aq më shumë humbet. Derisa një ditë shndërrohet në një grusht njerëzish të egërsuar në luftë me mullinjtë e gjithë botës.

The post Sa më shumë humbasin, aq më radikalë bëhen dhe iu vërsulen njerëzve duke i akuzuar se po i shërbejnë Ramës first appeared on JavaNews.al.

Nga Skënder Minxhozi/

Rrallë herë distanca mes palëve në një proces zgjedhor ka qenë kaq e qartë dhe e panegociueshme. Plot 33 mandate parlamentare ndajnë sot dy partitë më të mëdha të vendit pas zgjedhjeve të 11 majit. Me këtë raport forcash mund të krahasohen vetëm zgjedhjet e dekadës së parë të pluralizmit, ato të viteve 1992-1997, kur gara nuk qe thjesht stafetë pushteti por përmbysje e vërtetë në dy kontekste shumë të vështira dhe komplekse.

Ky rezultat e ka bërë edhe më dramatike se më parë situatën brenda opozitës kryesore. Nëse Lulzim Basha e Monika Kryemadhi fitonin 63 mandate në vitin 2021, sot opozita e Berishës e Metës ka vetëm 50 të tillë. Një realitet shifrash që e ka bërë agresiv dhe mohues Sali Berishën dhe besnikët rreth tij, teksa Komisioni Qëndror i Zgjedhjeve po vijon të certifikojë rezultatet në 12 qarqet.

Një Berishë që diku shfaqet i qetë e në humor, e diku kërcënues e sfidues, është profili i kreut të vjetër të opozitës pas 11 majit. Dikush e sheh këtë qëndrim si një teatër të momentit pas të cilit fshihet kënaqësia për mandatet e fituara. Dikush tjetër e konsideron si një qëndrim të dyzuar për shkak të vështirësisë ku ndodhet, me një situatë të dobësuar në Kuvend dhe një proces gjyqësor që po përgatitet të fillojë ndërsa statusi non grata mbetet i palëvizur. Gjithsesi është një Berishë tjetër ky nga ai që pamë gjatë fushatës që sapo u mbyll.

Edhe për shkak të udhëzimeve e strategjisë së konsulentëve amerikanë Sali Berisha u soll gjatë fushatës pa gjuhën e helmatisur që përdor rëndom sa herë që ka zgjedhje. Ai u kthye në “origjinë” sapo rezultati nisi të marrë formë, duke përdorur ndaj Ramës e të tjerëve gjuhën e zakonshme me pullë të kuqe, kërcënimet, sharjet e fyerjet më të rënda. U rikthye në Berishën që gjithmonë kemi njohur, ofensiv, arrogant dhe shpërfillës.

Kishte shumë arsye që e shtynë Doktorin të ndjekë një trajektore të qetë para zgjedhjeve. Përtej këshillave të Lacivitas e të tjerëve, ai qëndroi stoik në shpresën për të marrë një sinjal çfarëdo nga Uashingtoni. Pagoi miliona dollarë që t’i vinte një ftesë, një heqje e statusit non grata apo një mesazh nga dikush pranë Donald Trump. Premtoi gjithçka, shmangu epitetet e sharjet për Edi Ramën edhe kur ai e quante “buf” dhe “kënetë”, i futi në sirtar përkohësisht kërcënimet. Një Berishë model, në një moment shumë delikat, ku fitorja dhe disfata qëndronin ngjitur me njëra-tjetrën. Një Berishë që tejkaloi vetveten dhe duroi me gojën mbyllur e veshët hapur drejt Amerikës.

Post-12 maji, kur votat e Vorës në fillim e më pas ato të të gjithë territorit nisën t’i japin formë një humbjeje epokale, shënuan një rikthim të fortë në origjinë. U rishfaq Berisha i akuzave “fantastiko-shkencore”, i marrjes nëpër gojë të gjithkujt e gjithçkaje, i tezave më të pamendueshme të cilat si zakonisht i vijnë në vesh nga qytetari dixhital. Mbi të gjitha u rikthye mes nesh Doktori që nuk e di çfarë është dorëheqja dhe reflektimi, autokritika dhe të tërhequrit pas. Tani nuk është më politikan por misionar. Zgjidhje më praktike për të përjetësuar veten në zyrën e kryetarit nuk do ta gjente as Lacivita megjithë stafin e Trumpit, edhe sikur të mendoheshin një muaj rresht!

Berisha po përpiqet t’i japë një përmasë mistike karrierës së tij politike në kushtet e një humbjeje të thellë e të pafalshme. Po i thotë shqiptarëve se nuk është më një politikan që ecën sipas rregullave të lojës, por një misionar që i bindet vetëm Zotit. Me fjalë të tjera po i thotë atyre që e votuan dhe ne të tjerëve se pas kësaj humbjeje të rëndë që pësoi në 11 maj do të ndodhin dy gjëra: e para nuk do të dorëhiqet nga posti i kreut të PD dhe e dyta ai nuk do t’i bindet më statutit të partisë dhe logjikës që thotë se humbësi largohet, por do ta trajtojë veten si një rast krejt special, që tejkalon normat partiake dhe sfidon në heshtje lumin e thirrjeve për largim.

Me këtë qasje Berisha hedh në koshin e plehrave edhe nenin e famshëm të largimit të kryetarit të partisë pas humbjes së zgjedhjeve, të cilin dikur e quante me shpoti “neni Basha”. Nuk dihet nëse do të bjerë dakord të paktën që ta quajë këtej e tutje atë pikë të statutit “neni Berisha”!

Sjellja e Sali Berishës pas 11 majit është një kapje me thonj pas karriges, jashtë kohe, jashtë logjike dhe jashtë të gjitha rregullave e kanuneve që mbajnë në këmbë një forcë politike demokratike në një sistem demokratik standartesh. Nëse në fushatë u përmbajt njëfarësoj që të mos rrëshqiste në formatin klasik shumëvjeçar që na ka mësuar të shohim, sot nuk ka më asnjë faktor madhor që ta përmbajë të mbyllur e të ndrydhur absurdin që gjallon brenda Berishës dhe stafit të tij të ngushtë në lidhje me zgjedhjet dhe kapjen e PD.

Kush mendon sot se Berisha është një njeri i lumtur me rezultatin që arriti në 11 maj mund të jetë duke u gabuar rëndë. Shifra e 50 deputetëve arrin t’i fusë brenda thesit të gjithë besnikët që Berisha do të donte t’i kishte me vete “për ditë të keqe” pas vetes, por kjo shifër përfaqësimi është mjaft anemike për të pasur një peshë politike të dorës së parë në politikën shqiptare dhe institucionet që rrjedhin prej saj. Edi Rama ndodhet shumë pranë shifrës magjike 84 në Kuvend, e cila i siguron votimin e ligjeve me shumicë të cilësuar. Nëse fjala vjen PS do të kishte marrë rezultatin e vitit 2021, pra 74 mandate, votat e PD do të ishin esenciale për çdo konsensus të këtij niveli. Në anën tjetër, katër deputetë të partive të reja, pa llogaritur 3 mandatet e PSD të Doshit, janë një hapësirë votash mbi të cilat Doktori nuk ka kontroll dhe influencë, çka e bën edhe më kompleks pozicionin e tij në parlament.

Me 50 deputetë në katër vitet e ardhshme ai do të ketë mjaftueshëm karburant për të thirrur nën armë mbështetësit e tij të hënave kur thirret në SPAK, por nuk do të ketë shumë peshë për të ushtruar influencën që do të donte të kishte në pallatin e politikës. Aq më pak për të ushtruar mjaftueshëm presion mbi drejtësinë në një moment shumë delikat për të e familjarët e tij. 11 maji ofroi një listë të mpakur mandatesh, prej nga rrjedh edhe pozita e vështirë e Berishës sot, kur po i kërkohet largimi edhe nga kandidatët që futi në listat e deputetëve.

Ky realitet do ta bëjë Berishën edhe më pak elastik e të hapur në kushtet e reja ku ndodhet. Ajo që vjen për PD është edhe më e keqe sesa ajo që kemi parë deri para zgjedhjeve të 11 majit. Prandaj 12 maji është momenti që dikush, dikur dhe diku brenda Partisë Demokratike të ngrihet e të flasë duke e parë në sy Berishën, për t’i thënë se po e fut partinë në një rrugë pa krye, duke mos dhënë dorëheqjen.

Pasi mori vetëm 7 bashki nga 61 të tilla në zgjedhjet lokale të dy viteve më parë, pasi e mpaku opozitën duke provokuar lindjen e një gjysëm dyzine partish të reja opozitare që duhej të ishin parimisht aleatet e PD, pasi mori 13 deputetë më pak se Basha në 11 maj, Sali Berisha po thotë sot se s’ka ndërmend të largohet nga kreu i PD. Mjafton vetëm post-12 maji për t’i thënë “mjaft” mbretërimit të pambaruar të Doktorit të salduar në karrigen e kryetarit!

The post Berisha i 12 majit është lajmi më i keq për opozitën first appeared on JavaNews.al.

Prokurori Vladimir Mara ka zbuluar detaje të reja mbi operacionin e gjerë antidrogë, ku rezulton se janë përfshirë edhe dy efektivë policie dhe një avokat. Sipas tij, njëri nga policët dyshohet se ka qenë pjesë e një grupi të strukturuar kriminal, ndërsa tjetri është i përfshirë në akte korruptive. Njëri ka punuar në Policinë Kufitare, tjetri ka qenë shef seksioni.

Nga ana tjetër, avokati akuzohet për ndikim të paligjshëm në disa zyrtarë të lartë, përfshirë edhe figura brenda sistemit të drejtësisë.

The post Operacioni antidrogë: Një avokat ka ndërhyrë te zyrtarët e lartë, dy policë janë pjesë e grupit kriminal! first appeared on JavaNews.al.

Nga Skënder Minxhozi/

Orët e para të të hënës kanë sjellë turma të mëdha entuziaste në rrugët e Bukureshtit me flamuj rumunë dhe ato të Bashkimit Evropian në duar. Kryetari i bashkisë së Bukureshtit Nikoshur Dan, një politikan centrist dhe proeuropian ka triumfuar me tetë pikë diferencë ndaj kundërshtarit të tij Xhorxh Simion në garën për poltronin e presidentit. Simion, një nacionalist i ashpër dhe euroskeptik i bindur u mundua të fitojë betejën duke kopjuar fushatën amerikane të Donald Trump dhe duke u akuzuar në mënyrë të përsëritur si i afërt me Vladimir Putin.

E gjitha kjo perspektivë e zymtë ka rënë pas fitores së Dan dhe forcave properëndimore që i ngritën lart kuotat e tij elektorale pas raundit të parë të votimeve. Zgjedhjet rumune ishin vetëm testi politik i radhës në një Europë të futur në kaos nga lufta në Ukrainë, qëndrimi ndaj Rusisë dhe pozicionimi ndaj linjës së re politike e tregëtare të Donald Trump në SHBA. Më parë në këtë test brenda kontinentit e kishte kaluar Gjermania, ku e djathta proeuropiane e Friedrich Merz kishte mundur të ndalë valën elektorale të AFD të ekstremit të djathtë.

Këto dy procese elektorale nuk janë të vetmet të mbajtura nën një klimë presioni që vjen nga pasojat e epokës së re ku kanë hyrë Shtetet e Bashkuara të Amerikës pas zgjedhjes së Donald Trump, e që përzihet me një listë të gjatë krizash sociale, kulturore apo identitare brenda kkontinentit të vjetër. Europa e sotme ka vite që e vuan praninë e Trump në zyrën më të rëndësishme të botës, një marrëdhënie e vështirë që ka nisur qysh në mandatin e parë të Trump në vitin 2016.

Vetëm një javë para zgjedhjeve të shkurtit në Gjermani, zv.presidenti amerikan J.D Vance mbajti një fjalim në Mynih, ku ai sulmoi me terma të ashpër të gjitha demokracitë evropiane, politikat ekonomike e sociale të BE dhe politikën e saj të jashtme. Fjala e J.D Vance kishte si sfond sulmet e ethshme të manjatit miliarder Elon Musk, i cili ndërhyri në mënyrë të hapur në procesin zgjedhor gjerman, duke u rreshtuar pro partisë së ekstremit të djathtë AFD. Vështirë se mbahet mend një sulm më i organizuar dhe i hapur i një demokracie ndaj një vendi tjetër sovran e demokratik në prag të një procesi tejet delikat për të ardhmen e vendit.

E megjithatë AFD nuk mundi të marrë pushtetin. Në të kundërt, siç duket edhe nga presioni amerikan, ajo u skedua në 2 maj nga Zyra federale për Mbrojtjen e Kushtetutës si një parti ekstremiste. Një vendim që nuk u ndryshua edhe pas deklaratës së Sekretarit të Shtetit Rubio, se kjo ishte një  “tirani e maskuar”, ndërsa zv.presidenti Vance u shpreh se “Muri i Berlinit i ringrit”. Kaq i fortë ishte reagimi gjerman, sa këtë e ndjeu edhe Tesla me makinat e saj elektrike, shitjet e të cilave ranë në shifra 70-80 përqind në Gjermani dhe të gjitha vendet kryesore evropiane.

Ardhja e Donald Trump në Shtëpinë e Bardhë në 20 janar të këtij viti i dha hov një fushate të vërtetë botërore të “ndreqjes së hesapeve” majtas-djathtas, në Evropë e Azi, me miq e armiq. Shpallja e linjës së re diplomatike të mosndërhyrjes (siç u pa me Gjermaninë, një sjellje e pjesshme e selektive), si dhe nisja e një lufte panbotërore me tarifat doganore, e futën Presidencën Trump në një sfidë që praktikisht përfshiu aleatë dhe kundërshtarë. Të gjithë bashkë nën goditjen e Donaldit që kërcënoi Groenlandën me pushtim, që ftoi Kanadanë të bëhet shteti i 51-të i SHBA, që deklaroi se Bashkimi Evropian u krijua “për të varrosur Amerikën”, që nisi një luftë tregëtare të paprecedent me Kinën dhe që kërcënoi me pushtim të Kanalit të Panamasë.

Hutimi ndërkombëtar përballë kësaj rrokopuje të papritur duket se ka zgjatur shumë pak. Pasi siç po provohet nga java në javë, Trump po has vështirësi të mëdha në aplikimin e kësaj epoke të re globale që kërkon t’u imponojë vendeve të tjera. Një muaj e gjysëm pas dy prillit, kur shpalli listën e tarifave reciproke me shtetet e treta, vetëm Britania e Madhe ka konkluduar një marrëveshje tragëtare me Uashingtonin. Kritikët e Trump thonë se vendet e tjera qëndrojnë në pritje se mos presidenti ndërron mendje, ndërkohë që Kina dhe BE tregohen të kujdesshme. Bisedimet e deritanishme japin shenja shtensionimi, por ende jo marrëveshje afatgjata.

Në planin politik revolucioni Trump duket se po prodhon të kundërtën e asaj që pritej. Jo një eksportim të modelit të ri amerikan dhe as të real-politikës apo strategjisë anti-sistem të cilat predikon doktrina e Donald Trump, por një thirrje nën armë e forcave të moderuara në të gjitha vendet kryesore, që po kërkojnë t’i bëhen pengesë rrëshqitjes që i kërcënon nën shembullin amerikan.

Dhe faktet janë të dukshme. Përveç zgjedhjeve gjermane e rumune, edhe Australia i dha në 3 maj sërish pushtetin partisë laburiste të Antoni Albanese, duke refuzuar opozitën e Peter Dutton, një politikan me qëndrime të ngjashme me Trump.

Shumë mijëra kilometra më në veri, rasti më i bujshëm i reagimit ndaj epokës trumpiste duket se është ai i Kanadasë, ku liberalët e majtë të Marc Carney arritën të mbajnë në opozitë edhe për katër vite Pierre Polievre, një opozitar që përdori gjatë fushatës një pjesë të tezave të Trump. Agresioni i fortë diplomatik i Trump krijoi shanset që edhe një parti në pushtet e diskretituar, si ajo Liberale, të fitojë papritur në zgjedhje. Sepse me poshtërimin që i kishte bërë thuajse çdo ditë kanadezëve, Trump ja doli të “krijojë” për herë të parë në historinë moderne të vendit, një materie deri tani ta panjohur në Kanada: nacionalizmin kanadez!

Ndërkohë ngjitur me Kanadanë, në 11 mars ishulli më i madh i botës Groenlanda, tregoi me votën e 55 mijë banorëve të tij se nuk e dëshëron bashkimin me SHBA. Në zgjedhje fituan demokratët, të cilët janë më të afërt me Danimarkën dhe nuk e duan pavarësinë e plotë nga vendi evropian.

Paralelisht me këto ngjarje, paradoksalisht e djathta ekstremiste evropiane ndjehet sot që Trump është në pushtet, më e dobët se dje kur ai s’kishte ardhur ende në Shtëpinë e Bardhë. Marine Le Pen, politikania franceze që është simboli i të djathtës ksenofobe jo vetëm në vendin e saj, e gjen veten me një dënim nga gjykatat vendase, që mund ta pengojë të garojë në zgjedhjet e 2027. Edhe kryeministra të afërt me Trump si Viktor Orban, po ndjejnë izolim brenda Bashkimit Evropian, ndërsa Brukseli po mendon të anashkalojë politikën e vetos që Hungaria, Sllovakia e ndonjë vend tjetër përdorin për të bllokuar vendimmarrjet sensitive të BE.

Në listën e këtij rizgjimi duket se futet edhe vendi ynë, me peshën e tij modeste në këtë përballje globale. Fushata në Shqipëri ka qenë e përqëndruar fort tek karta Trump dhe njerëzit që e sollën atë në zgjedhjet shqiptare. Prania e Chris Lacivita në kampin opozitar dhe kontrata 6 milion dollarë me një kompani lobimi pranë stafit të Trump dhe Rubio, jo vetëm që i dha opozitës një hov drejt spektrit të tezave që përdor sot Donald Trump. Këto dy blerje brenda rrethit të ngushtë të Presidentit sollën në zgjedhjet e 11 majit në Shqipëri edhe fjalorin që përdor sot ky mjedis politik, edhe sjelljet që aplikon ai sot SHBA me palët e treta, pa harruar premtimin për të zbatuar këtu tek ne shumëçka nga ato që sot Uashingtoni po zbaton në planin e brendshëm.

Fatmirësisht kjo “ethe” e importuar ra zhurmshëm me votën e shqiptarëve. Lacivita dhe kompania “Continental Strategy” do i marrin honoraret e majme që kanë nënshkruar me PD e Berishën, por projekti i tyre për të sjellë në pushtet në Shqipëri një të djathtë-satelit të linjës Trump, dështoi. Mesa duket bota po fillon të kërkojë dhe të gjejë gradualisht antitrupat ndaj asaj që shihet sot si përmbysja më e madhe gjeopolitike pas rënies së Murit të Berlinit.

The post Humbja shqiptare e Lacivitas dhe fryma botërore anti-Trump first appeared on JavaNews.al.

Edhe në ditën e heshtjes zgjedhore Xhelal Mziu dhe Xhemal Gjunkshi kanë ndaluar në Dibër disa persona të cilët udhëtonin me makina, me pretendimin se blejnë vota për kundërshtarët e tyre politikë.

Këtë mbrëmje, Mziu dhe Gjunkshi me mbështetës të tyre kanë bllokuar tre makina në fshatin Pilafe me pretendimet se kishin dalë për të blerë vota për llogari të Partisë Socialiste.Policia deri tani ka kontrolluar dy nga tre automjetet e ndaluara nga PD dhe po kontrollon të tretin.

Për më tepër, Gjunkshi ka telefonuar policinë duke pretenduar se një person ka qëlluar me armë zjarri në ajër, pranë tyre, por policia deklaron se nga verifikimet e deritanishme kjo nuk është e vërtetë.

Rreth orës 20.25 shtetasi Xh.Gj., (kanditat për deputet i subjektit politik Partia Demokratike), ka telefonuar në sallën operative të Drejtorisë Vendore të Policisë Dibër, i cili pretendonte se në fshatin Pilafe, njësia Administrative Tomin, kanë ndaluar një shtetas që dyshohej se shpërndante para në këmbim të votave.

Gjithashtu shtetasi Xh.Gj., paraprakisht ka pretenduar se një person teksa është larguar ka qëlluar njëherë me armë zjarri në ajër.

Menjëherë është ngritur grupi hetimor i Drejtorisë Vendore të Policisë Dibër dhe nën drejtimin e Spak dhe të Prokurorisë të Juridiksionit të Përgjithshëm Dibër po kryejnë hetimet për zbardhjen e rastit.

The post Dibër, dy kandidatët e Berishës ndalojnë 3 makina me pretendimin se po blihen vota për PS! Denoncimi: Njëri qëlloi me armë në ajër! Policia: E pavërtetë! first appeared on JavaNews.al.

Marcus Thuram , sulmuesi i Interit dhe djali i kampionit legjendar të botës Lilian, është gjendur në qendër të një stuhie mediatike pasi influencuesja Charlotte Lavish postoi një video në TikTok në të cilën e akuzon hapur atë për dhunë në familje. Faktet datojnë që nga maji i vitit 2022, kur francezi luajti për Borussia Monchengladbach . Historia, jashtëzakonisht e detajuar dhe e shoqëruar me imazhe video dhe shenja të dukshme në trup, ka shkaktuar një valë reagimesh në rrjetet sociale dhe në publik, por për momentin nuk ka marrë ende një përgjigje zyrtare as nga futbollisti dhe as nga shoqëruesit e tij.

Historia e sulmit

Në videon, të cilën Lavish thotë se e ka xhiruar 24 orë pas sulmit, influencuesja thotë se ishte e mbyllur brenda shtëpisë së futbollistit, me pasaportën dhe valixhet e vjedhura. “Kur e regjistrova këtë video, isha mbyllur në shtëpinë e tij për një kohë,” thotë ajo, “ai më sulmoi, më mori telefonin dhe fshiu videon e tij duke më sulmuar.”

Sipas dëshmisë së saj, sulmi fizik ishte veçanërisht i dhunshëm. «Ai më tërhoqi zvarrë rreth shtëpisë së tij nga kyçi i këmbës, fqinjët më dëgjuan duke bërtitur dhe thirrën policinë », shpjegon ajo. Lavish tregon mavijosje në krahë dhe kyçe të këmbëve dhe thotë se po çalon për shkak të lëndimeve. “Mavijosja në krahun tim të majtë po errësohet gjithnjë e më shumë. Nuk mbaj mend kur më tërhoqi zvarrë nga krahu im i djathtë, por e mbaj mend shumë mirë kur më goditi me të majtën”.

Konteksti i udhëtimit dhe kërcënimet

Gruaja rrëfen gjithashtu dinamikën e udhëtimit që i parapriu sulmit. Ajo thotë se këmbënguli të dilte për darkë në vend që të kishte një shef kuzhine që të gatuante për të në shtëpi, dhe se e gjithë vizita në Dusseldorf ishte menduar të ishte një kohë për të ndarë gjërat. Megjithatë, gjërat do të ndryshonin shpejt. Pasi u kthye, Lavish thuhet se shprehu dëshirën për të mos pasur një marrëdhënie intime. “Ai po sillej çuditshëm, kështu që vendosëm të shihnim një film. Atëherë ai më hodhi poshtë. Kur fillova të më kapte paniku, ai vazhdonte të thoshte: ‘Mos u shqetëso, do të shkoj në bankë nesër”.

Lavish thotë se u shtir sikur ishte e qetë për të shpëtuar veten: “E dija që askush nuk do të më besonte. U përpoqa të veproja, vetëm për të dalë shëndoshë e mirë nga ajo situatë .” Por makthi, sipas rrëfimit të saj, vazhdoi të nesërmen, kur Thuram ia sekuestroi përsëri dokumentet dhe më pas e sulmoi. Në një fragment video të treguar nga Lavish, gruaja dëgjohet duke thënë “më dhemb “, ndërsa francezi përgjigjet me një ton agresiv: “Mos më filmo”.

The post Video tronditëse fut në telash sulmuesin e Inter: “U sulmova nga Marcus Thuram. Kam mavijosje në trup, më zvarriti nëpër shtëpi” first appeared on JavaNews.al.

Nga Skënder Minxhozi/

E donte me patjetër diçka “amerikane” në këtë moment zgjedhjesh. Si atëhere kur themeloi Foltoren e premtonte kthimin tek Zoti dhe Familja. Fiks si Donald Trump. Berisha sot do patjetër një dëshmi, një provë se është brenda sinoreve të Uashingtonit zyrtar. Madje më egzaktësisht se ka mundur të penetrojë brenda Shtëpisë së Bardhë. I duhet me këtë rast diçka nga shtëpia më e fuqishme në botë, një prezencë njerëzore, një telefonatë, një foto apo dhe një dorezë dere, një karrige ose një tavëll duhani nga Zyra Ovale. Çfarëdo të jetë, vetëm të vijë nga aty brenda. Dhe gjeti Chris Lacivitan. Me pagesë patjetër, por edhe me shumë ëndrra e iluzione bashkangjitur. Sali Berisha kërkon të ndërtojë se s’bën teoremën e tij amerikane të pas 5 nëntorit dhe ta përdorë në 11 maj. I duhej një dëshmi, një sinjal, një shenjë çfarëdo në ajër që të bindte shqiptarët se në ditën e zgjedhjeve mund të votonin të qetë një njeri që e kishte hequr damkën e persona non grata.

Lacivita është sot një nga ata ekspertë imazhi që përfaqësojnë modelin më cinik të lobimit modern: për aq kohë sa pagesa vazhdon të kryhet, klienti ka të drejtë të ëndërrojë. Madje dhe ëndrrat më të ndaluara, siç është fjala vjen fitorja në një garë elektorale që e konsiderojnë të humbur edhe miqtë e tu më të ngushtë.

Me paratë që fut në xhep Lacivita mund të sigurojë diku një foto, një takim privat, apo një deklaratë e vagullt nga Uashingtoni. Dhe kaq mjafton për t’u shitur në Shqipëri si rikthim i mbështetjes amerikane, si pastrim i biografisë së Doktor Berishës. Kjo nuk është diplomaci. Është farsë, madje e shtrenjtë shumë.

Por i vetëm Lacivita mund ta ndihmojë Berishën vetëm në zgjedhjet e 11 majit, por jo edhe në pastrimin e njollës që i ka vënë dikur sekretari Blinken. Duhet diçka edhe më e madhe, me më shumë zero nga pas që bashkë me zgjedhjet të hiqet dhe damka. Dhe ja ku u shfaq kompania “Continental Strategy” e vajzës së shefes së kabinetit të Trump, edhe ajo pranë dhe e njohur e Lacivitas. Një grup zyrtarësh të fuqishëm dhe përballë tyre një klient problematik nga një vend i largët, i cili bashkë me një listë vendesh të botës së tretë është gati të paguajë miliona vetëm që të bëhet pak mik me Amerikën e re të Donald Trump. Plot 250 mijë dollarë në muaj, teksa pensionistët dhe të papunët rrinë e numërojnë zerot.

Historia e kontratave shumëmilionëshe të opozitës shqiptare me lobistë e ndërmjetës të Uashingtonit e ka bindur tashmë rrethin e ngushtë pranë Berishës se rehabilitimi i tij politik është i plotë. Sot ka zyrtarë të PD që dalin e betohen në ekrane se non grata nuk egsziston më, është hequr. Ky është një ushtrim i madh sugjestioni në grup, një seancë kolektive hipnoze. Bindja me të cilën e shprehin këtë siguri, pra që letra e Blinken tashmë është grisur, të bën të mendosh keq për shëndetin mendor të këtyre njerëzve që nuk duken vetëm brenda rolit, por edhe jashtë logjikës.

Puna është se pasi ke harxhuar milionat dhe ke thënë fjalët e bukura, vjen ballafaqimi me realitetin cinik të kutive të votimit. A e besojnë shqiptarët që bëhen gati të votojnë, se Berisha është tashmë kalorësi i preferuar i administratës  së re Trump? A do të arrijnë t’i sugjestionojnë votuesit emrat e huaj që rreshton prej javësh Berisha në fushatë? Do preken sadopak nga fakti që “kemi paguar njerëzit e Donald Trump”? Apo thjesht do tundin kokën e do vazhdojnë me të tyren, duke votuar atë që kishin ndërmend të votonin?!

Kjo dilemë fut në risk jo vetëm shumë miliona dollarë të hedhur majtas-djathtas. Ajo rrezikon të gjithë teoremën e rehabilitimit dhe rikthimit në skenë të opozitës dhe shefit të saj. Në një përpjekje të dëshpëruar për të mbijetuar politikisht, ish-kryeministri i Shqipërisë po përpiqet të krijojë me çdo kusht e mënyrë iluzionin e mbështetjes amerikane përmes lidhjeve me figurat e djathta në SHBA.

E nëse kjo kartë, e vetmja që ka në dispozicion përballë zgjedhësve, i digjet në duar, atëhere e gjithë ngrehina rrëzohet bashkë me të zotin brenda. Rama mund të marrë mandatin e katërt, statusi non grata mund të mbetet në këmbë apo të hiqet pas datës 11 maj dhe kësisoj shkojnë dëm jo vetëm paratë, por edhe opozita bashkë me to. Prandaj efekti i milionave duhet të demostrohet në javën që po hyjmë. Më vonë është si të vishesh me smoking dhe papijon pasi balloja ka mbaruar e të ftuarit nisin të zbrazin sallën. Megjithëse po ta mendosh hollë-hollë për Berishën zgjedhjet nuk është se kanë shumë rëndësi. Atij mjafton t’i heqin njollën e non gratas se zgjedhjet ai e ka të qartë se kush i fiton. Ai do vetëm kasollen e opozitës, jo pallatin e pushtetit.

The post Një gjë amerikane me shumë zero first appeared on JavaNews.al.

Policia ka reaguar për ngjarjen e rëndë në Shkodër, ku një turist amerikan i identifikuari si Brandon Saporito, masakroi bashkëjetuesen me mjet prerës dhe më pas tentoi të vetëvritej.

Ata kishin ardhur me pushime në Shqipëri para pak ditësh.

Brandon Saporito raportohet se pasi masakroi gruan e tij 54-vjeçare, ka prerë damarët.

Ai mori dëmtime të lehta në dorë dhe u dërgua në spital ku ndodhet jashtë rrezikut për jetën.

57-vjeçari raportohet se ka qenë në gjendje të dehur dhe është i alkoolizuar.

“Rreth orës 10:15, në rrugën “At Shtjefën Gjeçovi”, në një banesë të marrë me qira, dyshohet se është vrarë me mjet prerës, shtetasja amerikane, S. S.

Në banesë u gjet bashkëjetuesi i saj, shtetas amerikan, i cili dyshohet se është autori i vrasjes.

Ky shtetas u shoqërua në spital për ndihmë mjekësore, pasi dyshohet se është në gjendje të dehur dhe ka dëmtime të lehta, në duar, me mjete prerëse.

Grupi hetimor, në drejtimin e Prokurorisë, po punon për zbardhjen e rrethanave dhe për dokumentimin ligjor të rastit”, bën me dije policia.

Fqinjët: Dëgjuam zhurma

Fqinjët janë shprehur se kanë dëgjuar fillimisht debate mes çiftit, para se të ndodhte vrasja e 54-vjeçares.

“Janë dëgjuar debate në mëngjes nga fqinjët në mëngjes dhe dyshohet se është qëlluar me mjet prerës. Viktima është nga Florida e SHBA.

Po ashtu është gjetur në banesë në gjendje të rënduar bashkëjetuesi i saj, i cili ka lënduar veten në duar dhe në disa pjesë të trupit. Ai ndodhet në spital jashtë rrezikut”, tha gazetari i ABC News, Simon Shkreli.

Gazetari shtoi më tej se çifti amerikan kishte rezervuar banesën përmes platformës “booking” dhe prej katër ditësh ndodheshin në Shkodër.

“Edhe disa punëtorë të një objekti aty pranë kanë dëgjuar zhurmat dhe kanë njoftuar policinë. Kanë katër ditë që kanë marrë këtë shtëpi me qira përmes booking, dhe kanë qëndruar në Shkodër”, tha ai.

57-vjeçari autori i dyshuar i vrasjes së 54-vjeçares, u gjet në gjendje të dehur.

The post Turisti amerikan vret gruan në Shkodër, kishin ardhur me pushime. Reagimi i Policisë: Ja çfarë ndodhi first appeared on JavaNews.al.

Nëse do të përzgjidhnit një deputet atipik për një zonë rurale në Shqipëri, zgjedhja me gjasë do të ndalte rregullisht tek një emër: Toni Gogu. Jurist, drejtues e nëpunës i lartë në disa institucione me rëndësi që nga Banka e Shqipërisë, Ministria e Drejtësisë e Bashkia Tiranë, por njëherësh edhe njeri i fesë aq sa të gjithë e thërrasin “pastori” – ky është Toni Gogu që sot njeh shumëkush. Një imazh i kuruar, i qetë, i përmbajtur në fjalë dhe mbi të gjitha në sharje e fyerje, aq të zakonshme në sallën e Kuvenditdhe meidanin e politikës. Në pamje të parë një djalë Blloku, jo një banor fshati, i cili ka zgjedhur jetën e qetë familjare dhe përkushtimin në punë. “Kam vizituar deri tani 30 fshatra, më mbeten dhe katër”, thotë teksa pranon t’i përgjigjet pyetjeve tona.

Zoti Gogu, si po ju shkon fushata? Si ndiheni që ndodheni në lëlistë të hapur dhe duhet të bëni fushatë në çdo cep të Tiranës?
Kristo Naçi, një mik dhe maratonomak i shkëlqyer më ka prezantuar me maratonën në mal. Kjo fushatë ngjan si maratonë në mal. Hapat janë të vegjël, por rruga është e gjatë. Jemi vetëm ne, socialistët përballë qytetarëve, vetëm me punët tona dhe fjalën që u japim sy më sy. Kam vizituar mbi 30 fshatra të zonës, më kanë mbetur edhe katër, që janë si gurët e fundit për të mbyllur një urë besimi. Nevojat janë të qarta: titulli i pronësisë dhe infrastruktura. Nga ana tjetër, nuk ka bekim më të madh, se të shohësh qindra familje në shtëpi të reja, fëmijë në shkolla moderne dhe kantiere të hapura infrastrukture që kanë munguar në dekada. Të jesh në listë të hapur është si t’i ngjitesh malit me vrap: sfidë, por edhe privilegj.

Jeni një deputet i lidhur fort me zonën tuaj. Sa e vështirë është të përfshini të gjithë qarkun e Tiranës?

Qarku është i madh dhe i larmisëm – nga Dajti në Rrogozhinë. Por lidhja me njerëzit është e vjetër dhe e sinqertë. Kam krijuar miq në çdo cep, përmes punës së përditshme dhe kontaktit të drejtpërdrejtë me komunitetin. Kujtoj ndër të tjera një drejtues të vjetër në Pezë, Nezir Gorica me origjinë nga Berati. Një njeri që banorët e rrethinave të Tiranës e integruan me dashuri mes tyre. Është një model sesi beratasit dhe të tjerët kanë gjetur strehë në një hapësirë kaq të madhe si Tirana, një metropol që ka mirëpritur cilindo që ka dashur të vijë e të nisë një jetë të re këtu.

Si janë raportet me kolegët tuaj që garojnë për të njëjtin mandat në listë të hapur?
Janë korrekte dhe miqësore. Jemi si lojtarë në të njëjtin ekip – të gjithë duam të fitojmë, por e dimë që vetëm skuadra fituese i shërben qytetarëve. Uroj t’a kemi të gjithë pjekurinë për ta kuptuar.

Nëse do ta cilësonit fushatën me një fjale?
E pazakontë. Sepse përballëmi me një opozitë të bunkerizuar dhe një shumicë që ka hapur portat e përfaqësimit. Kemi një ekip të gjallë, me përfaqësim nga breza të ndryshëm e me energji të reja dhe të shumëfishta.

Si ndikon në fushatën tuaj dobësia e opozitës dhe prania e partive të reja?
Na jep më shumë hapësirë, por edhe më shumë përgjegjësi. Ne jemi të vetmit që shkojmë sy më sy, derë më derë. Kjo kërkon sinqeritet, përgjigje konkrete dhe llogaridhënie reale.

Kjo është fushata e parë pa praninë fizike të kryebashkiakut Veliaj. Si ndiheni për këtë?
Erioni është gjithmonë i pranishëm në këtë qytet – në çdo kënd lojrash, në çdo kopësht, në çdo shkollë, në çdo korsi biçikletash apo çdo shesh lagjeje. Puna e tij për Tiranën flet shumë më tepër në këtë fushatë.

Ka ndonjë ndjesi konsumimi pas 12 vitesh qeverisje të PS?
Jo, nëse e sheh përmes punëve të bëra. Ne vijmë me bilance konkrete – rritje ekonomike, ulje papunësie, reforma në drejtësi, investime në rrugë, ujësjellës, energji, turizëm. Kjo nuk është thjesht qeverisje; është transformim.

Pse mendoni se Edi Rama është më i pëlqyer se vetë PS?
Sepse nuk rri kurrë në vend. Ka energji që sfidon zakonet e vjetra dhe guxim për të ndryshuar vazhdimisht. Është gjithmonë një hap përpara – dhe qytetarët e vlerësojnë këtë.

Cilat janë tre premtimet tuaja kryesore për këtë fushatë?
Shqipëria në Bashkimin Evropian. Ekonomi që vazhdon të rris pagat, të krijojë vende pune dhe të investojë në teknologji. Një shoqëri solidare, ku më i dobëti nuk mbetet vetëm.

Cilat janë sfidat më të mëdha për qarkun e Tiranës sot?
Në Tiranën rurale është përfundimi i rrugëve, ujësjellësve, kanalizimeve. Zgjidhja përfundimtare e titujve të pronesisë. Pa këto, jeta ngec. Me to, qytetari merr frymë lirisht.

⸻

Në fund të çdo bisede, çdo takimi, çdo fjale, kthehem tek ajo që më mban fort me këtë fushatë: në Pezë, në Vaqarr, në Ndroq – ne nuk premtojmë me fjalë, por lemë gjurmët të flasin. Ne punojmë me mund, me mend, me zemër.

The post Toni Gogu: Në Pezë, Vaqarr e Ndroq, fushata ime si një maratonë në mal! first appeared on JavaNews.al.

Nga Skënder Minxhozi/

Ju kujtohet fushata e  vitit 2005, kur slogani i opozitës përballë Fatos Nano ishte “Me duar të pastra”?! Nëse ju kujtohet slogani, ju kujtohet patjetër edhe sesi Berisha, Mediu dhe një dyzinë burrash të tjerë u veshën të gjithë me këmisha të bardha, për të dhënë mesazhin se po dilnin para shqiptarëve pa asnjë njollë, vetëm me të bardha.

Dikush që e do shumë Berishën dhe partinë e tij, rreket edhe këto orë të evokojë atë fushatë, më të lavdishmen për PD që nga themelimi i saj. E paraqesin si një histori e destinuar të përsëritet edhe në 11 maj. Jo vetëm fantazi e shfrenuar, por edhe paralelizëm i kotë dhe jologjik!

Sot këmisha nuk është më e bardhë, sepse është bërë pis me kohë. Madje edhe me njolla gjaku gjatë rrugës që pasoi fitoren e vitit 2005. Dhe për t’u kthyer te slogani i 20 viteve më parë, sot nuk vishet më këmishë e bardhë, por urdhërohet që të mbyllet goja kur partia paguan 6 milion dollarë dhe shumë miliona të tjera akoma, vetëm për një qëllim. Të shpëtojë Doktorin dhe familjarët e tij, nga damka amerikane e shpalljes non grata.

Kontrata 6 milion dollarë me firmën lobuese pranë njerëzve të Trump noton e gjitha në një pellg shkeljeje dhe abuzimi në raport me ligjet shqiptare që rregullojnë financat e zgjedhjeve. I vetmi justifikim që kemi dëgjuar deri më sot nga kanalet zyrtare të PD ka qenë “Kemi paguar njerëzit e Trump, prandaj ju keni frikë dhe na përflisni kontratën”! Me fjalë të tjera, edhe nëse e kemi shkelur ligjin punë e madhe, paret i ka marrë stafi i Presidentit amerikan!

Imagjinoni nëse në mes të fushatës do të dilte një kontratë e ngjashme me gjashtë zero, e firmosur nga Blendi Klosi, për llogari të ndonjë firme lobimi që do t’i bënte makijazh Edi Ramës pranë administratës amerikane. Imagjinoni si do të bërtisnin në kupë të qiellit puritanët e opozitës, në parti apo në studiot televizive të mbrëmjes. Kujen do ta vinte Sali Berisha i pari, me piskamën e tij legjendare që mallkon e përbalt gjithkënd që i del para. Në të kundërt, për milionat e tij Doktori ka urdhëruar heshtjen totale, e kjo e zbulon më së miri sesi qëndron e vërteta e lobimit për kompaninë “Continental”. Duket sheshit kush s’i ka më duart e pastra!

Nuk ka nevojë të shtyhesh shumë në këtë hulli fantazie pasi të gjithë e dinë sesa e ashpër ka qenë opozita në parandalimin e blerjes së votave, përdorimit të administratës dhe fondeve shtetërore për të bërë fushatën elektorale të qeverisë. PD e të tjerët kanë reaguar për çdo metër asfalt, për çdo përurim, për çdo angazhim të shtetit në fushatë. Ja që dardha e ka bishtin prapa dhe tani është PD që duhet t’i gjejë një justifikim një kontrate e cila sfidon dhe thyen çdo rekord lobimi të zgjedhjeve shqiptare të 34 viteve të fundit.

Sali Berisha, provohet të jetë sot relikja më e shtrenjtë politike e tranzicionit shqiptar. Miliona dollarë, një parti në këmbë dhe një kult individi që buron i pashtershëm nga të gjitha poret e PD-së së sotme. Aq sa nga eksitimi elektoral për Doktorin, i thuren këngë edhe Lacivitas! Edhe ky një zë shumë i rëndë në faturën financiare të partisë që do të zbulohet gjatë rrugës. Edhe ky i vendosur në të njëtin fokus dhe funksion: të shpëtojë Berishën. Për partinë le të mendojë Zoti, sepse fundja dihet si do të shkojë puna e zgjedhjeve!

The post Heshtja për kontratën zbulon kush s’i ka duart e pastra first appeared on JavaNews.al.

Nga Skënder Minxhozi/

Partia Demokratike ka përdorur gjashtë milion dollarë garanci të një elektricisti shqiptar me banim në Amerikë, për të blerë përkrahjen e një firme lobiste amerikane ku bëjnë pjesë zyrtarë apo ish-zyrtarë të afërt me administratën Trump. Qëllimi kryesor, të pastrohet me çdo kusht figura e kryetarit Sali Berisha para zgjedhjeve. Kanë futur në telashe jo vetëm shqiptarin që banon në SHBA Nuredin Seci në raport me ligjet amerikane, por kanë sfiduar hapur dhe në mënyrë të vrazhdtë çdo standart zgjedhor në Shqipëri, në një kohë kur edhe një copë rrugë e rehabilituar në një fshat të humbur quhet “asfalt elektoral”, apo kur administratës i matet orari i punës me minuta për ta penguar që të bëhet pjesë e fushatës.

Shifra për të cilën elektricsti-alpinist me origjinë nga Tropoja ka dalë garant është tejet e madhe për një vend si Shqipëria dhe një parti opozitare si PD. Ajo shifër do të bënte zhurmë edhe në zgjedhjet miliardëshe amerikane. Është një sasi parash që nuk tregon lobim normal, por që zbulon një hall të madh. Si ai i Donald Trump me mbi 90 akuza penale, që u zgjidh me injektimin e 200 milion dollarëve nga xhepi i Elon Musk në fushatën zgjedhore në SHBA. Në rastin shqiptar Eloni është zëvendësuar nga Nuredini, i cili del garant për miliona dollarë për makijazhin amerikan të kryetarit të opozitës Sali Berisha.

Një parti normale nuk do të kishte interes të afishonte publikisht një nevojë kaq urgjente, sa të lëvizte nga vendi miliona dollarë për t’u bërë e pranueshme në Uashington. Ky gjenerim i pashoq parash për një fushatë elektorale shqiptare dëshmon edhe një herë më tepër, nëse ka qenë nevoja për një tjetër provë, se halli kryesor i opozitës nuk është marrja e pushtetit pas tre mandatesh larg tij, por retushimi para 11 majit i kurrikulumit personal të Sali Berishës. Aq sa me kalimin e viteve e muajve brenda partisë është bërë e vështirë të shquhet dallimi mes fitores së zgjedhjeve dhe heqjes së statusit non grata Doktorit. Pasuesit e Berishës i quajnë të dyja të barasvlershme, madje do ta shkëmbenin me dëshirë të parën me të dytën!

Aktualisht ligji elektoral shqiptar është mjaft i ndjeshëm në raport me shkeljen e kritereve që përcaktojnë ekuilibrin dhe pastërtinë e palëve në fushatën zgjedhore. Eshtë i ndjeshëm edhe me financimet e huaja në fushatë dhe paratë e garantuara nga Nuredin Seci janë pikërisht të tilla. Para nga një entitet i huaj. Në anën tjetër historia e gjashtë milion dollarëve të një shqiptari modest në SHBA në favor të njërës prej palëve në Shqipëri, prish çdo ekuilibër dhe standart në zgjedhje. Maxhorancës i lind e drejta (gjithashtu në kundravajtje ligjore) që të injektojë sa fonde të dojë pas garancisë me gjashtë zero të zotit Seci në favor të Berishës.

Ajo që ndodh me këtë rast, duke parë rrethanat e dyshimta të kontratës së nënshkruar mes PD, Nuredin Secit dhe kompanisë Continental Strategy, është një akt i pastër arrogance, por edhe hipokrizie politike, e partisë më të madhe të opozitës. Forca politike dhe lideri i saj numërojnë prej javësh nëpër sheshet e fushatës shishen e verës 30 mijë euro të Edi Ramës, vilat e ministrave dhe lukset e veshjet e shtrenjta të tyre. Ndiqen me mjete teknologjike sa kanë kushtuar fustanet e ministreve, kollaret e ministrave dhe makinat që përdorin apo avionët që marrin. Në anën tjetër kjo që shohim është ku e ku më skandaloze se të gjitha ato të mësipërmet të marra së bashku. Të gjenerosh gjashtë milion dollarë për të rregulluar biografinë e kryetarit të partisë në sirtaret e Departamentit të Shtetit, është një shpërfillje totale për gjithçka thua ndaj korrupsionit e varfërisë në meidanin e fushatës.

Partia që më së shumti flet për pensionet minimale të shqiptarëve, për hallet e tyre ekonomike, për të pastrehët e të papunët nuk ngurron të hedhë miliona në bregun tjetër oqeanit për t’i shpëtuar faqen kryetarit. Pa llogaritur këtu kontratën e Chris Lacivitas, për të cilën PD refuzon thuajse çdo ditë pyetje nga mediat dhe kundërshtarët e saj. Duke parë sa para paska fuqi të lëvizë nga vendi elektricisti Seci për llogari të PD, i frikshëm duhet të jetë edhe honorari i Lacivitas.

Partia Demokratike ka risjellë fuqishëm problemin e financimeve të dyshimta në fushatën elektorale të 11 majit. E ka bërë pikërisht kur po flitet më shumë se herë tjetër për futjen e garës në korsinë e transparencës, legjitimitetit dhe ekuilibrit e shanseve të barabarta për palët. Hetimi që SPAK ka nisur ndaj rastit të 6 milion dollarëve të lobimit duhet të jetë një paralajmërim mbi seriozitetin dhe rigorozitetin e shtetit për zbatimin e ligjeve që rregullojnë zgjedhjet. Berisha i ka bërë hapur letrat e lobimit me shumë zero. Le të bëhet hapur dhe shpejt edhe hetimi mbi ligjshmërinë e një akti që duket se po blen përkrahjen amerikane me duart e Nuredin Secit, ashtu si në nëntor Donald Trump bleu presidencën me duart e miliarderit Musk. Me ndryshimin që të paktën Musk luante me paret e veta.

The post Kur Elon Musk shndërrohet në elektricist first appeared on JavaNews.al.

Nga Skënder Minxhozi/

Ka një kolonë të tretë në tabelat që sondazhet e ndryshme paraelektorale tregojnë në mediat kryesore, rreth preferencës së votës të shqiptarëve në 11 maj. Është hapësira që po nisin të okupojnë ato që shihen si “partitë e reja”. Katër lëvizje politike, të grupuara në tre subjekte elektorale po marrin nga 10 deri në 15 përqind të preferencës së votës në sondazhet më të fundit.

Në pamje të parë është ky elementi dallues, e reja e këtyre zgjedhjeve. Por në fakt pas kësaj perdeje shpresëdhënëse qëndron një e vërtetë tjetër nga ajo që mundohen të shesin entuziastët e ndryshimit.

Po asistojme de facto në aktin e parë të shembjes së partitokracisë 34 vjeçare. Kjo është risia e këtyre zgjedhjeve. Një rrënim që nuk po vjen i zhurmshëm dhe as me furtunë e stuhi. Aq më pak me alternativa që mbushin sheshet dhe trondisin nga themelet sistemin politik. Është një rënie brenda e çatisë, më shumë sesa shpërthim spektakolar i ngrehinës. Po vjen gradualisht në formën e venitjes pa kthim të një numri siglash historike dhe bjerrjes së besimit e mërzisë së publikut ndaj një elite që e ka bërë kohën e saj. Kjo dekadecë po vjen gjithashtu edhe përmes avancimit të ngadalshëm por të pandërprerë të hetimeve e dënimeve që po jepen ndaj zyrtarëve shtetërorë e partiakë të të gjitha niveleve. Është një proces që ka prekur deri tani vetëm një anë të panelit politik tradicional, atë të opozitës zyrtare PD-PL dhe aleatët e tyre më të vegjël.

Mbi këtë mall të mbetur pa zot po përpiqen të ndërtojnë suksesin e tyre të deritanishëm, edhe ky për t’u verifikuar në 11 maj, Lapaj, Shabani, Shehaj e Qori. Një dekadë e ca më parë Bamir Topi dhe Kreshnik Spahiu hynin në fushën e lojës pikërisht për të thyer monopolin trepartiak të mësipërm. Nuk ja dolën, ashtu siç nuk ja kishin dalë qysh në fillimet e pluralizmit një gjysëm dyzine partish e lëvizjesh me emra e fytyra shumë të njohura në politikën shqiptare.

Rregullisht në 30 vitet e fundit ka pasur tentativa për të thyer duopolin PS-PD në majën e politikës shqiptare. Kanë qenë tentativa jo rrallë serioze, të inicuara nga politikanë me përvojë dhe vullnet për ndryshim. Në jo pak raste kanë qenë edhe persona të papërlyer me korrupsion e krim. Por kanë të dështuar të gjithë, përveç Ilir Metës i cili arriti të depërtojë mes dy partive të mëdha me LSI në vitin 2004. Askush tjetër nuk ja ka dalë sepse partitë e mëdha ishin ende të forta, hijerënda dhe të paevitueshme.

E vërteta e asaj që po ndodh para syve tanë është se po shembet në heshtje një krah i shtëpisë politike shqiptare, ashtu siç e kemi njohur në mbi 20 vitet e fundit. Së pari ka rënë zhurmshëm ish-LSI, sot Partia e Lirisë. Partia dikur e çiftit Meta-Kryemadhi, forca politike që rregullisht bënte ose prishte maxhorancat, ka qenë një faktor serioz elektorale, aq sa në dekadën e shkuar arriti t’i afrohet kuotës së 20 deputetëve në zgjedhjet parlamentare. Edhe në votimet e fundit politike në vitin 2021 Monika Kryemadhi dhe më në distancë Ilir Meta nga zyra e Presidentit të Republikës, arritën të marrin 107 mijë vota ose 6.81 përqind të totalit të votës proporcionale. Vetëm sistemi elektoral e penalizoi LSI duke e lënë në kuotën e katër mandateve në Kuvend.

Sot kjo parti ndodhet praktikisht e paralizuar, me kryetarin Meta në izolim dhe çiftin të divorcuar zyrtarisht. Ka rënë shtylla që mbante në këmbë dhe justifikonte vetë egzistencën e partisë, ndërkohë që të mbeturit në parti nuk e kanë as stofin dhe as vullnetin e hekurt që dikur kishte Iliri me Monikën.

Një histori të ngjashme tkurrjeje, por për arsye të ndryshme, ka pësuar edhe vetë Partia Demokratike, bazuar në shifrat që nxjerrin sondazhet e javëve të fundit. Nëse në vitin 2021 Lulzim Basha arriti të marrë gati 40 përqind të votës proporcionale, sot pozita e partisë së drejtuar nga Berisha është dramatike. Rrahja publike në oborrin e PD në 8 janar 2022 e shumë prej atyre që sot janë krah për krah, ishte simptoma e parë serioze se kjo forcë politike po shkonte drejt humnerës. Rikthimi i Berishës në garën e vitit 2025 e bën edhe më të ndjeshme kotësinë dhe mungesën e perspektivës për partinë më të madhe të të djathtës shqiptare.

Katër vjet pas zgjedhjeve të vitit 2021, Aleanca për Shqipërinë Madhështore, e cila liston 24 parti politike, përfshirë Partinë e Lirisë, kuotohet në sondazhet kryesore të vendit mes 33 dhe 37 përqind të proporcionalit kombëtar. Një rënie me më shumë se dhjetë pikë përqindje krahasuar me vitin 2021, kohën kur Basha e Kryemadhi drejtonin opozitën shqiptare.

Aktualisht Partia Demokratike dikur e mbajtur nën fre nga Sali Berisha, ka “prodhuar” një mozaik siglash të dala prej saj ose parti ish-aleate, të cilat e shohin vetë Berishën si problemin kryesor të opozitës. Ka lënë pa zot rrugës edhe një mal me vota të zhgënjyera. Aq sa në zgjedhjet lokale të vitit 2023 kjo opozitë mori vetëm shtatë nga 61 bashkitë në garë!

E parë kështu, e vërteta e këtyre zgjedhjeve më shumë sesa tek fakti që tre a katër politikanë të rinj dolën dhe bënë për vete papritur 10 apo 15 përqind të votuesve, qëndron tek dizintegrimi i të djathtës historike zyrtare që e bëri të mundur këtë proces. Sepse së pari, që të jemi të realistë, një pjesë e fytyrave “të reja” nuk janë edhe aq të reja e së dyti, sepse më shumë sesa projekte politike, këto janë sfida personash që po kërkojnë të marrin mandatin vetjak parlamentar në 11 maj. Pa harruar pastaj faktin që po grinden e s’po lenë gjë pa i thënë njëri-tjetrit.

Suksesi momental i këtyre partive të reja i dedikohet faktit që ndërsa njëri krah i elitës politike, PS dhe Rama, po i mbajnë të paprekura kuotat e tyre shifrore, krahu tjetër, ai i Berishës dhe Metës, po çedojnë një porcion të madh elektorati që e kishin deri në zgjedhjet e shkuara parlamentare.

The post Partitë e reja, risia e 11 majit? Jo krejt ashtu! first appeared on JavaNews.al.

Nga Skënder Minxhozi/

E gjithë dallga e pisët e akuzave në rrjetet sociale mes Shqipërisë dhe Kosovës, që pasoi grushtin që dy banorë të Big Brother shkëmbyen mes tyre, zbuloi edhe një herë sesa lehtësisht e manipulueshme është atmosfera edhe kur flitet për dy pjesë të të njëjtit komb, me të njëjtën histori, prejardhje, gjuhë, kulturë e zakone. U evokua edhe një herë, pas atij grushti banal, të dënueshëm por totalisht të papërdorshëm në kontekstet që u vendos, se mes kosovarëve dhe shqiptarëve (të dyja palët shqiptarë, meqë ra fjala), nuk duhet të ketë bashkim, komunikim, vajtje-ardhje e të tjera si këto.

U risoll në skenë edhe një herë klisheja se “ne nuk jemi shqiptarë dhe me Shqipërinë nuk duam të bashkohemi”. U përdor fjala e fundit për një sherr brenda një spektakli i cili jeton dhe ushqehet me provokacionin, goditjet nën brez dhe manipulimin. U transplantua në jetën reale një copë televizioni me shije dhe nivel shumë të dyshimtë që s’mund të jetë kurrsesi barometri i marrëdhënieve dhe raporteve mes dy shtetesh që ndajnë në mes të njëjtin komb.

Teza e mosbashkimit me Shqipërinë noton si një njollë vajguri në ujin e pastër të ndjenjave e përjetimeve që prej 25 vitesh është arritur të ndërtohen mes shtetit amë Shqipërisë dhe shtetit më të ri në Evropë, Republikës së Kosovës. Është një bashkëjetesë e cila pas vitit 1999 ka kaluar gradualisht nga imagjinata, eposi, baladat e historia, tek rrjeta e dendur e raporteve konkrete mes dy shteteve, shoqërive e qindra mijë njerëzve që jetojnë në dy anët e kufirit politik dhe shkojnë e vijnë çdo ditë tek njëri-tjetri. Të atij kufiri i cili nuk ka penguar që mes Kosovës dhe Shqipërisë të ndërtohet një bashkëjetesë tashmë e ngushtë dhe që sheh nga e ardhmja.

Ka plot probleme mes dy shtetesh të varfëra, siç janë Kosova e Shqipëria. Politika po bën ende pak për t’i afruar dy anët e kufirit, mëritë politike gjithashtu, por njerëzit e thjeshtë me intuitën e tyre të hollë e kanë kuptuar se ky treg i madh shqipfolës që nis në Sarandë e mbaron në Mitrovicë, është fati i përbashkët që duhet ta përgatisim me durim për të ardhmen që e pret.

E pikërisht këtu, tek perspektiva e raportit të përbashkët mes dy vendeve duket se nis edhe spekulimi i shëmtuar me “mosbashkimin”! Të përbetohesh sot se për shkak të një grushti mes dy të rinjsh të hutuar nga qëndrimi i gjatë mbyllur, nuk e duam bashkimin me Shqipërinë, është një miopi e madhe sa një kala. Sa shqiptarë të Shqipërisë rrihen mes tyre çdo ditë në qytetet e fshatrat e këtij vendi? Sa shqiptarë të Kosovës bëjnë të njëjtën gjë në anën tjetër të kufirit? Pse duhet të ketë një grusht televiziv fuqinë e një verdikti kaq të madh e të rëndë?!

Në anën tjetër të përbetohesh sot, në vitin 2025, për bashkimin ose mosbashkimin e Shqipërisë me Kosovën, është një akt sa qesharak dhe naiv. Askund në horizontin e afërt të punëve që kanë mbi vete dy shtetet shqiptare në Ballkan, nuk parashihet perspektiva e afërt e bashkimit. Shqipëria është e ngërthyer në kthetrat e një tranzicionit të gjatë postkomunist, nga i cili nuk po arrin të dalë. Megjithë historinë e saj njëqind e më shumë vjeçare si shtet i pavarur, Shqipëria nuk është integruar akoma me pjesën tjetër të kontinentit evropian. Kjo e vendos Tiranën në një pozitë krejt të pavaforshme në raport me tema delikate si kjo e bashkimit me Kosovën. Partitë, shoqatat, mediat e opinioni publik mund të flirtojnë sa të duan me këtë ide që prek kufinjtë e një romantizmi që daton që nga Rilindja Kombëtare, por ky nuk ka qenë dhe nuk është një projekt i hedhur në letër për t’u zbatuar në të ardhmen e parashikueshme.

Aq më pak bashkimi kombëtar është një çeshtje konkrete dhe e parashikueshme në Kosovë. Aty ku po përpiqen të dalin nga qerthulli i njohjeve dhe instalimit në institucionet ndërkombëtare. Dialogu me Serbinë vijon të mbetet pezull, e kjo veç të tjerash e bën praktikisht të pamundur një akt të madh vetëvendosjeje siç është bashkimi me një shtet tjetër. Do ta pengonin qysh në hapin e parë jo vetëm Rusia, Kina e Serbia, por edhe ata që i njohim si partnerë e miq.

Të sherrosesh sot për mosbashkimin kombëtar është si ajo puna e dy të rinjve që ndalen në një stendë dyqani që shet makina dhe nisin e grinden për ngjyrën e Ferrarit të ekspozuar në vitrinë. Njëri e do të kuqe, tjetri të bardhë, ndërkohë që në xhepa s’kanë lek as për të blerë një biçikletë. Edhe ne sot grindemi për diçka që s’e dimë as se kur do të ndodhë, as sesi do të vijë e çfarë forme do të ketë. Dhe në këto rrethana gjëja më e mençur është të mbash gojën e të presësh. Bashkimi kombëtar, virtualisht “Ferrari” i të gjithë shqiptarëve, do të vazhdojë të qëndrojë në vitrinë edhe për shumë kohë. E kotë të sherrosemi për të, dëmtojmë vetëm veten!

Maisja e opinionit publik me deklarata e thirrje për “mosbashkim” që ushqejnë zjarrin e ndyrë të mërive mes dy pjesëve të të njëjtit komb për motive banale dhe vulgare, është një gjest i përbuzshëm dhe në thelb antikombëtar. Rrjeti social po kryen në këtë drejtim një mision tejet negativ e që nuk sjell asgjë të mirë. Parimi “ti më gjuajte me grusht, ndaj vendi im nuk duhet të bashkohet me tëndin” është një gjë pafundësisht e ulët, por që në trurin e mpirë të rrjeteve sociale kthehet shpesh në karburant për të ushqyer një armiqësi që s’ka kurrfarë logjike dhe dobie për shqiptarët. Në Shqipëri dhe në Kosovë.

The post Shqipëri-Kosovë, sherr për Ferrarin kur s’ke lek as për biçikletën first appeared on JavaNews.al.

Nga Skënder Minxhozi/

“Keni gjysmën e qeverisë në burg”, “Partia juaj doli kokë e këmbë hajdute dhe kriminele, me ju merret Spaku nga mëngjesi në darkë”, “keni krijuar grup parlamentar në burg”!

Të gjitha këto akuza dëgjohen aktualisht nga podiumet partiake të fushatës, studiot televizive apo selitë e partive opozitare. Janë një refren i zakonshëm që e shoqëron mazhorancën socialiste nga mëngjesi në darkë, në të gjitha format e rrethanat, në kohë me diell apo me shi. Është një kompleks faji i imponuar të cilin shumica socialiste e meriton pjesërisht pas 12 viteve në qeverisje, por që shkon në absurd kur atakohet nga një palë që është edhe më në hall se ajo vetë.

Rama po e merr të plotë koston e hetimeve që po bën ndaj qeverisjes së tij drejtësia e re. Dhe kjo është mëse e drejtë. Ndërkohë në anën tjetër kjo pozitë e pakëndshme e kryeministrit po shfrytëzohet në një mënyrë që duket sa e sforcuar, aq edhe groteske e pse jo qesharake.

Jemi në fushatë dhe gjithçka lejohet. Ose më saktë pothuajse gjithçka lejohet! Sepse kur në mesin garës ti i thua tjetrit i korruptuar e kriminel, ndërsa ke mbi vete hetime e procedime penale konkrete nga i njëjti institucion (Spak e GJKKO), atëhere fuqia e goditjes mpaket dhe fjala e humbet forcën goditëse.

Aktualisht tre krerët më të lartë të opozitës shqiptare Berisha-Meta-Mediu janë ose në burg, ose të pandehur e të hetuar nga SPAK e GJKKO. Kanë mbi vete akuza të rënda që në letër vlejnë shumë vite burgu. Janë të pandehur ndërsa kanë qenë 12 vjet në opozitë, larg firmave e vulave të pushtetit. Janë në këtë pozitë sepse qeverisja e tyre e dikurshme kishte jo veç korrupsion, por edhe derdhje gjaku njerëzish të pafajshëm. Të gjitha të pahetuara dhe të padënuara ende në themel nga drejtësia e re.

E duam Spakun nga ora nëntë deri në orën dymbëdhjetë, pastaj s’e duam më! E duam ditën, por e shajmë natën!E duam kur burgos socialistët por jo kur na ve prangat në duar ne! Kjo është logjika e opozitës që ja numëron hetimet e burgosjet socialistëve një nga një, por kur vjen puna tek zullumet e veta ngre zërin e bërtet se po i bien në qafë në mënyrë tendencioze. I njëjti institucion është edhe i mirë edhe i keq njëherësh! Dhe këtu nis problemi. Ose kështu ose ashtu, në dy karrige nuk mund të ulesh dot. Kalvari i hetimeve mbi klasën politike pranohet si i tërë, jo vende-vende e kur na leverdis.

Është qesharake të dëgjosh prej muajsh sesi Berisha numëron me një durim e kënaqësi maniakale episodet e akuzat korruptive ndaj Ramës e të tijëve, teksa fshin nga tavolina e bën shurdhmemecin për malin me akuza që ka mbi shpinë prej kohësh që s’mbahen mend. Akuzon dikë që nuk ndodhet nën hetim, kurse vetë paraqitet rregullisht në Spak si i pandehur. E gjitha kjo, pa hapur ende në themel petët e lakrorit për 21 janarin e shpërthimin e Gërdecit, apo 220 milion eurot e Rrugës së Kombit!

Opozita po e merr të mirëqenë se 12 vite qëndrimi larg pushtetit e kanë pastruar “me votë”, siç pretendojnë, kur ju kujton të shkuarën. Epo ja që ka faje e gabime që pastrohen me dalje në opozitë, ashtu siç ka faje të tjera që pastrohen vetëm në gjykatë. Askund tjetër. Gjaku i të vrarëve nuk lahet me votë, por me hetim e gjykim nga organet e drejtësisë. Lulzim Basha mund të bëjë shaka sa të dojë në rrjetet sociale me Ramën me batutën “7 herë 7 baraz 313”, sepse e nënkupton veten të imunizuar nga fakti që ka qenë ministër i linjës edhe kur është ndërtuar Rruga e Kombit, edhe kur janë vrarë Aleks Nika me shokë në 21 janar 2011. Kjo amnezi e shpifur e kjo sjellje qesharake vjen sepse vetë qëndrimi pasiv dhe pa gojë i drejtësisë së re jua ka lejuar këtë ngrefosje publike.

Një aspekt tjetër që buron nga një sjellje selektive që bëhet qesharake e joserioze në sytë e opinionit publik, është ajo që ka të bëjë me atë që po ndodh brënda kampit të drejtësisë së re në lidhje me trajtimit e standartet e dy proceseve hetimore ndaj dy figurave të larta politike të vendit: Sali Berishës dhe Erion Veliajt! Në fakt këtu më shumë se termi “qesharake” shkon fjala “e padrejtë”, pasi e tillë duket situata që rrethon sot disa prej hetimeve të drejtësisë së re.

Tek binomi Berisha-Veliaj paradoksi nuk qëndron në luftë fjalësh e deklaratash, apo në qëndrime politike për hir të interesave partiake. Paradoksi këtu është i ngulitur në trajtimin konkret procedural të të dyja rasteve nga sistemi i drejtësisë së re. Sali Berisha, i mbajtur dhjetë muaj në arrest shtëpie dhe Erion Veliaj i mbajtur në paraburgim pa akuzë por vetëm i hetuar. Dhe i izoluar në një mënyrë spartane dhe shumë më drastike se kryetari i opozitës.

Sali Berisha ka përjetuar vitin e shkuar një arrest shtëpiak nga ata që mund të konsiderohen si “taylor made”, pra i qepur sipas trupit të personit konkret. Ka mbajtur çdo natë një miting me përkrahësit që i vinin poshtë pallatit, ka dhënë intervista për media shqiptare e të huaja, ka pritur zyrtarë të partisë e të tjerë miq e shokë në shtëpi, ka drejtuar PD pa nxjerrë këmbë nga hapësira ku jeton dhe ka sharë e mallkuar çdo ditë Dumanin e gjithë të tjerët me çfarë i ka ardhur në gojë. Berisha ka shkelur me të dyja këmbët detyrimin për të mos komunikuar me të tretët ndërsa ishte i arrestuar.

Përballë kësaj mënyre tolerante trajtimi nga ana e Spak-GJKKO për ish-kryeministrin, qëndrojnë telefonatat “diversante” që Erion Veliaj ka bërë me avokatët e familjarët nga qelia ku mbahet i izoluar. Dhe që kanë prodhuar një agresivitet krejt irracional nga ana prokurorëve e gjyqtarëve që po e hetojnë dhe e mbajnë në paraburgim. Të nxjerra në media këto telefonata po zbardhen në çdo rresht a thua se janë mesazhe të kriptuara alienësh apo formula shkrimesh të shenjta. Po i mëshohet faktit se kryetari i bashkisë ka konsumuar një gjë të mynxyrshme: është përpjekur të vetëmbrohet me aq sa ja lejon perimetri i qelisë ku e kanë mbyllur. Dhe po e bën këtë duke përdorur telefonin!

Teksa Berisha e quante çdo ditë Spak grup të strukturuar kriminal nga arresti shtëpiak dhe i numëronte tre a katër emrat gjyqtares së GJKKO që kishte çeshtjen e tij, teksa botonte në rrjetin e tij social edhe familjarët e prokurorëve, me Veliajn ndryshon krejt puna. Ai privohet të takohet edhe me anëtarët e Kuvendit dhe çdo komunikim i konsiderohet si shkelje e gradës më të rëndë. E gjitha kjo sepse akuzohet se ka komunikuar me të tretët jashtë burgut dhe është përpjekur të ndërtojë një mbrojtje për veten e tij. Teksa Berisha e bërtiste pafajësinë e vet çdo natë me megafon nga kati i tetë, Veliaj është fajtor sepse e ka pëshpëritur atë me telefon nga qelia.

Ndërkohë kreu i opozitës lejohet që pas izolimit në shtëpi që të zbresë në fushatë, kurse Erion Veliaj merret nga fushata e dërgohet në burg, ku vijon të rrijë prej 10 shkurtit pa akuzë. Është i paraburgosur por jo i pandehur.

Këto situata kanë të bëjnë që të dyja me drejtësinë e re. E para e sheh të implikuar Spak dhe GJKKO pa dëshirën e tyre në një luftë politike ku i përbalturi akuzon atë që përballë se i është bërë pis xhaketa me baltë! Situata e dytë, gjithaq paradoksale e përfshin drejtësinë e re në vetë të parë, sepse ka të bëjë me nje sjellje e cila duket se fut ujë nga të gjitha anët. Njërit kalorës i lejohet të zbresë në garë “sepse ka edhe fushatën elektorale”, kurse tjetrin e plasin në burg duke i privuar lirinë në mënyra që të kujtojnë një tjetër kohë dhe sistem. Standartet e dyfishta të dy situatave e bëjnë iluzive dhe të padrejtë atë që percepton i hutuar publiku në shtëpi. Por mbi të gjitha bëjnë iluzive dhe të padrejtë kohën që jetojmë.

The post E gjitha kjo është pak si shumë qesharake (dhe e padrejtë)! first appeared on JavaNews.al.

Nga Skënder Minxhozi/

Kjo fushatë elektorale ka prodhuar një zgjatim toksik të qëndrimeve që pasuan zgjedhjet e fundit amerikane nëntorin e shkuar. Opozita kryesore e udhëhequr nga Berisha i ka përtypur keq dhe me kundërshti deklaratat pozitive të Brukselit në lidhje me negociatat e anëtarësimit të Shqipërisë në Bashkimin Evropian. Një ditë më parë kreu i opozitës deklaroi se Bashkimi Evropian aprovoi me heshtje krijimin e narkodiktaturës në Shqipëri. Është hera e parë që Berisha shprehet açik dhe kaq ashpër ndaj BE dhe kjo vjen vetëm pak orë pasi komisionerja e zgjerimit Marta Kos u shpreh se negociatat e BE me Tiranën do të mbyllen brenda vitit 2027. Një afat i pashpresuar për ne dhe një surprizë e mirëfilltë në planet e Unionit për zgjerim.

Në anën tjetër kryeministri Edi Rama e ka bërë pasaportën evropiane objektin bazë të fushatës së tij elektorale. Rama duket se e ka përzgjedhur integrimin si kalin e betejës për zgjedhjet e 11 majit, në një mjedis i cili prej dekadash ka konsumuar shumë retorikë evropiane, por që realisht ka qenë i bllokuar në një proces milimetrik avancimi drejt Brukselit.

Shqipëria ndodhet aktualisht në një korsi më të avancuar se vendet e Ballkanit Perëndimor, çka konsiderohej thjesht utopike vetëm një apo dy vite më parë! Ndryshimi i situatës gjeopolitike në Evropë dhe disa zhvillime pozitive në Shqipëri, si fillimi i hetimeve ndaj zyrtarëve të lartë apo edhe hapja e vendit dhe roli i tij stabilizues në Ballkan, kanë bërë që vendet anëtare të premtojnë qilimin e kuq drejt derës së anëtarësimit për shqiptarët në një të ardhme jo të largët. E cila sipas Ramës tashmë ka edhe një datë: brenda vitit 2030!

Kësisoj vendi ynë mund ta gjejë veten në pozitën surreale të anëtarësimit në Union për arsye kryesisht gjeopolitike që lidhen me luftën në Ukrainë dhe të stabilitetit rajonal ku Tirana ka qenë një aktor kyç.

Hymë në NATO në vitin 2009 pa ushtri, mund të hyjmë në Bashkimin Evropian edhe pa pasur një ekonomi dhe shtet ligjor të krahasueshëm me 27 vendet anëtare. Kjo është alkimia e çuditshme me të cilën po përballemi këto kohë në raport me evropianët dhe të cilën Edi Rama duket se kërkon ta kapë në ajër për të shkuar drejt një fitoreje të katërt rresht në zgjedhjet parlamentare.

Opozita, nga ana e saj e përjeton këtë proces në mes të fushatës, ashtu siç e ka përjetuar çdo opozitë shqiptare në kushte identike: si një kërcënim për shanset e saj të fitores në zgjedhje. Berisha e ndjen veten të tërhequr pa dashje në një subjekt i cili po imponohet me insistim nga Rama, duke anashkaluar debatin për korrupsionin dhe keqqeverisjen. Dhe në kushtet kur në media mungon tradicionalisht përballja dhe debati i drejtpërdrejtë i palëve, kjo lojë ping-pongu në distancë përcaktohet nga fuqia e secilës palë për të udhëhequr axhendën elektorale në shtyp dhe rrjetet sociale.

Rama ka kapur saktë në këtë fushatë atë që është lajmi më i rëndësishëm për shqiptarët. Dhe që konsiston në kthimin e procesit të integrimit evropian për dekada të tëra nga retorikë e propogandë gjysëm boshe, në një avancim konkret dhe të prekshëm që ofron më në fund një perspektivë të identifikueshme kohore hyrjeje në Bashkimin Evropian. Cilido politikan e shtetar që do të hynte në këto kushte në një fushatë elektorale, do të vepronte njëlloj si kryeministri shqiptar, aq më tepër që kjo përbën karrotën në një situatë ku shkopi përfaqësohet nga hetimet e shumta për drejtuesit politikë pranë tij.

Përtej fushatës zgjedhore, tema e integrimit po nis të tregojë një anë tjetër të saj: atë të detyrimeve dhe standarteve. Nëse 14 vjet më parë kur u liberalizuan vizat, ne e konceptonim Evropën më shumë si një hapësirë ku mund të shkoje pa mbajtur radhë të rruga e ambasadave, sot po ndeshemi gradualisht me detyrimet që rrjedhin nga afrimi me tregun dhe institucionet evropiane. Fermerët duhet të ofrojnë fruta e perime më cilësore, fasonët dhe prodhuesit e tjerë të industrive ushqimore apo edhe shërbimeve duhet të ngrenë standartin e punës dhe të produkteve finale. Shteti duhet të rishohë ligjet dhe aktet e tjera mbi të cilat funksionon, infrastrukturat, biznesin e vogël dhe të madh, arsimin dhe fushat e tjera të aktivitetit njerëzor të cilat tashmë po fillojnë të përballen me Europën e tabelave dhe rregulloreve.

Nëse e konsiderojmë në këtë prizëm, debati elektoral në lidhje me një pasaportë për momentin të ndërtuar grafikisht në kompjuter, duhet të fillojë të zgjerohet dhe të okupojë të gjithë hapësirën politike në vend. Integrimi po afrohet gradualisht si sfida më e vështirë e shtetndërtimit në historinë tonë të vjetër dhe të re, kurse politikanët e Tiranës shohin vetëm deri në 11 maj dhe sherrosen për një karton me yjet e Evropës mbi të.

Kompleksi i Berishës në lidhje me fushatën e Ramës me pasaportën evropiane nuk ka të bëjë vetëm me garën e majit. Ai ka të bëjë me faktin se ish-kryeministri vijon ta shohë veten jashtë çdo formati bashkëpunimi dhe komunikimi me perëndimorët. Amerika s’po i heq statusin non grata, Britania e Madhe gjithashtu, kurse evropianët mbajnë një komunikim të ngushtë dhe partneritet të plotë me Edi Ramën. Ky është halli real i Berishës në lidhje me BE, të cilin nuk e mbush dot as Doris Spak as disa ambasadorë periferikë në Tiranë të cilët e ftojnë dhe e begenisin. Madje-madje këtë hall nuk e kompensojnë dot as sherifët e Uashingtonit që nuk po duken apo rrufetë mbi Ramën nga Donald Trump që nuk po shfaqen askund në horizont.

Zgjedhjet do të vijnë e do të ikin. Ai që do mbetet është procesi i afrimit me BE, më seriozi e afatgjati për ne si shtet, megjithë efektet thellësisht transformuese që pritet të sjellë. Loja e vogël e zgjedhjeve do duket edhe një herë meskine dhe kalimtare, sepse qysh në krye të herës, në vitin e largët 1991 destinacioni ka qenë Evropa, jo kuajt e kësaj apo asaj gare elektorale. Në këtë pikë Berisha e ka të humbur sherrin me evropianët, ashtu siç e pati dhe e ka ende të humbur me amerikanët dhe britanikët.

The post Të gjuash me gur Evropën që të dëgjojë “sherifi” first appeared on JavaNews.al.

Kryeministri Edi Rama deklaroi sot se Partia Socialiste ndjen dhimbje personale për Erion Veliajn, por theksoi se drejtësia duhet të bëjë punën e saj. Gjatë një takimi me kandidatët e qarkut të Durrësit për zgjedhjet e 11 majit, ai vuri në dukje se ishte PS ajo që hapi rrugën për reformën në drejtësi.

“Ne duhet të jemi krenarë, jo kokulur, për faktin, që përtej dhimbjes personale për arsye njerëzore se nuk na vjen mirë të shohim dikë që deri dje ka qenë mes nesh, ndërsa sot është në duart e drejtësisë. Por ama nuk ndodhte kjo kurrë nëse nuk do e kishim hapur ne këtë kapak. Këtu u vranë 4 veta mes bulevardit dhe s’u pyet njeri. U refuzua zbatimi i urdhrave të prokurorit. E kupton ku kemi qenë.”

Rama akuzoi opozitën se synon të dëmtojë SPAK-un, duke përmendur qëndrimet e saj për drejtësinë. “E kemi bërë ne. Si qenka kjo. E kemi bërë ne dhe nuk e bën dot askush tjetër. Ata e thonë copë, më 12 maj do shkrijmë SPAK”, tha ai.

Kryeministri gjithashtu ritheksoi se integrimi në BE është i domosdoshëm për të garantuar barazinë para ligjit. “Ne jemi për reformën në drejtësi, pavarësisht problematikave dhe lajthitjeve të herëpashershme, por ne e kemi të ndarë këtë punë që ia kemi dhënë këtë shpatën që në histori e ka pas drejtësia, por në Shqipëri që nga 1912 e ka pasur qeveria”, u shpreh ai.

j.l./ dita

The post Rama: Për Veliajn kemi dhimbje personale, drejtësia duhet të bëjë punën e saj first appeared on JavaNews.al.